Είναι, λέει, ο μπροστινός, ο αυτοφοράκιας, ο λαγός της “Μητσοτάκης Α.Ε.” και ως εκ του ρόλου του είναι εθισμένος στην υπερβολική έκθεση στη δημοσιότητα. Ο ίδιος θεωρεί ότι επιτελεί σπουδαιότατο έργο που του δίνει πόντους στο χρηματιστήριο της διαδοχής στην ηγεσία της ΝΔ. Πρόκειται για έναν μετρίως μέτριο πολιτικό που μετράει το μπόι του με τον ίσκιο του, που ποτέ δεν ήταν μετρημένος στη θεωρία και στην πράξη.
Ωστόσο λίγη σημασία έχει αν εμείς τον βλέπουμε ως τον αναλώσιμο χρήσιμο ηλίθιο της κυβερνητικής κουστωδίας. Ό ίδιος σου λέει: “έφαγε τον αγλέουρα ο Κυριάκος, τελειώνουν τα “ψωμιά” του, εδώ είμαι εγώ, δηλώνω παρών.
Σαματά να κάνω, στον αφρό της δημοσιότητας να βρίσκομαι, να προκαλώ με τη συμπεριφορά μου, να μαλλιοτραβιέμαι με τους ανόητους αντιπάλους που τσιμπάνε στις προκλήσεις μου, να προτάσσω τα στήθια μου στους αριστερούς και στους κομμουνιστάς που με επιβουλεύονται. Εγώ ο καλυτερότερος των καλυτέρων ενάντια στους βρωμερότερους των βρωμερών. Δοξάστε με”!!
Μέχρι που με προσγείωσε ένας γνωστός μου ψυχίατρος. “Αμ δε που είναι μόνο ρόλος;”, είπε. Είναι κάτι βαθύτερο που ενώνει το προβληματικό άτομο με τον εθισμό στην υπερέκθεση. “Ναρκισσιστική Διαταραχή Προσωπικότητας (NPD)” ονομάζεται η κλινική διάγνωση για τα άτομα που εκδηλώνουν αυτήν την εμμονή, με κύριο χαρακτηριστικό την ακόρεστη ανάγκη για συνεχή θαυμασμό, την διαρκή προβολή και την άκριτη αποδοχή από τους οπαδούς του.
Καύσιμη ύλη χρειάζεται αυτή η ψυχική διαταραχή προκειμένου να ανατροφοδοτείται το ναρκισσιστικό της απόθεμα. Χωρίς καύσιμη ύλη δεν μπορεί να συντηρήσει τη φωτιά του. Και αυτή την βρίσκει στην τηλεόραση, στην Βουλή, στα κοινωνικά δίκτυα, στις σκηνοθετημένες καθημερινές εμφανίσεις στο δημόσιο χώρο. Χώρια που έχει ανάγκη από κάποιον φανταστικό εχθρό για να σκιαμαχεί με ανεμόμυλους ως άλλος Δον Κιχώτης…
Βέβαια, συνέχισε ο ψυχίατρος, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και για “Οιστριονική Διαταραχή Προσωπικότητας”. Μια ψυχική νόσο στενά συνδεδεμένη με την ανάγκη για δημόσια προβολή. Κύριο χαρακτηριστικό της πάθησης είναι η έντονη δυσφορία όταν για κάποιο λόγο δεν αποτελεί το κέντρο της προσοχής. Σε αυτή τη νοσηρή κατάσταση ο ασθενής χρησιμοποιεί υπερβολική δραματικότητα, θεατρινισμό και συνεχή έκθεση της προσωπικής ή δημόσιας ζωής του για να μαγνητίσει τα βλέμματα των άλλων…”
“Όσο κι αν μια τέτοια συμπεριφορά προκαλεί το κοινό αίσθημα και θεωρούμε ότι ρυπαίνει τον δημόσιο χώρο, συνέχισε ο γιατρός, για εμάς τους ειδικούς είναι ο ασθενής που χρειάζεται φροντίδα… Αρκεί να κατανοήσει ο ίδιος ή οικείοι του το πρόβλημα και να ζητήσουν βοήθεια…
Έφυγα προβληματισμένος. Ώρες είναι, είπα, να ερμηνεύσουμε με ψυχιατρικούς όρους τη χυδαιότητα, την αλαζονεία, την προκλητικότητα, την αντι-αριστερή υστερία νάνων πολιτικών. Κι όμως… σε κάποιες περιπτώσεις ίσως είναι αναγκαίο…
