ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
Οι πρώτες δηλώσεις του Θοδωρή Βλάχου μετά τον θρίαμβο της Εθνικής πόλο ανδρών στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η Εθνική Ελλάδας τα κατάφερε και με τη νίκη της 15-14 επί της Ουγγαρίας στον τελικό, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο στο πόλο.
Λίγη ώρα αργότερα ο ομοσπονδιακός τεχνικός Θοδωρής Βλάχος μίλησε στην ιστοσελίδα της ΚΟΕ για τη σπουδαία αυτή επιτυχία.
Η δήλωση του Θοδωρή Βλάχου
“Είναι μία πολύ σημαντική στιγμή για την ελληνική υδατοσφαίριση, για τον ελληνικό αθλητισμό, για το πόλο των ανδρών. Είναι το πρώτο χρυσό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση, σίγουρα είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι γι’ αυτό που πετύχαμε. Το περιμέναμε, θέλαμε να γίνει, είναι κάτι το οποίο μας διώχνει την πίεση των προηγούμενων χαμένων ευκαιριών…
Δεν σταματάμε, όμως, εδώ! Αφού το κάναμε μια φορά, γιατί να μην κάνουμε και την επόμενη. Πριν 21 χρόνια ξεκίνησε ο χορός των μεταλλίων για το ανδρικό πόλο. Τότε, με γκολ του Γιώργου Αφρουδάκη, πήραμε το πρώτο χάλκινο μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση“.
Εθνική, πόλο: Ο Αργυρόπουλος ήξερε προτού πράξει: Η Ελλάδα κράτησε την ανάσα της για χρόνια και τώρα γιορτάζει
ΜΑΡΙΑ ΚΑΟΥΚΗ
Το τελευταίο σφύριγμα στο Σίδνεϊ ολοκλήρωσε μια ιστορία που ήταν ήδη γραμμένη για την Εθνική ομάδα πόλο ανδρών. Το χρυσό μετάλλιο πάντα ταίριαζε με το μέγεθός της και το φόρεσε.
Κάποιες νίκες έχουν φτάσει πριν δούμε ότι συνέβησαν! Το χρυσό μετάλλιο της Εθνικής πόλο ανδρών που χθες σχεδόν προανήγγειλε στο SPORT24 o Στέλιος Αργυρόπουλος ήταν ζήτημα χρόνου. Αυτή η στιγμή δεν ανήκει αποκλειστικά στο παρόν. Είχε γεννηθεί πολύ νωρίτερα από το νικητήριο γκολ του αρχηγού. Υπάρχει μέσα στις ήττες που δεν λύγισαν κανέναν. Την ανακαλύπτουμε σε όλες τις διαδρομές που έμοιαζαν να τελειώνουν λίγο πριν από τον προορισμό και στις σιωπές των αποδυτηρίων που ακολουθούσαν. Ήταν εκεί όπου οι λέξεις περίσσευαν και έμενε μόνο η υπόσχεση ότι κάποτε θα έρθει η δικαίωση. Με αυτό το χρυσό μετάλλιο η Εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης των ανδρών είχε ήδη συστηθεί, είχε αλλάξει χειραψίες, είχε φλερτάρει γι’ αυτό μοιάζει λιγότερο με έκρηξη χαράς και περισσότερο με μια βαθιά ανάσα που κρατιόταν για χρόνια.
Η “γαλανόλευκη” ήταν μεγάλη πριν πανηγυρίσει το World Cup στην άλλη άκρη του κόσμου. Είχε μάθει να κατοικεί στις κορυφές, είχε ολυμπιακό μετάλλιο, παγκόσμια και ευρωπαϊκό, World Cup.
Mόνο που το χρυσό μετάλλιο είχε ντυθεί ένδυμα απαγορευμένου καρπού. Ευτυχώς, ποτέ κανένα μέλος αυτής της ομαδάρας δεν πίστεψε ότι τα χρυσά… απαγορεύονται. Σαν να υπήρχε μια αόρατη επιφάνεια πάνω από το νερό, ένα λεπτό στρώμα γυαλιού που εμπόδιζε τα χέρια της να υψωθούν λίγο ψηλότερα. Κι όμως, κάθε φορά επέστρεφε με περισσότερη υπομονή και πίστη παρά απογοήτευση. Αυτό δεν έκανε και σε κάθε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα; Μέχρι που φέτος κατέκτησε το ευρωπαϊκό μετάλλιο που της έλειπε, στο Βελιγράδι.
Το Σίδνεϊ έγινε ο τόπος όπου αυτή η αόρατη επιφάνεια έσπασε. Έγινε θρύψαλα με τον φανταστικό θόρυβο των ομογενών από τη μία και με την ήρεμη βεβαιότητα των αθλητών του Θοδωρή Βλάχου από την άλλη, οι οποίοι ήξεραν πως έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους και απλώς περίμεναν να το παραδεχθεί η ιστορία που μέχρι τώρα τους έκανε “κορδελάκια”.
Απέναντι στην πανίσχυρη Ουγγαρία και σε ομάδες που έφτασαν στην Αυστραλία με γεμάτα ρόστερ και χωρίς εκπτώσεις στους στόχους τους, η ελληνική ομάδα πανηγύρισε νίκες απέναντι σε σπουδαίους αντιπάλους. Νίκησε όμως και τον πιο δύσκολο αντίπαλό της όλα αυτά τα χρόνια. Έκανε σκόνη τη λεπτή αμφιβολία που συνοδεύει κάθε διαρκή διεκδικητή και εκείνο το παράπονο που λέει: “μήπως τελικά η κορυφή ανήκει πάντα στους άλλους;”.
Ο αγώνας κύλησε όπως κυλά η ζωή. Με άρνηση να επιλέξει έναν μόνο πρωταγωνιστή. Ο Δημήτρης Σκουμπάκης όρθωσε το μεγάλο ανάστημά του σαν βράχος μέσα στο νερό σκοράροντας ξανά και ξανά, όμως ακόμη κι εκείνος δεν θα μπορούσε μόνος να σηκώσει το βάρος μιας ολόκληρης γενιάς. Όταν όλα έμοιαζαν να επιστρέφουν στην αβεβαιότητα και η ισοφάριση των Μαγυάρων στα τελευταία δευτερόλεπτα απειλούσε να ξαναγράψει το γνώριμο σενάριο της πικρίας, ο Στέλιος Αργυρόπουλος πήρε μια στιγμή και ένα “φτάνει πια” και τα έκανε αιωνιότητα.
Δώδεκα δευτερόλεπτα. Τόσα απέμεναν για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο θα θυμόμαστε αυτή την ομάδα. Οι αριθμοί θα καταγραφούν στα αρχεία. Τα 15 γκολ, το τελικό 15-14 θα καλυφθούν από το πρώτο χρυσό που της έλειπε και από τα πρόσωπα που βγήκαν από το νερό αναζητώντας ο ένας τον άλλον. Θα σκεπαστούν από τα παιδιά στην κερκίδα, τους Έλληνες της ομογένειας που είδαν μια ολόκληρη πατρίδα να ταξιδεύει μέχρι τον τόπο που κατοικούν, εργάζονται και μεγαλώνουν μέσα από ένα σκουφάκι και μια μπάλα.
Ο αθλητισμός μετρά μετάλλια, αλλά μετρά κι επιμονή. Μετρά υπομονή και σε τελική ανάλυση είναι οι ήττες που σε οδηγούν σε μια στιγμή δόξας. Η Εθνική ομάδα απέδειξε πως οι πιο μεγάλες κατακτήσεις δεν συμβαίνουν τη μέρα που ανεβαίνεις στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, αλλά με τα δεκάδες refuse to lose που λες και τις γλώσσες που βγάζεις απέναντι στις γκρίζες σκέψεις, οι οποίες σχεδόν κατά κανόνα συνοδεύουν τα δύσκολα αποτελέσματα. Τα ωραία θα έρθουν αν αρνείσαι να πιστέψεις ότι η μοίρα έχει ήδη αποφασίσει για σένα.
Αυτό το χρυσό μετάλλιο δεν αλλάζει την ιστορία αυτής της ομάδας, αλλά την ολοκληρώνει. Κανείς άνθρωπος, καμία ομάδα, καμία χώρα δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της μέσα από τις βεβαιότητες, αλλά από την επιμονή, τη συνεχή ροή και δημιουργία και φυσικά την απουσία συμβιβασμού με τα “σχεδόν” και τα “περίπου”. Αυτή η καταπληκτική ομάδα κατέκτησε πρωτίστως τη δικαιοσύνη του χρόνου με αυτό το χρυσό μετάλλιο, επειδή δεν έμεινε σε αυτά τα “σχεδόν” και συνέχισε να προσπαθεί.
