Εγκλημα προμελετημένο! Αυτή η αλήθεια που στοιχειώνει από την περασμένη Δευτέρα την εργατική τάξη επιβεβαιώνεται με κάθε νέο στοιχείο που βγαίνει στην επιφάνεια για όσα συνέβαιναν στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, με τον επίλογο να γράφεται τη στιγμή της έκρηξης και του θανάτου επιτόπου των πέντε εργατριών.
Και, αυτό που επιβεβαιώνεται είναι πως για τις ανάγκες της μεγιστοποίησης της κερδοφορίας, της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας, για την οποία καμαρώνουν κυβερνήσεις και αστικά κόμματα, μια σειρά από βασικά μέτρα ασφάλειας πήγαιναν για μήνες και χρόνια περίπατο.
Η προκλητική και δολοφονική αυτή «ασυλία» στην εργοδοσία έχει κατοχυρωθεί και από τις κυβερνήσεις, με μια σειρά νόμους που οδήγησαν στην υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών, στην εντατικοποίηση της εργασίας, στους ανύπαρκτους ελέγχους κ.ο.κ.
Υπενθυμίζεται ότι με βάση τα επίσημα στοιχεία, που ανακοίνωσε η Πυροσβεστική ήταν πολύμηνη η διαρροή προπανίου στο εργοστάσιο που τελικά οδήγησε στη μοιραία έκρηξη. Συγκεκριμένα, στον περιβάλλοντα χώρο υπήρχαν δύο υπέργειες δεξαμενές προπανίου, χωρητικότητας 5.000 και 9.000 λίτρων αντίστοιχα, οι οποίες βρίσκονταν σε απόσταση περίπου 30 μέτρων από το σημείο της έκρηξης. Όπως ανακοινώθηκε «κατόπιν εξειδικευμένων ελέγχων με χρήση αζώτου, διαπιστώθηκε διαρροή στο έδαφος, γεγονός που οδήγησε στη διενέργεια τομής και εκσκαφής σε βάθος περίπου 60 εκατοστών, όπου εντοπίστηκε εκτεταμένη διαρροή εντός του εδάφους».
Μάλιστα, αυτή η διαρροή, σύμφωνα με την Πυροσβεστική, «ήταν πολύμηνη, με τα ανιχνευτικά μέσα να καταγράφουν ακόμα και μετά την έκρηξη εξαιρετικά υψηλές συγκεντρώσεις προπανίου».
Απόδειξη ότι η μεγαλοεργοδοσία γνώριζε και αγνοούσε τους εργαζόμενους είναι όσα καταγγέλλουν οι ίδιοι στις συγκλονιστικές μαρτυρίες τους, αναφέροντας ότι «δεν μπορούσαν να πάρουν ανάσα» από τις οσμές στους χώρους του εργοστασίου, στις γραμμές παραγωγής, στις τουαλέτες κ.ο.κ. Το ίδιο αποδεικνύουν και τα όσα καταγγέλλουν για το εκτεθειμένο ηλεκτρολογικό υλικό που υπήρχε διάσπαρτο σε διάφορα σημεία του εργοστασίου και οι εργαζόμενοι προειδοποιούσαν για την επικινδυνότητα αυτού του ζητήματος.
Εγκληματικές ευθύνες εργοδοσίας και κράτους
Οι συνεχείς διαμαρτυρίες και προειδοποιήσεις τους αγνοήθηκαν σαν …να μη συνέβη τίποτα! Μάλιστα, προκλητικά εμμέσως ομολογεί την ενοχή της και η ίδια η εργοδοσία με όσα φέρεται να κατάθεσε ακόμα και ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης στην εισαγγελία. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο ίδιος στην κατάθεση του προκλητικά ανέφερε πως μία φορά που είχε βρεθεί στις εγκαταστάσεις είχε μυρίσει και αυτός μια μυρωδιά που θεώρησε, όπως είπε, ότι προερχόταν από την αποχέτευση!
Από την άλλη, ο υπεύθυνος της βάρδιας φέρεται να είπε πως ήταν ενήμερος από τους εργαζόμενους, αλλά το είπε…στον υπεύθυνο της παραγωγής. Και ο τρίτος, ο τεχνικός Ασφάλειας ισχυρίστηκε πως δεν ήξερε τίποτα από όλα τα παραπάνω.
Αμείλικτα τα ερωτήματα
Τα παραπάνω στοιχεία και άλλα που έχουν καταγγελθεί από το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων και το κλαδικό Συνδικάτο του νομού μαρτυρούν πως η συγκεκριμένη βιομηχανία έμοιαζε με ναρκοπέδιο, στο οποίο καθημερινά δεκάδες εργαζόμενοι «ρίσκαραν το κεφάλι τους».
Το προφανές ερώτημα, που προκύπτει πρώτα από όλα, είναι γιατί η εργοδοσία εφόσον γνώριζε δεν πήρε μέτρα; Αφού οι εργαζόμενοι προειδοποιούσαν για περισσότερο από έναν μήνα για τις οσμές, γιατί δεν ερευνήθηκε το θέμα;
Ωστόσο, μέσα από το ρεπορτάζ, τις καταγγελίες και τις ομολογίες των ίδιων αμείλικτα παραμένουν και μια σειρά ακόμη ερωτήματα:
– Πότε έγινε ο τελευταίος έλεγχος στις δεξαμενές, στο σύστημα διανομής αερίου και στους λέβητες και τι διαπιστώθηκε; Συντηρούνταν οι καυστήρες, όπως προβλέπεται για τις βιομηχανίες του κλάδου;
– Γιατί ο τεχνικός Ασφαλείας δηλώνει ανήξερος για τα ζητήματα που καταγγέλλονται; Του επισημάνθηκαν συστάσεις από τους απαραίτητους ελέγχους; «Κοστολογήθηκαν» οι αναγκαίες επισκευές σε τυχόν εντοπισμένες «αστοχίες»; Αποκαταστάθηκαν από τους υπεύθυνους του εργοστασίου ή θεωρήθηκαν υπερτιμημένες, οπότε και αφέθηκαν για άλλη στιγμή με αποτέλεσμα το φρικτό έγκλημα;
– Υπήρχαν στο εργοστάσιο και λειτουργούσαν σωστά μηχανισμοί ανίχνευσης διαρροών, φαροσειρήνες έγκαιρης ειδοποίησης ή άλλοι συναγερμοί, που να προειδοποιούν έγκαιρα το προσωπικό, ώστε να έχει τον χρόνο να διαφύγει; Υπήρχαν έξοδοι κινδύνου με τις σωστές σημάνσεις στο κτίριο;
– Λειτούργησε την ώρα της πυρκαγιάς το σύστημα πυρόσβεσης (ψύξης) των δύο δεξαμενών, που θα έπρεπε να είναι εγκατεστημένο και λειτουργικό; Να σημειωθεί ότι οι δεξαμενές, σύμφωνα και με την Πυροσβεστική, ήταν μερικά μέτρα μακριά από τον χώρο παραγωγής, επομένως από τη θερμότητα θα έπρεπε να ενεργοποιηθεί το εν λόγω σύστημα.
– Ακολουθούνταν οι προβλεπόμενες προδιαγραφές για τους βιομηχανικούς χώρους από τους οποίους περνούν σωληνώσεις προπανίου, σε ό,τι αφορά τον αερισμό, ώστε ακόμα κι αν υπάρξει διαρροή να αποφευχθεί η συγκέντρωση εκρηκτικού μείγματος;
– Γιατί οι σωληνώσεις προπανίου βρίσκονταν σε αυτήν την κατάσταση με τέτοιες απώλειες; Είχαν ελεγχθεί; Είχαν την κατάλληλη διατομή που να αντιστοιχεί στους λέβητες που τροφοδοτούσαν; Τηρούνταν τα προβλεπόμενα όρια στην πίεση κατά τη διανομή του προπανίου;
– Γιατί η επιχείρηση όπως αναφέρεται άλλαξε ασφαλιστική εταιρεία λίγους μήνες πριν; Με ποιο κριτήριο έγινε αυτή η αλλαγή; Σημειώνεται ότι άνθρωποι της ασφαλιστικής αγοράς επισημαίνουν ότι οι συχνές μεταπηδήσεις από ασφαλιστικό συμβόλαιο σε άλλο συνηθίζονται από επιχειρηματίες που είναι «διάτρητοι».
Κηδεύτηκαν χθες οι τρεις από τις πέντε αδικοχαμένες εργάτριες
Με ρίγη συγκίνησης, και σε κλίμα βουβής οργής και αγανάκτησης κηδεύτηκαν χθες οι τρεις από τις πέντε εργάτριες, που βρήκαν φριχτό θάνατο στην τελευταία μάχη για το νυχτοκάματο, στο μπισκοτάδικο που αποδείχτηκε «ανοιχτός τάφος» για το προσωπικό.
Πλήθος κόσμου, θρηνώντας, «αποχαιρέτησε» την Αγάπη και την Αναστασία στα χωριά των Τρικάλων και την Σταυρούλα στο Προάστιο Καρδίτσας. Ενώ, σήμερα θα τελεστούν οι κηδείες της Ελένης και της Βασιλικής, των δύο ακόμη γυναικών που ήταν τα θύματα της εγκληματικής πολιτικής που υπολογίζει την ασφάλεια και την προστασία της ζωής των εργαζομένων ως κόστος.
Με το στομάχι να γίνεται κόμπος και την καρδιά να χτυπά δυνατά, με τα στόματα να σφίγγουν από οργή για το έγκλημα, ο πόνος των συγγενών και των φίλων των θυμάτων γίνεται πόνος ολόκληρης της εργατικής τάξης.
Στο στερνό «αντίο. των εργατριών βρέθηκαν αντιπροσωπείες των Εργατικών Κέντρων Τρικάλων και Καρδίτσας.
