Ο Αλέξης Βιρβίλης εξηγεί στο blog του στο gazzetta.gr τους λόγους που ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ έχει έναν λόγο παραπάνω για να χαμογελάσει για τον Γκουστάβο Πουέρτα, λόγω της εμφάνισής του στο Μαρκόπουλο.
Έχουμε πει πολλάκις στο παρελθόν ότι για ορισμένα παιχνίδια το τελικό αποτέλεσμα περνάει γρήγορα σε δεύτερη μοίρα και το ενδιαφέρον στρέφεται σε όσα μπορεί να κρατήσει ένας προπονητής από την ατομική παρουσία των ποδοσφαιριστών του. Η αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τη Μαρκό ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Από τη στιγμή που ο ίδιος ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ μετά το νικηφόρο πέρασμα του Ολυμπιακού από το Μαρκόπουλο με 2-0, εκθείασε τους Φίλη - Τουφάκη τονίζοντας όμως ότι έχουν ακόμη πολλή δουλειά μπροστά του,ς πάμε να σταθούμε σε έναν άλλον ποδοσφαιριστή που άφησε το αποτύπωμά του. Ο λόγος φυσικά για τον Γκουστάβο Πουέρτα.
Θα πει κάποιος βέβαια ότι δεν προσφέρεται για πολλά συμπεράσματα ένα παιχνίδι απέναντι σε ομάδα δεύτερης κατηγορίας, όπως είναι η Μαρκό. Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Η Μαρκό είναι ομάδα που κυνηγάει την άνοδό της στη μεγάλη κατηγορία.
Ο Κολομβιανός λοιπόν ξεκίνησε πίσω από τον Μάριους, με τον Φίλη και τον Έσε να κινούνται χαμηλότερα στη μεσαία γραμμή. Με άλλα λόγια, ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ τού έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί ως επιτελικός μέσος, σε μια θέση που απαιτεί διαφορετικές αποφάσεις, καλύτερη σύνδεση με την επίθεση και μεγαλύτερη συμμετοχή στη δημιουργία. Βρέθηκε πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή και είχε την ευκαιρία να επηρεάσει το παιχνίδι από διαφορετικά σημεία του γηπέδου.
Βεβαίως, το ξαναλέμε: Χρειάζεται να υπάρχει μέτρο στην αξιολόγηση. Τις δύο ομάδες χωρίζει μία κατηγορία και ο Ολυμπιακός είχε απέναντί του έναν αντίπαλο με διαφορετικές δυνατότητες και απαιτήσεις από εκείνες που θα συναντήσει σε αναμετρήσεις υψηλότερου επιπέδου. Δεν θα ήταν σωστό, επομένως, να εξαχθούν μεγάλα συμπεράσματα από ένα μόνο παιχνίδι. Ωστόσο, έχει σημασία να εξετάζεται πώς ανταποκρίνεται ένας ποδοσφαιριστής όταν αλλάζουν οι αρμοδιότητές του, ειδικά όταν πρόκειται για μια ομάδα που χρειάζεται εναλλακτικές λύσεις σε μια απαιτητική σεζόν.
Ένας μέσος που δεν περιορίζεται σε έναν ρόλο
Το ενδιαφέρον στην περίπτωση του Πουέρτα είναι ότι η παρουσία του ως «δεκαριού» δεν αποτελεί μια εντελώς ξένη συνθήκη για τον ίδιο. Οι διαθέσιμες καταγραφές της ποδοσφαιρικής του πορείας τον παρουσιάζουν ως κεντρικό μέσο, με δυνατότητα να αγωνιστεί τόσο ως αμυντικός όσο και ως επιτελικός χαφ. Μάλιστα, στην αρχή της καριέρας του στην Κολομβία αγωνιζόταν ως πιο προωθημένος μέσος, πριν εξελιχθεί σε έναν πιο ολοκληρωμένο ποδοσφαιριστή, ικανό να ανταποκρίνεται και σε βαθύτερους ρόλους.
Η εξέλιξη αυτή έχει τη σημασία της. Στη συνέχεια της διαδρομής του, από την Μπάγερ Λεβερκούζεν και τη Χαλ μέχρι τη Ράσινγκ Σανταντέρ, ο Πουέρτα καθιερώθηκε περισσότερο ως κεντρικός μέσος με δουλειά και στις δύο πλευρές του παιχνιδιού. Δεν είναι, δηλαδή, ένας ποδοσφαιριστής που περιμένει απλώς την μπάλα για να δημιουργήσει. Μπορεί να πιέσει, να καλύψει χώρους, να μεταφέρει το παιχνίδι και να βοηθήσει στην ανάκτηση της κατοχής. Ο ίδιος έχει περιγράψει την ευελιξία του ως βασικό στοιχείο του παιχνιδιού του, εξηγώντας ότι στην Εθνική Κολομβίας έχει χρησιμοποιηθεί δεξιά, αριστερά αλλά και ως αμυντικός μέσος.
Αυτή η πολυδιάστατη φύση του παιχνιδιού του είναι που μπορεί να φανεί χρήσιμη στον Ολυμπιακό. Ένας μέσος που μπορεί να καλύψει περισσότερες από μία θέσεις δίνει στον προπονητή τη δυνατότητα να προσαρμόζει τη διάταξη και τις ισορροπίες της ομάδας ανάλογα με τον αντίπαλο και τις ανάγκες κάθε αναμέτρησης. Και για τον Πουέρτα, η παρουσία απέναντι στη Μαρκό ήταν μια ευκαιρία να δείξει ότι δεν χρειάζεται να περιορίζεται αποκλειστικά στο «6» ή στο «8».
Το ζητούμενο είναι η συνέχεια
Το επόμενο βήμα, φυσικά, είναι να φανεί αν μπορεί να προσφέρει αντίστοιχα και απέναντι σε ισχυρότερους αντιπάλους, όπου ο διαθέσιμος χώρος είναι λιγότερος, η πίεση μεγαλύτερη και οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται πολύ πιο γρήγορα. Εκεί θα κριθεί αν ο ρόλος του πίσω από τον επιθετικό μπορεί να αποτελέσει πραγματική εναλλακτική και όχι απλώς μια λύση για συγκεκριμένες περιστάσεις.
Ο Πουέρτα έχει τα στοιχεία για να φέρει εις πέρας τέτοιου είδους αποστολές. Διαθέτει την κινητικότητα, την ένταση και την ικανότητα να συμμετέχει σε διαφορετικές φάσεις του παιχνιδιού. Το ζητούμενο είναι να αποκτήσει σταθερότητα, να βελτιώσει τη σύνδεσή του με τον φορ που κινείται μπροστά του ή με τους εξτρέμ και να δείξει ότι μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες σε πιο περιορισμένους χώρους.
Ο Ολυμπιακός δεν ανακάλυψε έναν καινούργιο ποδοσφαιριστή απέναντι στη Μαρκό. Είδε, όμως, μια διαφορετική εκδοχή ενός μέσου που έχει μάθει να προσαρμόζεται. Και σε μια ομάδα που χρειάζεται βάθος, ευελιξία και λύσεις από περισσότερους παίκτες, αξίζει να εξεταστεί σοβαρά το ενδεχόμενο ο Πουέρτα να έχει πράγματα να προσφέρει και πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή.
