Στέλιος Κούλογλου
Στη Γαλλία οι μαθητές για την εκπαίδευση, στην Ισπανία και την Πορτογαλία για τη στέγαση, στη Σερβία και την Ινδία για τη διαφθορά, στην Ελλάδα για την ακρίβεια και την αφόρητη ζωή: οι Φοιτητικοί Σύλλογοι της Αθήνας στήνουν σήμερα σκηνές και ξεκινούν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος γιατί «δεν μπορούμε να ζήσουμε άλλο έτσι, ήρθε η δική μας σειρά».
Οπως έγινε στη Γαλλία και την Ισπανία, ο κυβερνητικός μηχανισμός και τα ΜΜΕ του θα προσπαθήσει και εδώ να τους παρουσιάσει ως κακομαθημένους και ανεύθυνους, αλλά οι νέες και οι νέοι έχουν δίκιο: την ώρα που τα σκάνδαλα της κλεπτοκρατίας δεν έχουν τέλος και οι κοινωνικές διαφορές διευρύνονται, το σημερινό σύστημα όχι μόνο δεν τους προσφέρει καμία ελπίδα για το μέλλον, αλλά τους κάνει όλο και πιο δύσκολη την καθημερινότητα.
Μια ανακοίνωση που τα λέει όλα
«Η ακαδημαϊκή χρονιά ξεκίνησε και με το καλημέρα όλοι ανησυχούμε για το αν θα μας φτάσουν τα λεφτά για το μήνα, αν θα τα βγάζει πέρα η οικογένεια μας», ξεκινάει η Ανακοίνωση των Φοιτητικών Συλλόγων της Αθήνας.
«Ρεύμα, πετρέλαιο και βενζίνη πανάκριβα, το super market απλησίαστο, οι μισθοί δε φτάνουν. Φοιτητική στέγη ανύπαρκτη και τα ενοίκια ”στον θεό”, με επιτυχόντες να μη γράφονται στις σχολές, χιλιάδες φοιτητές να σκέφτονται να τα παρατήσουν ή να πηγαίνουν μόνο για την εξεταστική.
Στη σχολή αντί για μέτρα στήριξης βλέπουμε πανάκριβα κυλικεία, επί πληρωμή συγγράμματα και αναλώσιμα, συν τη μετακίνηση και όλα τα υπόλοιπα έξοδα. Ούτε λεφτά για μία έξοδο δε μένουν, πόσο μάλλον για κάτι παραπάνω. Ο χειμώνας έρχεται και τα ΑΕΙ δεν έχουν λεφτά ούτε για θέρμανση! Την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης θέλουν να γυρίσουμε πίσω στην Εποχή των Παγετώνων!
Λεφτά για όπλα υπάρχουν
Η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του συστήματος θεωρούν τις ανάγκες μας ”κόστος” και λένε ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Όμως λεφτά ξαφνικά υπάρχουν και με το παραπάνω για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, για να συντηρούνται οι φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές και τραπεζίτες! 12 δις € ήταν το πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού πέρσι!
Την ίδια στιγμή, οι ενεργειακοί όμιλοι, οι ιδιοκτήτες super market, διυλιστηρίων, τραπεζών σπάνε το ένα ρεκόρ κερδοφορίας μετά το άλλο.
Είναι φανερό ότι για να ζήσουμε και να σπουδάσουμε εμείς, για να μειωθούν οι τιμές πρέπει να χάσουν από τα κέρδη τους οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι! Το κράτος αντί να δίνει λεφτά για τις πολεμικές δαπάνες, να αυξήσει τις κοινωνικές δαπάνες. Δε θα θυσιάσουμε τις ανάγκες μας, τα όνειρα μας, για τους πολέμους και τα κέρδη τους!
Δεν μας ακούνε, ήρθε η ώρα να μας δούνε
Τώρα πρέπει να τους κάνουμε να καταλάβουν ότι δεν πάει άλλο! Δεν θα ανεχτούμε να υποβαθμίζουν κι άλλο τα πτυχία μας, ιδρύοντας ιδιωτικά πανεπιστήμια, να διαλύουν τη φοιτητική μέριμνα μειώνοντας κι άλλο τη χρηματοδότηση, να μην έχουμε καθηγητές και υποδομές.
Για αυτό την Τρίτη 13 Οκτώβρη, φοιτητές και φοιτήτριες από όλη την Αθήνα συγκεντρωνόμαστε στην πλατεία Συντάγματος. Φέρνουμε μαζί την σκηνή μας και κατασκηνώνουμε εκεί από το μεσημέρι μετά τα μαθήματα μας μέχρι και το επόμενο πρωί!
Αφού δεν μας ακούνε, ήρθε η ώρα να μας δούνε και να είμαστε χιλιάδες! Το απόγευμα στις 18:00 συγκεντρωνόμαστε στο Υπουργείο Οικονομικών (κάτω από την πλατεία Συντάγματος) και συνεχίζουμε όλο το βράδυ με συναυλίες και κατασκήνωση στο Σύνταγμα!
Παίρνουμε δύναμη από τους αγώνες των μαθητών και φοιτητών στη Γαλλία, των νέων στην Ισπανία!
Σε όλη την Ευρώπη οι νέοι οργανώνονται και διεκδικούν! Ήρθε η δική μας σειρά!».
Η Ασημίνα Γιαννείου, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου Παιδαγωγικού ΕΚΠΑ μίλησε χθες στις «Kαθαρές Kουβέντες» του «OPEN», με την Αλεξάνδρα Χατζηγεωργίου και τον Σπύρο Χαριτάτο:
«έρχεται ένας χειμώνας και δεν γίνεται να ζήσουμε κι άλλο χειμώνα στις σχολές μας χωρίς ρεύμα και χωρίς πετρέλαιο. Γιατί αυτή είναι η κατάσταση. Ε, να μπει πλαφόν στο στο ρεύμα και στο πετρέλαιο και να έχουμε όλοι φοιτητές επιτέλους δωρεάν σίτιση και μετακίνηση. Τα αυτονόητα δηλαδή, όχι κάτι παραπάνω για να μπορέσουμε να σπουδάσουμε.
…η αιτία του προβλήματος είναι καθαρά το ότι τα πάντα στη ζωή μας είναι εμπόρευμα, και η στέγη μας είναι εμπόρευμα και η σίτησή μας, είναι εμπόρευμα και η μετακίνησή μας.
Τα αιτήματα των φοιτητών, όπως διατυπώνονται στην ανακοίνωση:
Απαιτούμε:
«Πλαφόν στα ενοίκια. Αύξηση του στεγαστικού επιδόματος και διεύρυνση των δικαιούχων με κατάργηση των ακαδημαϊκών κριτηρίων και αύξηση των οικονομικών ορίων. Για κάθε πρωτοετή φοιτητή που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξασφαλιστεί δωρεάν στέγαση σε εστίες, ξενοδοχεία, κ.α. με ευθύνη του κράτους και των πρυτανικών αρχών.
Ανακαίνιση και επέκταση των φοιτητικών εστιών. Αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των ΑΕΙ και του Δημοσίου για δημιουργία δημόσιων και δωρεάν εστιών που να καλύπτουν τις ανάγκες.
Έκτακτο κονδύλι σε όλα τα Πανεπιστήμια για να καλυφθούν τα λειτουργικά έξοδα, η θέρμανση.
Πλαφόν στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και στα καύσιμα. Κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στην ενέργεια και του ΦΠΑ στα βασικά είδη κατανάλωσης. Καμία διακοπή ρεύματος σε όσους φοιτητές αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στους λογαριασμούς.
Δωρεάν σίτιση, μετακίνηση και Internet για όλους τους φοιτητές. Μείωση των τιμών στα κυλικεία όλων των σχολών.
Δικαίωμα μετεγγραφής για όλους τους φοιτητές που το έχουν ανάγκη, με διεύρυνση των οικονομικών – κοινωνικών κριτηρίων. Να καταργηθούν οι απαράδεκτοι ‘κόφτες’».
Το ερώτημα δεν είναι γιατί εξεγείρονται οι νέοι, αλλά γιατί δεν εξεγείρονται πιο συχνά
Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος
Αξίζει τον κόπο να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είσαι σήμερα νέα ή νέος, να είσαι 15-25 ετών, να είσαι στο σχολείο ή στο Πανεπιστήμιο ή σε κάποιο ΙΕΚ, ή ακόμη και να έχεις ήδη βγει στην εργασία.
Να καλείσαι να αντιμετωπίσεις ένα σχολείο σε βαθιά κρίση, υποστελεχωμένο, συχνά αποκομμένο από την πραγματικότητα και αμήχανο ως προς την ικανότητά του να σε προετοιμάσει για έναν κόσμο όλο και πιο περίπλοκο και ανασφαλή.
Να βρίσκεσαι σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο υποχρηματοδοτημένο και στοχοποιημένο, που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ικανότητά του να παράγει γνώση, έρευνα και εξειδίκευση και στις παθογένειες μιας κοινωνίας και οικονομίας που συχνά ανταμείβουν περισσότερο την αρπαχτή παρά τη δημιουργικότητα.
Να σκέφτεσαι ότι η βασική προοπτική που σου προσφέρεται, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, δεν είναι να βρεις μια δουλειά ανάλογη με τις γνώσεις και δεξιότητές σου, αλλά στην καλύτερη περίπτωση μια δουλειά στον ευρύτερο χώρο των «υπηρεσιών», ή, για να το πούμε απλά, να κάνεις «σεζόν».
Να βλέπεις ολοένα και περισσότερο να μην αντιμετωπίζεσαι ως το μέλλον ή η ελπίδα της κοινωνίας, αλλά ως πρόβλημα, και επιπλέον «έξοδο», να σε θεωρούν εξ ορισμού «παραβατικό», να σε στραβοκοιτάνε τα «όργανα της τάξης» και άμα κάνεις το λάθος να διαμαρτυρηθείς και να διεκδικήσεις να αντιμετωπίζεις κλομπ και δακρυγόνα.
Να είσαι 16 ή 20 χρονών και να ξέρεις ότι όταν φτάσεις τα 45 έτη μεγάλες περιοχές του πλανήτη θα είναι κυριολεκτικά αβίωτες, γιατί παρά τις υποκριτικές διακηρύξεις, τίποτα δεν γίνεται για να ανακοπεί η κλιματική καταστροφή.
Να βλέπεις πολιτικές ελίτ και «παγκόσμιες ηγεσίες» να σου φτιάχνουν έναν κόσμο όλο και πιο διαιρεμένο, όλο και πιο βίαιο, όλο και πιο επικίνδυνο, έναν κόσμο όπου είναι πολύ πιθανό να σου ζητήσουν να πολεμήσεις σε πολέμους που κανένας δεν σε ρώτησε εάν συμφωνείς.
Να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που γερνάει με δραματικό τρόπο και αντί, ακριβώς για αυτόν τον λόγο, να επενδύει στη νεολαία, να κάνει το ακριβώς αντίθετο: να την αντιμετωπίζει ως βάρος, ως κόστος, ως μπελά, ως ενόχληση.
Αν τα σκεφτούμε όλο αυτά, αντιλήψεις και καταστάσεις που ισχύουν για όλη την Ευρώπη, και όχι μόνο για τη Γαλλία, τότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι το θέμα δεν είναι γιατί εξεγείρεται η νεολαία, αλλά γιατί δεν εξεγείρεται ακόμη περισσότερο, ακόμη πιο έντονα, ακόμη πιο μαζικά, ακόμη πιο εκρηκτικά.
Κατανοούμε γιατί σήμερα παίρνουν σκυτάλη οι φοιτητικοί σύλλογοι της Αθήνας, ενώ και στην Ισπανία οι νέοι βγήκαν ήδη στους δρόμους γιατί είδαν τους ανθρώπους που πετάνε στο δρόμο, τα funds και οι εφαρμοζόμενες πολιτικές.
Ολοένα και περισσότερο φτιάχνουμε κοινωνίες που δεν προσφέρουν μέλλον στη νεολαία, αλλά κατά βάθος της λένε: «κάτσε καλά, γιατί χάρη σου κάνουμε». Κοινωνίες που στο όνομα μιας «ανάπτυξης» που στην πραγματικότητα είναι απλώς συνώνυμη της έκρηξης των κοινωνικών ανισοτήτων, της αναξιοκρατίας και του κυνισμού του μεγάλου πλούτου, δεν προσφέρουν πια ελπίδα, αλλά – στην καλύτερη των περιπτώσεων – πιθανότητες επιβίωσης, και αυτές ως ατομική πρόκληση και όχι ως εγγυημένο κοινωνικό δικαίωμα. Κοινωνίες όπου η διαρκής συναλλαγή, επιχειρηματική, πολιτική, πολιτικοεπιχειρηματική, υποκαθιστά κάθε έννοια λογοδοσίας στην κοινωνία, κάνοντας τη δημοκρατία πουκάμισο αδειανό.
Ποτέ δεν κάνουμε τον κόπο να ακούσουμε τι θέλουν οι νέοι, αυτοί που εύκολα τους απαξιώνουμε λέγοντας ότι «δεν διαβάζουν» ή ότι «είναι κολλημένοι στις οθόνες», όταν στην πραγματικότητα αυτοί που κατεξοχήν ζουν βουτηγμένοι στην εικονική πραγματικότητα των μέσων κοινωνική δικτύωσης είναι όσοι γκρινιάζουν για τα προβλήματα της νεολαίας.
Γιατί εάν τους ακούγαμε, τότε θα βλέπαμε ότι προβληματίζονται και αγωνιούν οι νέες και οι νέοι, θα βλέπαμε ότι έχουν αξίες και ιδανικά, ότι ιεραρχούν την ποιότητα της ζωής πάνω από την απλή αύξηση του εισοδήματος, ότι θέλουν πραγματική κοινωνικότητα, ελεύθερο χρόνο, δυνατότητα να ζήσουν πραγματικά, αντί διαρκώς να πρέπει να αποδεικνύουν ότι είναι επαρκείς, αξιοκρατία και δικαιοσύνη. Θα δούμε την αγωνία τους όταν συνειδητοποιούν ότι θα δουλεύουν μια ζωή για να ζουν τελικά με δανεικά και χειρότερα από τους γονείς τους, ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κυνισμό του εργοδότη και του σπιτονοικοκύρη, ότι θα στοχοποιούνται με το παραμικρό.
Οι νέοι, που κατεβαίνουν στους δρόμους, που κάνουν καταλήψεις, που συγκρούονται με την αστυνομία δεν είναι παραβατικοί. Πραγματικά παραβατική είναι μια κοινωνία που προσπαθεί, καθημερινά, να τους κάνει τη ζωή πιο δύσκολη και το μέλλον χειρότερο. Μια κοινωνία που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να αλλάξουν.
