Ποιος να το φανταζόταν ότι θα βλέπαμε τόσο “γκραν γκινιόλ” τελικό, υπό τόσο πρωτόγνωρες συνθήκες για την Ρεαλ, που δεν έφερε απλά τον Ολυμπιακό στα όρια του, αλλά τον ανάγκασε να τα ξεπεράσει για να ανέβει στο πολυπόθητο ψηλότερο σκαλί της Ευρώπης;
Ποιος μπορούσε να προβλέψει ότι η «βασίλισσα», που ταξίδεψε στην Αθήνα έχοντας νοκ-άουτ τους Ταβάρες και Λεν και «πλήρωσε» την πρόκρισή της στον τελικό με την επιπλέον απώλεια του Γκαρούμπα, θα έβγαζε τόσο πολύ τους «ερυθρόλευκους» από το δικό τους comfort zone και θα ανάγκαζε όλους τους υγιείς μπασκετόφιλους να της υποκλιθούν για την τεράστια μάχη που έδωσε μέσα στο παρκέ και τον πολλαπλασιασμό των αρχικών πιθανοτήτων της…
Αυτή η τεράστια εμφάνιση των Μαδριλένων, όμως και ακόμη περισσότερο το εξαιρετικό τακτικό πλάνο του Σέρτζιο Σκαριόλο, που έφερε την πολυνίκη του θεσμού (με 11 τίτλους) πολύ κοντά στην ανατροπή των προγνωστικών, ήταν που έδωσε ακόμη μεγαλύτερη αξία και πολύ πιο γλυκιά γεύση στο 4ο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας των Πειραιωτών.
Ο λόγος φυσικά το διαφορετικό μπάσκετ και πολύ μακρινό από τις συνήθειες του, στο οποίο υποχρεώθηκε να υιοθετήσει στην διάρκεια του τελικού, ο Γιώργος Μπαρτζώκας, βρίσκοντας τις απαντήσεις σε όλα τα δυσεπίλυτα προβλήματα που του έβαλε ο πολύπειρος Ιταλός συνάδελφός του.
Κατ’ αρχάς, η “five out” επίθεση που έτρεξαν οι «γκαλάκτικος» χωρίς κανέναν παίκτη στο «ζωγραφιστό» με βασική επιδίωξη τα “split out” (διείσδυση και η μπάλα έξω στην περιφέρεια για μακρινό σουτ) και την μετακίνηση της άμυνας, ώστε να βρεθεί το ελεύθερο σουτ.
Πριν προλάβει να απαντήσει ο Ολυμπιακός, οι Μαδριλένοι γυριζαν σωστά την μπάλα κι εκτελούσαν κυνικά από μακριά για το -12 (3-15 στο 4ο λεπτό) και με συνολικά 12/18 σουτ (5/6 τρίποντα), μπήκαν στην 2η περίοδο με το ψυχολογικό πλεονέκτημα της διψήφιας διαφοράς! Μα πάνω απ’ όλα έχοντας σκοράρει 29 πόντους σε 11 λεπτα, στην ίδια άμυνα που στον ημιτελικό με την Φενέρ, χρειάστηκε υπερδιπλάσιο χρόνο (23') για να φτάσει στο ίδιο παθητικό!
Σε πείσμα όλων όσοι φοβόντουσαν την… θάλασσα του 60χρονου τεχνικού των πρωταθλητών, ο «αρχιτέκτονας» της νέας μεγάλης επιτυχίας τους, έκανε όλες τις σωστές προσαρμογές, που επέτρεψαν στην ομάδα του να μαζέψει πολύ γρήγορα την κατάσταση και στις δύο πλευρές του γηπέδου.
Το σαφώς πιο ευέλικτο σχήμα (Τζόσεφ, Γουορντ, Φουρνιέ, Πίτερς και Χολ) στις αλλαγές και στις αμυντικές περιστροφές, σταμάτησε την γρήγορη μετακίνηση της μπάλας από τους φιλοξενούμενους, ενώ η εντολή για κάθετο παιχνίδι και δίείσδυση μέχρι το καλάθι σε συνδυασμό με τις έξτρα επιθέσεις, βοήθησαν τον Ολυμπιακό να πάει στην ανάπαυλα έχοντας κεφάλι στο σκορ.
Από ‘κει και πέρα, τον λόγο πήραν οι προσωπικότητες, τα μεγάλα καλάθια και οι ατομικές πρωτοβουλίες. Και ειδικότερα όταν η Ρεάλ πίεσε, έκλεψε και «τιμώρησε» τα λάθη των Πειραιωτών και με 10 αναπάντητους πόντους ξέφυγε με -6 (54-60 στο 26’) και έκανε έξτρα την μπάλα να «ζυγίζει» περισσότερα κιλά!
Εκεί, λοιπόν, που αρκετοί πίστευαν ότι ο Ολυμπιακός των έξι λιγότερων ασίστ από τον μέσο όρο του (21,7) και των περισσότερων λαθών (17) από τις τελικές του πάσες (16), απείχε ελάχιστα από την κατάρρευση, ήρθε η αντίδρασή του με έναν τρόπο παιχνιδιού στον οποίο δεν ήταν εξοικειωμένος.
Το κάθετο μπάσκετ, το σωστό «τάισμα» στο post up, τα μεγάλα σουτ από τον Φουρνιέ και τον Πίτερς (μ.ο. 18,0π. με 12/13 στο διήμερο), που άξιζαν εξίσου τον τίτλο του MVP, αλλά προπάντων το ατελείωτο βάθος του πάγκου και των επιλογών που είχε ο Μπαρτζώκας, ήταν οι παράμετροι που δεν μπόρεσε να υπερκεράσει η σούπερ διαβασμένη και προετοιμασμένη μεγάλη αντίπαλος των πρωταθλητών Ευρώπης.
Ο Ολυμπιακός χρειάστηκε να πέσει και να σηκωθεί πολλές φορές πριν ξαναβρει τον τρόπο της έξτρα νικηφόρας «μετάγγισης» στο DNA του και της ασφαλούς εδραίωσής του στον δρόμο προς την κορυφή.
Η κούπα που προστέθηκε στην «ερυθρόλευκη» τροπαιοθήκη, απέκτησε ιστορική σημασία, για πολλούς λόγους! Πρώτον και σημαντικότερον γιατί δικαίωσε μία πολυετή προσπάθεια του οργανισμού που είχε φτάσει τέσσερις φορές κοντά στην πήγη και δεν είχε πιεί νερό!
Το «σπάσιμο» της κατάρας που ακολουθούσε τον πρωτοπόρο της κανονικής περιόδου, κάποια στιγμή θα ερχόταν. Η κατάκτηση του τροπαίου μπροστά σε 20.000 «ερυθρόλευκους» οπαδούς μέσα στο «σπίτι» του «αιώνιου αντιπάλου», όμως, αλλά και οι 12 σερί ευρωπαϊκές νίκες του Μπαρτζωκα στο “T-Center”, είναι επιτεύγματα που θα συζητιούνται για καιρό.
Όπως φυσικά και το step back του Φουρνιέ, που θυσίασε το εγώ του για την ομάδα και έδωσε το παράδειγμα σε όλους τους υπόλοιπους συμπαίκτες του, ερχόμενος από τον πάγκο για να κάνει χώρο στον εκπληκτικό Ντόρσεϊ της κανονικής περιόδου.
Ο ίδιος άλλωστε δεν είχε κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιήσει την regular season σαν «ζέσταμα» (μ.ο. 11,0π. & 2,7ασ. με 35% τριπ.), ώστε να ανεβάσει ρυθμούς στα playoffs (μ.ο. 17,0π., 4,7ρ. & 4,3ασ. με 50% τριπ.) και να αναδειχθεί πολυτιμότερος παίκτης στο Final Four (μ.ο. 15,0π., 4,5ρ. & 4,0ασ. με 40% τριπ.).
Μεγάλη δικαίωση για τον Γιώργο Μπαρτζώκα, ο οποίος είδε μία καταπληκτική δουλειά ετών να παίρνει την επιβράβευση που της άξιζε, αλλά και για τους αδελφούς Αγγελόπουλους και το front office που δούλεψαν μεθοδικά, με προγραμματισμό και με πλάνο και έδειξαν τον δρόμο και στις υπόλοιπες ομάδες. «Μαγειρεύοντας» πριν «πεινάσει αλλά κι έχοντας την ετοιμότητα για μία σειρά απο διορθωτικές κινήσεις με στόχο το καλό του συνόλου.
Μπράβο και στον κόσμο της ομάδας που σεβάστηκε το γήπεδο «στολίδι» του Παναθηναϊκού, στους συντελεστές της επιτυχίας του Ολυμπιακού για την παντελή έλλειψη ειρωνείας απέναντι στον «τριφύλλι» και μπράβο και στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο για τα θετικά μηνύματα που εξέπεμψε η συγχαρητήρια ανάρτησή του αλλά για την αυτοκριτική του.
