Σταύρος Σουντουλίδης
Ο Σταύρος Σουντουλίδης προσπαθεί να μαζέψει τις σκέψεις του και πριν μπει στο αεροπλάνο για τη Λιόν αποχαιρετά τα επτά αετόπουλα του ΠΑΟΚ, με λόγια μνήμης, πόνου και υπόσχεσης πως δεν θα ξεχαστούν ποτέ.
«Χιλιόμετρα κάνανε πάλι… Για την καψούρα τους την πιο μεγάλη». Αυτός είναι ο ΠΑΟΚ.
Ο κόσμος του. Που λατρεύει τα τέσσερα ιερά γράμματα και όπου κι αν βρεθεί, υμνεί την ανάγκη του να ταξιδέψει γι’ αυτά. Το καμάρι του ΠΑΟΚτσή έφερε και πάλι πένθος…
«ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ και όταν θα πεθάνω θέλω τον Δικέφαλο στον τάφο μου επάνω…».
Κι άλλοι ρε γαμώτο; Δεν έφταναν τα έξι αετόπουλα των Τεμπών; Γιατί κι άλλοι επτά; Γιατί, γιατί, γιατί…
Ήθελαν να ταξιδέψουν για να είναι πάλι στο πέταλο. Να δουν τον ΠΑΟΚ άλλη μία φορά. Είχαν χαρά. Ανυπομονησία. Το περίμεναν πώς και πώς. Το οργάνωσαν, το ετοίμασαν.
Πόσοι ακόμη θυσία γι’ αυτά τα χιλιόμετρα; Δεν αντέχεται η πίκρα. Στερεύουν τα δάκρυα για ακόμη εφτά αετόπουλα. «Η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους έφερε εδώ, τους άφησε εδώ και συνέχισε παραπέρα…».
Τι άλλο θα ζήσουμε για τον ΠΑΟΚ; Μπήκαμε στα 100 χρόνια του Συλλόγου και η πρώτη μεγάλη συγκίνηση είναι ο θάνατος άλλων εφτά; Γιατί μας το κάνεις αυτό;
«Δεν είναι υποχρέωση. Είναι θέληση. Να μπούμε σε ένα πούλμαν, να ζήσουμε, να ξεφύγουμε από την κωλοκαθημερινότητα. Άλλοι ταξιδεύουν για διακοπές. Εμείς για τον ΠΑΟΚ», έγραψαν εύστοχα οι ΠΑΟΚτσήδες της Καβάλας. Τόσο απλό. Και τόσο βαθύ. Και όμως, έγινε ξανά τραγικό στον δρόμο της Ρουμανίας.
Εφτά ΠΑΟΚτσήδες δεν θα ξαναβρεθούν στην Τούμπα. Αλλά θα είναι εκεί. Στη φωνή. Στο τραγούδι. Στην ανάσα:
«Δικέφαλε μου κάποτε για σένα έξι παιδιά φύγαν απ’ τη ζωή…»
Τώρα οι έξι έγιναν δεκατρείς. Και όποιος πιστεύει ότι αυτό θα σταματήσει τον κόσμο του ΠΑΟΚ, δεν τον έχει καταλάβει. Δείτε τι έγινε με τον Κώστα από τη Λάρισα, που δεν άντεξε το σοκ της τρομακτικής είδησης και έφυγε από τη ζωή. Μαχητής, καλός άνθρωπος. Ψυχάρα. Λύγισε,
Γιατί όσο υπάρχεις, ΠΑΟΚ μου, θα υπάρχουν εκδρομές. Με πούλμαν και βαγόνια. Με δάκρυα και φωνή.
Θυμάμαι έντονα τα Τέμπη το 1999. Το έζησα από πρώτο χέρι και αυτό. Και τότε πολύ δράμα. Σοκ. Παγωμένες φωνές. Άδειες θέσεις. Τότε ειπώθηκε το «ποτέ ξανά». Τότε ειπώθηκε και το «όσοι πάμε, τόσοι να γυρίζουμε».
Το πιστέψαμε. Για λίγο. Ίσως γιατί το είχαμε ανάγκη. Ίσως γιατί έτσι αντέχεται ο πόνος: με υποσχέσεις στον εαυτό μας.
Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ξέρουμε την αλήθεια. Όχι πια. Όχι πλέον. Αυτός είναι ο ΠΑΟΚ.
Μια δοκιμασία από το 1926.
Και όσο πληγώνεται, τόσο ατσαλώνεται.
Το μαύρο του πένθους.
Το άσπρο της ελπίδας.
Η 27η Ιανουαρίου 2026 δεν θα είναι ποτέ απλά μια ημερομηνία. Θα είναι υπενθύμιση ότι είμαστε άνθρωποι. Όχι άτρωτοι. Άνθρωποι που μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο για έναν αγώνα. Και παρ’ όλα αυτά… θα ξαναβγούν στον δρόμο.
