ΘΩΜΑΣ ΜΙΧΟΣ
Το Ιβανώφειο έγινε ξανά σημείο αναφοράς για τη Stoiximan GBL και ο Ηρακλής που επέστρεψε για να μείνει.
Η επιστροφή του Ηρακλή στη μεγάλη κατηγορία του ελληνικού μπάσκετ δεν είναι απλώς μια αγωνιστική εξέλιξη, είναι ένα γεγονός που αφορά το ίδιο το άθλημα και την ανάγκη του να ξαναβρεί εικόνες, στιγμές και ατμόσφαιρες που είχαν λείψει.
Το Ιβανώφειο, το “Ξύλινο” όπως το αποκαλούν εδώ και δεκαετίες, έχει ξαναγίνει σημείο αναφοράς.
Ο Ηρακλής έλειψε. Και έλειψε πολύ. Όχι μόνο από τα αποτελέσματα και τη βαθμολογία, αλλά από τη συνολική εικόνα του ελληνικού μπάσκετ.
Έλειψε η παρουσία μιας ιστορικής ομάδας που ξέρει να γεμίζει γήπεδα και να κάνει ένα απλό παιχνίδι κανονικής διάρκειας να μοιάζει με γιορτή. Αυτό ακριβώς συμβαίνει πλέον στο Ιβανώφειο. Τα απανωτά sold out, η ανανεωμένη εικόνα της κερκίδας, ο παλμός που βγαίνει, συνθέτουν μια εμπειρία που χαίρεται όποιος τη ζει από τις εξέδρες, είτε την παρακολουθεί από την τηλεόραση.
Ο Ηρακλής αυτή τη φορά δεν επέστρεψε απλώς για να “είναι εκεί”. Επέστρεψε με διοικητική σταθερότητα, με κόσμο που διψά και στηρίζει και με μια ομάδα που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις.
Η παρουσία του Ζόραν Λούκιτς στον πάγκο έχει αποτυπωθεί ξεκάθαρα στο παρκέ, με μια σκληροτράχηλη ομάδα, με ταυτότητα, που μάχεται σε κάθε κατοχή, σε κάθε διεκδίκηση, σε κάθε πόντο. Αυτό το αγωνιστικό προφίλ συνδέεται άμεσα με τον κόσμο, γιατί δεν βασίζεται στο θέαμα για το θέαμα, αλλά στη συνέπεια και στη διάθεση.
Η ομάδα παλεύει, πετυχαίνει νίκες ο κόσμος ανταποκρίνεται, το γήπεδο γεμίζει και η κατηγορία αναβαθμίζεται συνολικά. Το Ιβανώφειο βρίσκεται στα καλύτερά του και, χωρίς υπερβολή, “πασπαλίζει” με χρυσόσκονη ολόκληρο το πρωτάθλημα. Σε μια λίγκα που είχε πραγματική ανάγκη από μια τέτοια παρουσία, ο Ηρακλής λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι το ελληνικό μπάσκετ δεν είναι μόνο τίτλοι και μεγάλα συμβόλαια, αλλά και έδρες με ιστορία, κόσμο και ομάδες που σέβονται το παιχνίδι.
Το πού θα φτάσει η φετινή ομάδα και ποια θα είναι η τελική της θέση είναι μια ξεχωριστή ή διαφορετική αν προτιμάτε συζήτηση. Αυτό που ήδη έχει κερδηθεί, όμως, είναι κάτι εξίσου σημαντικό, η χαρά του να παρακολουθείς αγώνες που διεξάγονται σε φίλαθλα πλαίσια, με τον κόσμο του Ηρακλή να δίνει ένα ρεσιτάλ που περιορίζεται αποκλειστικά σε φωνές, παλμό και συνθήματα.
Ο Ηρακλής δεν δείχνει απλώς ότι επέστρεψε. Δείχνει ότι είναι ξανά έτοιμος να πάρει τη θέση που του αρμόζει στο ελληνικό μπάσκετ, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην εικόνα και την αξία του. Εξάλλου ο κόσμος του ήταν πάντα εκεί παρών ακόμα και στα στα πέτρινα χρόνια και στις πιο χαμηλές κατηγορίες, απλώς τώρα ήρθε η σειρά του να πάρει πίσω αυτό που χρόνια έδωσε στην ομάδα…
