ΜΑΡΙΑ ΚΑΟΥΚΗ
Η Μαρία Καούκη γράφει για τη μεγάλη νίκη του Εμμανουήλ Καραλή που μπορεί και βλέπει τόσο το δάσος όσο και το δέντρο ταυτόχρονα.
Το αργυρό μετάλλιο στο φετινό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου, η σταθερότητα στα μεγάλα άλματα, η πρόοδος και τα πανελλήνια ρεκόρ είναι το δάσος της αξιοθαύμαστης καριέρας του Εμμανουήλ Καραλής. Ποτέ δεν έχασε από το βλέμμα του τη μεγάλη εικόνα. Αλλά στο Τόρουν απέδειξε πως μπορεί να βλέπει παράλληλα και το δέντρο, αλλά και να χαράξει τα αρχικά του “Ε.Κ.” πάνω σε αυτό.
Αυτό το δέντρο δεν αντιστοιχεί σε εκατοστά ή σε μετάλλια, αλλά σε κάτι που έλειπε από το επί κοντώ των ανδρών. Μετατοπίστηκαν οι ισορροπίες σ’ ένα αγώνισμα που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε με σόλο παράσταση από τον διαστημικό Αρμάντ Ντουπλάντις. Για πρώτη φορά, ο Σουηδός δεν αγωνίστηκε για να ξεπεράσει τον εαυτό του, αλλά για να νικήσει κάποιον άλλον. Και αυτόν τον “άλλον” τον λένε Εμμανουήλ Καραλή.
Η κλασική τακτική του Σουηδού τα τελευταία χρόνια ήταν η εξής: λίγα άλματα, υψηλά σημεία εισόδου, εξοικονόμηση ενέργειας για να πετύχει το επόμενο παγκόσμιο ρεκόρ. Ο κορυφαίος Έλληνας επικοντιστής άλλαξε αυτή τη συνθήκη και ο παγκόσμιος ρέκορντμαν με τη σειρά του αναγκάστηκε να αλλάξει τον τρόπο που συνήθιζε να αγωνίζεται στις μεγάλες διοργανώσεις.
Η οικονομία προσπαθειών πήγε περίπατο, ενώ επίσης δεν πήδηξε όσο χρειαζόταν για να σιγουρέψει το χρυσό μετάλλιο και μετά να κυνηγήσει ρεκόρ στο Τόρουν. Διότι, αυτή τη φορά ήξερε ότι για να εξασφαλιστεί η πρωτιά θα έπρεπε να σταματήσει να προσπαθεί ο Καραλής.
Όπως, είχε γράψει το SPORT24 αμέσως μετά το 6.17μ. του Μανόλο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της Παιανίας από εδώ και στο εξής ο κορυφαίος Έλληνας άλτης του επί κοντώ θα υποχρεώσει τον Ντουπλάντις σε αλλαγή στρατηγικής. Συνέβη -αμέσως-, στον πρώτο μεγάλο αγώνα τίτλου.
Ο Μόντο έκανε περισσότερα άλματα, απ’ ό,τι συνηθίζει και επένδυσε σε “ασφαλή” γι’ αυτόν ύψη. Με απλά λόγια: προστάτευσε τη νίκη του αποδεικνύοντας ότι το ρεκόρ έχει δευτερεύουσα σημασία μπροστά στο χρυσό μετάλλιο.
Ο Καραλής ανέβασε γρήγορα – γρήγορα τον πήχη στο 6.20 προσπερνώντας άλλα ύψη, τόσο επειδή τα “έχει” όσο και επειδή ορθώς παλεύει για τη νίκη σε κάθε αγώνα. Έτσι κατάφερε να περάσει ένα “μήνυμα” στον “βασιλιά” του αγωνίσματος: “Κάνε το παιχνίδι σου, αλλά θα σε υποχρεώσω να το προσαρμόσεις πάνω στο δικό μου”. Αυτό έγινε και ο Ντουπλάντις απάντησε. Όχι με άνεση, αλλά με προσαρμογή.
Πριν από λίγα χρόνια, αυτό θα έμοιαζε αδιανόητο. Ο Σουηδός είχε μετατρέψει το επί κοντώ σε προσωπική του σκηνή και οι υπόλοιποι συμμετείχαν απλώς στη δική του παράσταση για το παγκόσμιο ρεκόρ. Πλέον, δεν είναι πια μόνος και δεν του αρκεί να ξέρει ότι μπορεί να περάσει τα 6.20 ή τα 6.25. Πρέπει να το κάνει κιόλας και μάλιστα υπό πίεση, διότι γνωρίζει ότι αν γίνει κάποιο λάθος, υπάρχει ο Εμμανουήλ Καραλής που μπορεί να τον “τιμωρήσει”. Έχασε την πολυτέλεια του λάθους και αυτό έχει συνέπειες. Σημαίνει περισσότερη φθορά και πίεση σε κάθε αγώνα, αλλά και μικρότερη δυνατότητα να επιλέγει πότε θα ρισκάρει για ένα ακόμα παγκόσμιο ρεκόρ.
Όμως, η ιστορία των αγωνισμάτων δεν γράφεται μόνο με ρεκόρ. Γράφεται και με στιγμές όπου κάποιος αλλάζει την κανονικότητα. Ο Καραλής το έκανε αυτό, όχι στο Τόρουν, αλλά τη μέρα που πέρασε το 6.17 και έδειξε για τι είναι ικανός.
