ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΠΡΑΚΟΣ
Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για την Εθνική απέναντι στην Ουγγαρία. Την πρόοδο στην οργάνωση και τη νοοτροπία, την έλλειψη ποιότητας στην τελική ενέργεια και την αναμονή για την απάντηση στο πώς θα αντιδρά όταν πιεστεί ψηλά.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να “δεις” μέσα από δύο φιλικά παιχνίδια μιας απογοητευμένης, από τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ, ομάδας αν έχει ή όχι σημειώσει πρόοδο. Άλλωστε το γεγονός ότι η “προηγούμενη φορά” της ήταν πριν από 4 μήνες σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τούτη τη φορά είχε έναν μικρό αριθμό προπονήσεων για να επανασυνδεθεί θολώνει ακόμη περισσότερο την εικόνα.
Και αν λάβεις υπόψη ότι ο σχεδιασμός για την χρησιμοποίηση των ποδοσφαιριστών “έπεσε έξω” λόγω ιώσεων, αντιλαμβάνεσαι ότι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν μπορούσε να “τσεκάρει” σε πολλά κομμάτια το γκρουπ του και ειδικά την ομαδική λειτουργία.
Παρόλα αυτά απέναντι στην Ουγγαρία στην Puskás Aréna η Ελλάδα του έδειξε του προπονητή της δύο – τρία καλά σημάδια προόδου: κράτησε την ένταση στην συγκέντρωσή της στο συντριπτικά μεγαλύτερο διάστημα του παιχνιδιού κατά την αμυντική λειτουργία και γι’ αυτό κατάφερε να μη δώσει μεγάλης αξίας ευκαιρίες στους αντιπάλους (xGoals Ουγγαρίας: 0.90).
Και δεν έκανε πολλά λάθη υπό πίεση κατά το πρώτο στάδιο της επιθετικής ανάπτυξης – λάθη που της κόστισαν σε μεγάλο βαθμό στα προκριματικά. Κοντά σε αυτά πρέπει να βάλουμε και το γεγονός ότι δεν “έδωσε” ευκαιρίες στους Ούγγρους στις στατικές φάσεις – σε ένα κομμάτι παιχνιδιού που επίσης την είχε πληγώσει στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Κοινός τόπος όλων των παραπάνω είναι η αγωνιστική νοοτροπία των ποδοσφαιριστών. Δημιούργησαν μια εντύπωση ότι έχουν κάνει αυτοκριτική και έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν την κατάσταση με μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Και αυτή είναι μια εντύπωση που δημιουργεί μια προσδοκία ότι απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους, στο Nations League, εκεί όπου η πίεση θα είναι μεγαλύτερη, θα καταφέρουν να θυμίσουν την καλή εκδοχή της ομάδας – αυτά που μας είχαν δείξει στην Αγγλία τον Οκτώβριο του ’24 και στην Σκωτία τον Μάρτιο του ’25.
Μολονότι απέναντι στους Ούγγρους η επιθετική ανάπτυξη της Ελλάδας είχε μεγαλύτερη ποιότητα συγκριτικά με το προηγούμενο φιλικό απέναντι στην Παραγουάη, η ομάδα έμεινε πάλι χωρίς γκολ. Τούτη τη φορά επειδή της έλειψε η ποιότητα στην ολοκλήρωση των επιθέσεων.
Θα γίνει πιο “εθνική” και λιγότερο “σύλλογος”;
Παρότι η Ελλάδα είχε τον έλεγχο της κυκλοφορίας (53% κατοχή, 414 πάσες με 84% ακρίβεια και 77% επιτυχία στο επιθετικό τρίτο), δεν κατάφερε να τον μετατρέψει σε ουσιαστική απειλή, κάτι που αποτυπώνεται στο χαμηλό της xG (0.39) και στη δημιουργία μόλις μίας μεγάλης ευκαιρίας. Η εικόνα έδειξε μια ομάδα που έφτανε στο επιθετικό τρίτο (18 επαφές στην περιοχή, 8 κόρνερ) χωρίς να βρίσκει καθαρές τελικές συνθήκες, σε αντίθεση με τον αντίπαλο που, με λιγότερες επιθέσεις, απειλούσε πιο ουσιαστικά.
Εδώ όμως υπάρχουν ουσιαστικά ελαφρυντικά – η απουσία των Κωνσταντέλια, Καρέτσα, Ζαφείρη. Ο Γιοβάνοβιτς δεν είχε να ποντάρει σε ποδοσφαιριστή που θα μπορούσε να οδηγήσει την μπάλα στον κεντρικό άξονα και να βρει παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές της Ουγγαρίας. Συνεπώς όλο αυτό που είδε, στο επιθετικό κομμάτι, στην Βουδαπέστη δεν ήταν ένα καμπανάκι που επισημαίνει κίνδυνο.
Μετά από τα δύο πρώτα φιλικά παιχνίδια όμως το βασικό ερώτημα έμεινε, τουλάχιστον κατά το ήμισυ, αναπάντητο: θα γίνει πιο “εθνική” και λιγότερο “σύλλογος” στον τρόπο του παιχνιδιού της η Ελλάδα του Γιοβάνοβιτς;
Ο προπονητής προανήγγειλε ότι στα επόμενα φιλικά “θα δοκιμάσουμε και έναν άλλο τρόπο παιχνιδιού”, χωρίς διευκρινίσεις. Αυτόν τον άλλο τρόπο δεν τον είδαμε απέναντι στην Παραγουάη και την Ουγγαρία. Μένουμε, έτσι, με την απορία σχετικά με το εναλλακτικό τρόπο επίθεσης – και κυρίως σχετικά με το τι θα κάνει η Εθνική όταν ο αντίπαλος θα ανεβαίνει ψηλά στο γήπεδο για να πρεσάρει στην μπάλα και οι συνθήκες την αναγκάζουν να παίξει λιγότερο σύνθετα, πιο απλά και κυρίως ασφαλέστερα.
Θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι τα επόμενα φιλικά, του Ιουνίου, για να καταλάβουμε αν θα υπάρξει και ποιο θα είναι το εναλλακτικό πλάνο της Εθνικής στα ματς του Nations League, από τον Σεπτέμβριο. Μέχρι τότε θα μείνουμε με την απορία σχετικά με το πώς αξιοποιεί ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς το σκληρό μάθημα του αποκλεισμού από το Μουντιάλ.
Γιοβάνοβιτς: «Η συμπεριφορά της ομάδας με ικανοποίησε»
Η Εθνική έμεινε στο 0-0 με την Ουγγαρία στη Βουδαπέστη, με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς να δηλώνει μετά το ματς ευχαριστημένος από την προσπάθεια των παικτών του.
Όσα είπε ο Γιοβάνοβιτς:
«Δεν είναι θέμα βελτίωσης. Και στο προηγούμενο παιχνίδι κάναμε καλή προσπάθεια, αλλά ήταν άλλος ο αντίπαλος. Κάναμε αρκετές αλλαγές σήμερα και σε ένα πολύ δυνατό παιχνίδι χωρίς πολλές φάσεις, αλλά με αρκετές μονομαχίες και τρεξίματα δείξαμε σοβαρότητα, ιδίως στην ανασταλτική λειτουργία. Στο πρώτο μέρος καταφέραμε με τον ποδοσφαιρικά τρίτο παίκτη να αναπτύξουμε επιθέσεις. Οι επιλογές ματς στην τελική πάσα δεν ήταν καλές. Υπήρχαν πολλές που το παιχνίδι ήταν πολύ πιο ανοικτό σε σχέση με το δεύτερο μέρος. Η συμπεριφορά της ομάδας μου με ικανοποίησε».
Για το ότι εξηγούσε στους παίκτες το λάθος στην τελική πάσα, αλλά και τις στατικές φάσεις: «Είναι κάτι που χρήζει περισσότερης δουλειάς από εμάς, να δώσουμε λίγες περισσότερες επιλογές. Επειδή δουλεύουμε όλοι μας το ίδιοι και οι παίκτες κατανοούν τις καταστάσεις στο γήπεδο, κατανοούν τι μπορεί να κάνει καλύτερα ο παίκτης που είναι μέσα, σαν μάθημα. Θα μπορούσαμε με γρήγορη εναλλαγή της μπάλας να βρεθούμε σε πλεονεκτική θέση και με καλύτερη τελική πάσα να γίνουμε πιο απειλητικοί».
Για το ότι πρέπει να περιμένει άλλους τρεις μήνες για να δώσει νέα φιλικά: «Έχουμε άλλα δύο φιλικά παιχνίδια χρήσιμα για εμάς. Θα προσπαθήσουμε να έχουμε και άλλη επιλογή ως προς τον τρόπο παιχνιδιού. Θα περιμένω να είναι υγιείς οι παίκτες. Τα παιχνίδια του Σεπτεμβρίου θα είναι στο πιο υψηλό επίπεδο. Πρωτίστως θέλουμε να είναι υγιείς και να είναι πιο έτοιμοι για τα ματς του Σεπτεμβρίου».
Για την παρουσία των Ούγγρων στο γήπεδο παρά τον αποκλεισμό: «Είναι μια χώρα και μια πόλη σε ένα πανέμορφο στάδιο που έχουν οργανωμένους οπαδούς και παραδοσιακά γεμίζουν το γήπεδο. Περιμένουμε αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα και με 60 χιλιάδες κόσμου δεν μπορείς να παίξεις φιλικό. Αγωνιστικά είχε πολύ καλό ρυθμό και αγωνιστικές μονομαχίες λόγω της μεγάλης παρουσίας του κόσμου».
Εθνική: Η κλάση του Τζολάκη και ο άξονας του Παναθηναϊκού στην εποχή του Γιοβάνοβιτς
Λάμπρος Μπαλάφας.
Η εθνική Ελλάδας ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της στο παράθυρο του Μαρτίου χωρίς νίκη και γκολ, στις δύο φιλικές αναμετρήσεις που έδωσε με Παραγουάη και Ουγγαρία.
Το φιλικό με την Παραγουάη ήταν μια επιλογή που ξένισε, αντιμετωπίσαμε μια ομάδα έτοιμη για το Παγκόσμιο Κύπελλο, δομημένη σε μια πολύ διαφορετική λογική από την ελληνική, την ευρωπαϊκή γενικά αν θέλετε. Και ανταγωνιστικά να το δεις, σε καμία προκριματική διαδικασία δεν θα την βρούμε στον δρόμο μας, τα όποια συμπεράσματα, θεωρώ πως έχουν μικρή σημασία.
Η Ουγγαρία ήταν μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, ένα σύνολο που βρίσκεται στον ίδιο παρονομαστή με την Ελλάδα. Την συνοδεύει η αποτυχία να προκριθεί στο Μουντιάλ, ψάχνει να βρει τις δικές σταθερές για το μέλλον, ο Σόμποσλαϊ θέλει συμπαραστάτες για να έρθουν οι καλύτερες μέρες. Ναι, η αναμέτρηση της Βουδαπέστης αποτέλεσε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την Εθνική Ομάδα, να πατήσει ξανά στα πόδια της, να πιστέψει ξανά στον εαυτό της.
Κανονικά, αυτές τις γραμμές θα έπρεπε να τις γράψω μετά από νίκη, η Ελλάδα δεν κέρδισε στο “Πούσκας”. Μα, οι συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες, μας είχαν γεμίσει… μαυρίλα. Είχαμε συνηθίσει τις ήττες, είχαμε βυθιστεί στην γκρίνια και την εσωστρέφεια. Κακός ο Γιοβάνοβιτς, μέτριοι οι παίκτες, ελάχιστο το ταλέντο, οι κλασικές σκέψεις που μας χαρακτηρίζουν ως έθνος. Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι αλήθεια, απλά βιαστήκαμε να κατακτήσουμε τον κόσμο. Έχουμε όντως μια εξαιρετική φουρνιά που φοράει την φανέλα με το εθνόσημο, αλλά παράλληλα θέλουμε πλάνο και υπομονή. Ναι, χάθηκε μια ευκαιρία και θα πρέπει να κάνουμε υπομονή σχεδόν 1.5 χρόνο για τα προκριματικά του Euro, εκεί θα μετρήσουμε ξανά τις δυνάμεις μας. Το Nations League που αρχίζει τον Σεπτέμβριο είναι μια διαδικασία που σου δίνει κάτι παραπάνω από τα φιλικά, μέχρι εκεί.
Επιστρέφω στο ματς με την Ουγγαρία, γιατί όντως υπάρχουν τα στοιχεία, πάνω στα οποία μπορεί να επενδύσει ο Γιοβάνοβιτς. Οι μεγάλες ομάδες αρχίζουν από τον τερματοφύλακα, ο Τζολάκης είναι κλάση και αξίζει να χτιστεί πάνω του η επόμενη μέρα. Ο Κουλιεράκης διαθέτει όλο το πακέτο του σύγχρονου στόπερ, θεωρώ πως ταιριάζει ιδανικά με τον Ρέτσο, ο οποίος κάνει συγκλονιστική σεζόν. Στα μπακ οι επιλογές είναι δεδομένες και ποιοτικές, γεμάτο το οπλοστάσιο που λέμε.
Για τον άξονα μπορούν να ειπωθούν πολλά, μας ταλαιπώρησε αρκετά στα προκριματικά αυτή η γραμμή, έγιναν πολλές προσπάθειες για να βρεθεί το κατάλληλο σχήμα, χωρίς επιτυχία είναι η αλήθεια. Στην πορεία εμφανίστηκε ο Τριάντης, ένα μεγάλο κορμί, το οποίο μπορεί τελικά να κάνει την δουλειά. Όσο περισσότερο παίζει, τόση άνεση αποκτά, έχει το μέγεθος για να κερδίζει τις μονομαχίες, είναι καλός και με την μπάλα. Μου έρχεται στη μνήμη ο καλός Παναθηναϊκός του Γιοβάνοβιτς, η ισορροπία του άξονα αποτέλεσε την αρχή του παντός. Από αυτό το σημείο θα ξεκινήσουμε για να βρούμε τις καλές τελικές που μας λείπουν τώρα και τις οποίες ζητάει κάθε προπονητής.
Ναι, η επόμενη σειρά φιλικών αγώνων θα μας δείξει αν όντως είναι σωστό το… διάβασμα που έχω κάνει. Κομβική η μεσαία γραμμή, αν βρούμε σιγουριά εκεί, τότε θεωρώ πως σύντομα θα χαμογελάσουμε ξανά. Δεν είναι αυθαίρετο συμπέρασμα αυτό, δεδομένα οι Καρέτσας, Τζόλης, Παυλίδης, Τεττέη, Δουβίκας και οι υπόλοιποι παίκτες του επιθετικού τρίτου, είναι αυτό που λέμε… πρώτης γραμμής. Ας μείνουμε σε αυτά για την ώρα, μην προτρέχουμε, εδώ είμαστε για να δούμε και να κρίνουμε τα επόμενα βήματα.
