Εκδήλωση με τίτλο «Τον Νοέμβρη τον τιμάμε με αγώνες. Εμπρός για τις εξεγέρσεις της γενιάς μας» διοργανώνουν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι Αρχιτεκτονικής, Ηλεκτρολόγων, Βιολογικού, Ναυπηγών, Πολιτικού, Χημικών Μηχανικών στο πλαίσιο του τριήμερου εορτασμού του Πολυτεχνείου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 16 Νοέμβρη, στις 5 μ.μ., στον χώρο του Κάτω Πολυτεχνείου.
Θα μιλήσουν οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου:
- Θανάσης Σκαμνάκης
- Μαριάννα Τζιαντζη
- Άγγελος Χάγιος
Από την πανεπιστημιακή κοινότητα του ΕΜΠ:
- Αλίκη Χάσκα, Φοιτήτρια Ναυπηγών
- Δημήτρης Καλιαμπάκος, Καθηγητής Σχολής Μεταλλειολογων ΕΜΠ
Παρεμβαίνουν:
- Κορ Νικολακοπούλου, συλληφθέν κατάληψης αρχιτεκτονικής μέλος του ΦΣ αρχιτεκτονικής
- Δημήτρης Δασκαλάκης, μέλος του Φοιτητικού Συλλόγου Ηλεκτρολόγων
Την εκδήλωση θα συντονίσει Παναγιώτα Συκιώτη, φοιτήτρια στο Πολιτικό του ΕΚΠΑ.

Πηγή: Kommon.gr
Το Πολυτεχνείο είναι για τους «μίζερους»..... Δημήτρης Πολιτάκης
Ο σταθμός του Πολυτεχνείου.
Κατά ειρωνικό τρόπο, όσο πληθαίνουν οι αρνητές και οι «αναθεωρητές» του, τόσο πιο πολύτιμη και καίρια καθίσταται η μνήμη του στους σκοτεινούς καιρούς μας.
ΚΑΠΟΤΕ, ΟΧΙ ΚΑΙ τόσο παλιά, ήταν κάτι σεσημασμένοι νοσταλγοί της χούντας, μια γραφική και παράφωνη μειονότητα, εκείνοι που τέτοιες μέρες έβγαιναν από την τρύπα τους για να ξεσπαθώσουν ενάντια στον εορτασμό (και στον «μύθο») του Πολυτεχνείου. Σήμερα έχει κανείς την απειλητική αίσθηση ότι οι αρνητές και οι «αναθεωρητές» συνιστούν μια πλατιά, γκρίζα μάζα που θα προτιμούσε να σβηστεί –σαν να μη συνέβη ποτέ– αυτή η «εμπρηστική» ημερομηνία από το ετήσιο εορτολόγιο.
Το Πολυτεχνείο ήταν πάντα ένας κακός μπελάς, παραδέχονται ακόμα και άνθρωποι του «μεσαίου χώρου» που δεν βλέπουν πλέον τον λόγο να κρατάνε τα προσχήματα. Τι εξυπηρετεί στις μέρες μας, αναρωτιούνται στοχαστικά, μια τέτοια τελετουργική αναδρομή στην ουτοπική αντάρα της πρώιμης Mεταπολίτευσης; Αρκετές πορείες, συγκεντρώσεις και επεισόδια δεν έχουμε κάθε τόσο;
«Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες», έλεγε εκείνο το παλιό σουξέ του Μηλιώκα. Τελικά μας λένε –εδώ και χρόνια– «μίζερους», που είναι ίσως ακόμα πιο προσβλητικό.
Η ειρωνεία, φυσικά, είναι ότι η επέτειος αποκτά πιο καίριες αλλά και πιο υπερβατικές διαστάσεις με κάθε χρόνο που περνά. Και φέτος περισσότερο από κάθε φορά, μετά από όσα έχουν συμβεί και εξακολουθούν να συμβαίνουν στις πλατείες και στους δρόμους της Ευρώπης κι ακόμα παραπέρα. Κι εμείς εδώ μοιάζουμε να θέλουμε να κρύψουμε το Πολυτεχνείο κάτω από το χαλί. Σαν να αποτελεί η μνήμη του (και τα ιδεώδη που εκπροσωπεί, που δεν είναι τα ίδια για όλους και αυτό είναι που καθιστά αυτή την επέτειο τόσο πολύτιμη και τόσο άτρωτη) ένα ενοχλητικό πισωγύρισμα, μια συναισθηματική καθήλωση, ένα ακόμα δείγμα του «μιζεραμπιλισμού» που μας δέρνει και δεν μας αφήνει να κοιτάξουμε μπροστά.
«Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες», έλεγε εκείνο το παλιό σουξέ του Μηλιώκα. Τελικά μας λένε –εδώ και χρόνια –«μίζερους», που είναι ίσως ακόμα πιο προσβλητικό. Την ίδια στιγμή, οι ερευνητές της Eurostat κατατάσσουν την Ελλάδα της αεροδυναμικής ανάπτυξης τελευταία σε όλους τους κοινωνικούς δείκτες. Και καθηλωμένοι και μίζεροι και κερατάδες και δαρμένοι.
Το Πολυτεχνείο δεν απέκτησε ποτέ το στάτους «εθνικής εορτής». Δεν είναι για όλους, ούτε θα μπορούσε να είναι για όλους, ούτε χρειάζεται να είναι για όλους. Και σίγουρα δεν είναι γι’ αυτούς που το αμφισβητούν ή το εκμεταλλεύονται. Είναι για τους «μίζερους» και τους ρομαντικούς, πάσης φύσεως και ιδιοσυγκρασίας. Το Πολυτεχνείο υπερβαίνει τους φορείς, τους θεσμούς, τα κόμματα και τις νεολαίες τους.
Υπερβαίνει ακόμα και τον αντιδικτατορικό αγώνα, υπερβαίνει ακόμα και την εποχή του, όσο συγκινητικό κι αν είναι να αναλογίζεται κανείς τα νεαρά παιδιά που βρέθηκαν τότε εκεί (ειδικά εκείνους και εκείνες που δεν έγιναν ποτέ «επώνυμοι»), μετουσιώνοντας στο κέντρο της Αθήνας τα οράματα του Μάη του ’68, της αντικουλτούρας και των ριζοσπαστικών κινημάτων, έστω και με καθυστέρηση. Το μήνυμα του Πολυτεχνείου, όπως και αν θέλει να το «διαβάσει» κανείς, μοιάζει πιο καίριο από ποτέ ίσως στη σύγχρονη σκοτεινή συγκυρία. Κι αυτό δεν είναι «μιζεραμπιλισμός». Είναι μια κοινή διαπίστωση. Είναι η τρέχουσα πραγματικότητα, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Και χωρίς μιζέρια.













