Στα κρύα του λουτρού μένουν δεκάδες γονείς παιδιών σε Δημοτικά σχολεία που μέχρι τώρα στηρίζονταν στο ολοήμερο ώστε να ανταποκρίνονται στις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις ● Βασική αιτία η υποστελέχωση, λόγω της οποίας αν λείψει εκτάκτως μία ειδικότητα καταρρέει όλο το πρόγραμμα ● Βαρύτατες οι ευθύνες του υπουργείου.

Xωρίς λύσεις και προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στις οικογένειες εξακολουθεί να διαχειρίζεται το υπουργείο Παιδείας τις ελλείψεις εκπαιδευτικού προσωπικού που οδηγούν στην υπολειτουργία και περαιτέρω υποβάθμιση του πολύπαθου αλλά τόσο αναγκαίου ολοήμερου σχολείου. Δημιουργούνται, ξαφνικά, κενά σε σχολεία -είτε στην Αθήνα είτε σε άλλα αστικά κέντρα είτε στην περιφέρεια-, δεν αντιμετωπίζονται ούτε εγκαίρως ούτε ικανοποιητικά και αυτομάτως το πρόβλημα μετακυλίεται διογκούμενο στο απογευματινό ωράριο. Ανακοινώνονται περικοπές στο ολοήμερο, πρόωρη αποχώρηση των παιδιών και… σοκ στις οικογένειες όπου οι γονείς εργάζονται. Μας ρωτούν και ρωτάμε κι εμείς το υπουργείο και τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης: Να τ’ αφήσουμε στον δρόμο τα παιδιά;

Αυτές τις ημέρες, σε Δημοτικό σχολείο στου Ζωγράφου, γονείς μάς λένε πως έλαβαν ειδοποίηση από τη διεύθυνση ότι τροποποιείται αναγκαστικά το πρόγραμμα λόγω έλλειψης εκπαιδευτικού προσωπικού («μακροχρόνια αναρρωτική άδεια εκπαιδευτικού Φυσικής Αγωγής») και θα προχωρήσουν «σε περικοπή του ωραρίου του Ολοήμερου Προγράμματος». Ουσιαστικά, περιγράφουν αυτό που χαρακτηρίζει τη δυσλειτουργία του σχολείου. Μία ειδικότητα να λείψει, αυτομάτως περιορίζεται η ώρα παραμονής των παιδιών στο σχολείο και ξεκινά η περιπέτεια για δεκάδες οικογένειες. Και στην περιφέρεια υπάρχουν ορισμένες εναλλακτικές, με τις γιαγιάδες, τους παππούδες, τους συγγενείς, τους γείτονες. Στα μεγάλα αστικά κέντρα με την εκβιαστική καθημερινότητα;

Είναι γνωστό ότι, εκτός από την ώρα της λεγόμενης «προετοιμασίας» που αναλαμβάνεται από τον-τη δάσκαλο-α, ο υπόλοιπος χρόνος καλύπτεται από τις ειδικότητες ώστε να γίνει και η συμπλήρωση ωραρίου από μέρους τους. Κάθε σχολείο το αντιμετωπίζει όπως μπορεί. Μπαλώματα κάνουν, για να το λέμε όπως είναι. Και πάντα, φυσικά, προηγείται η -υποχρεωτική- αντιμετώπιση στο πρωινό. Ετσι, όταν οι υπερωρίες έχουν συμπληρωθεί μέχρι τη λήξη του κανονικού ωραρίου, οι ελλείψεις θα φανούν και θα επηρεάσουν καθοριστικά τις ώρες του προαιρετικού ολοήμερου. Για την ακρίβεια, το σημαντικότερο πρόβλημα αφορά συνήθως και κυρίως την τελευταία ώρα, 3.00-4.00 το απόγευμα. Ωρα συναγερμού για τις οικογένειες.

Πού είναι και γιατί δεν λειτουργούν αυτές οι ψηφιοποιήσεις, οι ψηφιακές ενοποιήσεις των συστημάτων ενημέρωσης που τόσο ωραία μας είχε αναγγείλει ο μάγος της τεχνολογίας που πέρασε από το Παιδείας πριν γίνει τσάρος της Οικονομίας και μετά ευρωπαϊκή φίρμα; Από τότε, η λέξη «πλατφόρμα» έγινε ο όρος-ατού παντού. Κανονικά, στο υπουργείο Παιδείας κάθε 10-15 ημέρες μπορούν να έχουν εικόνα για όλα τα σχολεία. Τι -δεν- κάνουν; Γιατί επιμένουν στη γνωστή γραφειοκρατική και αποδεδειγμένα αποτυχημένη διαδικασία;

Η ενημέρωση για τα κενά αφ’ ενός γίνεται μόνο πριν από κάθε φάση προσλήψεων και αφ’ ετέρου πρέπει να ζητηθεί από τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, αλλιώς δεν μπορεί ένα σχολείο να ενημερώσει όταν έχει ανάγκη! Το δε χειρότερο, δεν αρκεί η συμπλήρωση των στοιχείων στο My school για να ενημερωθεί το περιβόητο «σύστημα», αλλά πρέπει να αποσταλεί και έγγραφο στας υπηρεσίας. Με τα γρανάζια παλεύουν ακόμη, δηλαδή. Αποτέλεσμα; Αν τα κενά εμφανιστούν μετά μια φάση προσλήψεων θα πρέπει να περιμένουν την επόμενη φάση ώστε να ενημερώσουν (και, προσοχή, αφού πρώτα ερωτηθούν ώστε να τηρηθεί η γραφειοκρατία).

Οσα σχολεία είναι τυχερά θα χαρούν. Διότι δεν είναι όλα τυχερά. Στην περίπτωση, όμως, που δεν έπεται άλλη φάση προσλήψεων, όπως καλή ώρα τώρα (Μάρτιος πια), δυστυχώς λύση δεν υπάρχει. Τα σχολεία δεν ελπίζουν ούτε στην τύχη να τους βοηθήσει. Προσπαθούν μέχρι εξαντλήσεως, κυριολεκτικής.

Μετράει πολλά χρόνια αυτή η αποτυχία της κεντρικής διοίκησης. Για πόσα, ακόμη, θα συνεχιστεί; Ειδικά το ολοήμερο που ξεκίνησε ως μια επανάσταση στη λειτουργία του σχολείου (θεσμοθετήθηκε το 1997, αλλά λειτούργησε από το 2000 και μετά) έχει πληγεί περισσότερο απ’ όλες τις ζώνες. Και ενώ η αναγκαιότητά του όλο και αυξάνεται εξαιτίας της δύσκολης καθημερινότητας των οικογενειών, η υποβάθμισή του όλο και επιταχύνεται. Πόσα οξύμωρα ν’ αντέξει ο κόσμος πια;

Από την άλλη, είναι δύσκολη η κατάσταση στα σχολεία. Αποχωρήσεις πολλές, εκπαιδευτικοί που τρέχουν από σχολείο σε σχολείο για συμπλήρωση ωραρίου ή κάνουν υπερωρίες στην οικεία μονάδα ή θυσιάζουν τα μόρια μετάθεσης γιατί δεν φτάνει ούτε για εισιτήρια ο μισθός. Ομως, αυτά ακριβώς είναι τα ζητήματα που καλείται να διαχειριστεί το αρμόδιο υπουργείο. Είναι το αντικείμενό του, το χαρτοφυλάκιό του, το θεσμικό του καθήκον, η πολιτική και διοικητική του ευθύνη. Πώς αλλιώς να το πούμε;