Υπάρχουν φορές που η πολιτική συζήτηση γίνεται τόσο θορυβώδης, ώστε χάνει από μπροστά της το βασικότερο: τα ίδια τα γεγονότα. Και στην υπόθεση του Καζίνο Λουτρακίου, πριν αποφασίσουμε ποιος «ξεπουλά», ποιος «παραδίδει τα ασημικά» και ποιος υπερασπίζεται περισσότερο από τον άλλον τα συμφέροντα του Δήμου, ίσως αξίζει να κάνουμε κάτι πολύ πιο απλό: Να βάλουμε κάτω τα γεγονότα.
Γιατί, όπως έχει πει και ο Τζον Άνταμς, «τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα».
Γράφει ο Αλέξανδρος Κανδρής
Σήμερα υπάρχει ένας επενδυτής στο Καζίνο Λουτρακίου. Ο Luke Comer και ο όμιλός του δεν εμφανίστηκαν χθες εκφράζοντας ένα θεωρητικό ενδιαφέρον. Ο Comer Group βρίσκεται ήδη μέσα στην επιχείρηση, είναι μέτοχος από το 2019 και έχει "βάλει" πραγματικά χρήματα.
Υπάρχει άλλος που να ενδιαφέρεται; Αν υπάρχει σήμερα κάποιος επενδυτής που είναι διατεθειμένος να βάλει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, να αναλάβει το επιχειρηματικό ρίσκο και να χρηματοδοτήσει την επόμενη ημέρα του Καζίνο, καλό θα ήταν να το μάθουμε. Να μάθουμε ποιος είναι, τι προτείνει και με ποιους όρους είναι διατεθειμένος να μπει σε μια επιχείρηση που δεν ξεκινά από το μηδέν.
Γιατί το δεύτερο δεδομένο είναι εξίσου απλό: το Καζίνο έχει χρέη. Περίπου 90 εκατ. ευρώ προς ΕΦΚΑ και Ελληνικό Δημόσιο. Είναι ρυθμισμένα, αλλά παραμένουν χρέη.
Ας δούμε λοιπόν την εικόνα από την πλευρά ενός ενδεχόμενου νέου επενδυτή.
Πρέπει να αγοράσει τις μετοχές, να μπει σε μια επιχείρηση με δεκάδες εκατομμύρια ρυθμισμένων υποχρεώσεων, να βάλει νέα κεφάλαια για επενδύσεις και εκσυγχρονισμό και, φυσικά, να περιμένει κάποια στιγμή να πάρει πίσω τα χρήματά του.
Πόσο χρόνο έχει; Με το σημερινό κοινοπρακτικό, το 2033, δηλαδή σε μόλις επτά χρόνια, η συμμετοχή του Δήμου θα φτάσει στο 50%. Άρα μέσα σε αυτά τα επτά χρόνια ο επενδυτής πρέπει να έχει χρηματοδοτήσει την επιχείρηση, να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, να επενδύσει, να αντέξει τον ανταγωνισμό και να βγάλει και χρήματα. Γίνεται;
Θα πει κάποιος: «Και τι έγινε; Ας μη βγάλει πολλά εκατομμύρια. Ας βγάλει λιγότερα».
Οκ. Αλλά τότε, γιατί να επενδύσει στο Καζίνο Λουτρακίου; Θα τον απειλήσουμε; Ή θα το κάνει επειδή, ενώ μπορεί να επενδύσει οπουδήποτε στον κόσμο, ξαφνικά είδε το Λουτράκι σε καρτ ποστάλ, το ερωτεύτηκε και αποφάσισε ότι εδώ βρίσκεται το επιχειρηματικό του μέλλον;
Ο επενδυτής δεν έρχεται για να κάνει χάρη στον τόπο. Βάζει κεφάλαια επειδή βλέπει προοπτική και προσδοκά κέρδος. Αυτό δεν είναι κυνισμός. Είναι η στοιχειώδης λογική κάθε επένδυσης.
Αλήθεια, όσοι μιλούν τόσο εύκολα για «ασημικά», «παράδοση» και «ξεπούλημα», θα έβαζαν τα δικά τους χρήματα σε μια επιχείρηση με δεκάδες εκατομμύρια ρυθμισμένων χρεών, ανάγκη νέων επενδύσεων, αυξανόμενο ανταγωνισμό και με τη δημοτική πλευρά να φτάνει το 2033 στο 50% των καθαρών κερδών;
Βέβαια, θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψιν του και το ότι αν το Καζίνο παραμείνει Κοινοπραξία, θα πληρώνει φόρο 32%, αντί για 20% που συνδέεται με τη λειτουργία μέσω Α.Ε. στο καθεστώς ΕΚΑΖ.
Αξίζει όμως να θυμηθούμε και κάτι ακόμα: Τη διαπραγματευτική θέση του Δήμου. Στη συμφωνία εξυγίανσης, που εγκρίθηκε τον Ιούλιο του 2024, προβλεπόταν ότι η μετατροπή της Κοινοπραξίας σε Α.Ε. έπρεπε να ολοκληρωθεί μέσα σε έξι μήνες. Η προθεσμία αυτή εξέπνευσε τον Ιανουάριο του 2025 και, από εκείνο το σημείο και μετά, το δικαστήριο είχε τη δικαιοδοσία να προχωρήσει τη μετατροπή. Με απλά λόγια, το Καζίνο μπορούσε να μην διαπραγματευτεί καν με το Δήμο, αλλά ευτυχώς δεν το έκανε.
Οι συζητήσεις συνεχίστηκαν και κατέληξαν σε συγκεκριμένα πράγματα: σταθερό ποσοστό 16% για τη Δημοτική Επιχείρηση, χωρίς απομείωση σε μελλοντικές αυξήσεις κεφαλαίου, εγγυημένο ετήσιο αντάλλαγμα 900.000 ευρώ για τη χρήση της δημοτικής περιουσίας και επιπλέον συμμετοχή στα κέρδη μέσω μερίσματος.
Και εδώ πρέπει να δούμε και τα 99 χρόνια, τα οποία συνήθως παρουσιάζονται μόνο ως μια μακροχρόνια παραχώρηση. Για τον Δήμο, όμως, σημαίνουν και έναν μακροχρόνιο, προβλέψιμο οικονομικό ορίζοντα. Εφόσον τηρούνται οι όροι, θα εισπράττει εγγυημένο αντάλλαγμα 900.000 ευρώ τον χρόνο, με αναπροσαρμογή, πέρα από τα ενδεχόμενα μερίσματα.
Δηλαδή αποκτά μια σταθερή ροή εσόδων που μπορεί να συμβάλει και στην εξυπηρέτηση των δικών του υποχρεώσεων. Τα 99 χρόνια, επομένως, δεν είναι μόνο η διάρκεια της παραχώρησης. Είναι και η διάρκεια που θα μπαίνει ζεστό χρήμα στα ταμεία του Δήμου.
Πάμε όμως και στο βάρος των υποχρεώσεων, καθώς σήμερα η Τουριστική Λουτρακίου ευθύνεται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον για τις υποχρεώσεις της Κοινοπραξίας. Με τη νέα εταιρική μορφή, τα χρέη θα τα έχει μόνο η Α.Ε. Όχι ο Δήμος! Ο οποίος θα διατηρεί συμμετοχή και οικονομικό όφελος, αλλά δεν θα είναι εκτεθειμένος.
Τι ισχύει για τους εργαζομένους; Μέχρι στιγμής, δεν έχουν ταχθεί δημόσια κατά της μετατροπής σε Α.Ε. Το μόνο που ζητούν είναι να κατοχυρωθούν πλήρως και εγγράφως τα εργασιακά τους δικαιώματα στο νέο σχήμα.
Άρα, θα μπορούσε κάποιος να ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο και να πει ότι όποιος απορρίπτει τη συμφωνία παίζει με τις δουλειές 950 εργαζομένων και το μέλλον 950 οικογενειών. Θα ήταν όμως ο ίδιος λαϊκισμός που υποτίθεται ότι προσπαθούμε να αποφύγουμε.
Υπάρχει, τέλος, και η αξιολόγηση της Ernst & Young. Σύμφωνα με όσα παρουσίασε δημόσια ο Δήμαρχος, η EY εξέτασε τρία σενάρια: τη μετατροπή σε Α.Ε., την παραμονή ως Κοινοπραξία και τη μη επίτευξη συμφωνίας. Από αυτά, μόνο το πρώτο χαρακτηρίζεται βιώσιμο. Η παραμονή ως Κοινοπραξία οδηγεί, σύμφωνα με την αξιολόγηση, σε αρνητικές ταμειακές ροές και αρνητική αξία επιχείρησης, ενώ η μη συμφωνία σε πτωχευτικό αποτέλεσμα.
Με μια εύκολη, λαϊκιστική ανάγνωση, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι όσοι απορρίπτουν τη μετατροπή επιλέγουν τον δρόμο προς το λουκέτο. Η σοβαρή συζήτηση, όμως, δεν γίνεται έτσι. Το ερώτημα είναι πολύ πιο συγκεκριμένο: αν απορρίπτεται το μοναδικό σενάριο που η EY χαρακτηρίζει βιώσιμο, ποιό είναι το άλλο σχέδιο που εξασφαλίζει τη συνέχεια της επιχείρησης; Είναι μυστικό;
Συμπερασματικά:
Μπορεί κάποιος να θεωρεί ότι το 16% είναι λίγο. Ότι τα 900.000 ευρώ δεν αρκούν. Ότι θα μπορούσαν να έχουν εξασφαλιστεί καλύτεροι όροι. Είναι απολύτως θεμιτό. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι άλλο: με αυτά τα δεδομένα, μιλάμε πράγματι για «ξεπούλημα»; Γιατί άλλο είναι να υποστηρίζεις ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί κάτι καλύτερο και άλλο να φωνάζεις ότι ο Δήμος χαρίζει τα ασημικά του.
Βέβαια, το «ξεπούλημα» είναι μία λέξη που χωράει εύκολα σε ένα σύνθημα.
Η πραγματικότητα, όμως, χρειάζεται περισσότερες γραμμές.
