Υπάρχουν φορές που η πολιτική συζήτηση γίνεται τόσο θορυβώδης, ώστε χάνει από μπροστά της το βασικότερο: τα ίδια τα γεγονότα. Και στην υπόθεση του Καζίνο Λουτρακίου, πριν αποφασίσουμε ποιος «ξεπουλά», ποιος «παραδίδει τα ασημικά» και ποιος υπερασπίζεται περισσότερο από τον άλλον τα συμφέροντα του Δήμου, ίσως αξίζει να κάνουμε κάτι πολύ πιο απλό: Να βάλουμε κάτω τα γεγονότα.
Γιατί, όπως έχει πει και ο Τζον Άνταμς, «τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα».
Γράφει ο Αλέξανδρος Κανδρής
Δεδομένο πρώτο: Σήμερα υπάρχει ένας επενδυτής στο Καζίνο Λουτρακίου. Ο Luke Comer, ο Ιρλανδός δισεκατομμυριύχος, ο οποίος βέβαια δεν εμφανίστηκε χθες εκφράζοντας ένα θεωρητικό ενδιαφέρον. Ο Luke Comer είναι ιδιοκτήτης του Καζίνο από το 2019 και έχει "βάλει" πραγματικά χρήματα.
Υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποιος άλλος που να ενδιαφέρεται; Γιατί αν υπάρχει κάποιος άλλος επενδυτής που να είναι διατεθειμένος να βάλει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, να αναλάβει το επιχειρηματικό ρίσκο και να χρηματοδοτήσει την επόμενη ημέρα του Καζίνο, καλό θα ήταν να τον μάθουμε.
Το δεύτερο δεδομένο είναι εξίσου απλό με το πρώτο: το Καζίνο έχει χρέη. Αυτή τη στιγμή, χρωστάει περίπου 90 εκατ. ευρώ προς ΕΦΚΑ και Ελληνικό Δημόσιο. Είναι ρυθμισμένα, αλλά παραμένουν χρέη.
Ας δούμε λοιπόν την εικόνα από την πλευρά ενός ενδεχόμενου νέου επενδυτή.
Ας υποθέσουμε ότι σήμερα βρίσκεται ένας επενδυτής και θέλει να αγοράσει το Καζίνο. Πρέπει αρχικά, να θέλει να μπει σε μια επιχείρηση με 90 εκατομμύρια ρυθμισμένα χρέη, να αγοράσει τις μετοχές από τον Όμιλο Κόμερ, να βάλει νέα κεφάλαια για επενδύσεις και εκσυγχρονισμό και, φυσικά, να περιμένει κάποια στιγμή να πάρει πίσω τα χρήματά του και να βγάλει κέρδος. Πόσο χρόνο έχει για όλα αυτά; Με το σημερινό Κοινοπρακτικό, μόλις 7 χρόνια, καθώς σύμφωνα με αυτό, το 2033 το ποσοστό του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων θα φτάσει στο 50%. Άρα μέσα σε αυτά τα επτά χρόνια ο νέος επενδυτής πρέπει να χρηματοδοτήσει την επιχείρηση, να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, να επενδύσει, να αντέξει τον ανταγωνισμό και να βγάλει και κέρδος. Γίνεται; Μάλλον όχι! Και σε 19 χρόνια από σήμερα, το 2045, βάσει του Κοινοπρακτικού, θα πρέπει να αποχωρήσει και να παραδώσει στο 100% τα κλειδιά της επιχείρησης στο Δήμο. Ακόμα πιο δύσκολο...
Θα πει κάποιος: «Και τι έγινε; Ας μη βγάλει ποτέ κέρδος».
Οκ. Αλλά τότε, γιατί να επενδύσει στο Καζίνο Λουτρακίου; Θα τον απειλήσουμε; Ή θα το κάνει επειδή, ενώ μπορεί να βγάλει χρήματα επενδύοντας οπουδήποτε στον κόσμο, ξαφνικά είδε το Λουτράκι σε καρτ ποστάλ, το ερωτεύτηκε και αποφάσισε ότι εδώ θα επενδύσει; Κανένας επενδυτής δεν έρχεται για να κάνει χάρη σε κάποιον. Βάζει τα λεφτά του επειδή βλέπει προοπτική σε μια επένδυση και προσδοκά κέρδος. Αυτό δεν είναι κυνισμός. Είναι στοιχειώδης λογική.
Και μια ερώτηση: Όσοι κάνουν λόγο για «ασημικά», «παράδοση» και «ξεπούλημα», μιλάνε για το Καζίνο Λουτρακίου; Ασημικά είναι μια επιχείρηση που χρωστάει 90 εκατομμύρια; Και αν ναι, θα έβαζαν τα χρήματά τους σε μια επιχείρηση με τόσα χρέη, ανάγκη νέων επενδύσεων, με 2 ανταγωνιστικά Καζίνο σε απόσταση 90 χιλιομέτρων και να είναι αναγκασμένοι να δίνουν το 50% σε 7 χρόνια; Γιατί αυτά ισχύουν σήμερα!
Και βέβαια, υπάρχει και η φορολογία. Ως Κοινοπραξία, το Καζίνο επιβαρύνεται με 32% στο μικτό κέρδος. Ως Α.Ε. στο καθεστώς ΕΚΑΖ, με 20%. Η διαφορά δεν είναι μικρή, ειδικά όταν μιλάμε για εκατομμύρια.
Θα πει βέβαια κάποιος ότι ο Δήμος δεν διαπραγματεύτηκε καλά: Μην ξεχνάμε όμως ότι στη συμφωνία εξυγίανσης, που εγκρίθηκε τον Ιούλιο του 2024, προβλεπόταν ότι η μετατροπή της Κοινοπραξίας σε Α.Ε. έπρεπε να ολοκληρωθεί μέσα σε έξι μήνες. Η προθεσμία αυτή εξέπνευσε τον Ιανουάριο του 2025 και, από εκείνο το σημείο και μετά, το δικαστήριο είχε τη δικαιοδοσία να προχωρήσει τη μετατροπή. Με απλά λόγια, το Καζίνο μπορούσε να μην διαπραγματευτεί καν με το Δήμο, αλλά ευτυχώς δεν το έκανε.
Και αυτό έχει τεράστια σημασία. Γιατί αν το Καζίνο εφάρμοζε το Νόμο και πήγαινε δικαστικά, σήμερα μπορεί να μη μιλούσαμε ούτε για εγγυημένα 900.000 ευρώ τον χρόνο ούτε για σταθερό ποσοστό 16% χωρίς απομείωση. Και τότε, ίσως, η συζήτηση περί «ξεπουλήματος» να είχε πραγματική βάση.
Αντί γι’ αυτό, οι συζητήσεις συνεχίστηκαν και κατέληξαν σε συγκεκριμένες διασφαλίσεις: σταθερό ποσοστό 16% για τη Δημοτική Επιχείρηση, χωρίς απομείωση σε μελλοντικές αυξήσεις κεφαλαίου, εγγυημένο ετήσιο αντάλλαγμα 900.000 ευρώ για τη χρήση της δημοτικής περιουσίας και επιπλέον συμμετοχή στα κέρδη μέσω μερίσματος.
Και εδώ πρέπει να δούμε και τα 99 χρόνια, τα οποία παρουσιάζονται από την αντιπολίτευση αποκλειστικά και μόνο ως μια μακροχρόνια παραχώρηση. Για τον Δήμο, όμως, σημαίνουν και ένα μακροχρόνιο έσοδο. Ένα ενοίκιο 900.000 ευρώ τον χρόνο, με αναπροσαρμογή, πέρα από τα ενδεχόμενα μερίσματα. Τα 99 χρόνια, επομένως, δεν είναι μόνο η διάρκεια της παραχώρησης. Είναι και η διάρκεια που θα μπαίνει ζεστό χρήμα στα ταμεία του Δήμου. Και εδώ έρχεται και κάτι ακόμα: Ο Δήμος και σήμερα (με το Κοινοπρακτικό) εισπράτει περίπου το ίδιο ποσό. Κανείς όμως δεν μπορεί να του εγγυηθεί ότι το Καζίνο θα είναι ανοιχτό και ότι θα το εισπράτει και του χρόνου. Ειδικά με τα οικονομικά δεδομένα που αναλύσαμε προηγουμένως.
Πάμε όμως και στο βάρος των υποχρεώσεων, καθώς σήμερα η Τουριστική Λουτρακίου ευθύνεται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον για τις υποχρεώσεις της Κοινοπραξίας. Με τη νέα εταιρική μορφή, τα χρέη θα τα έχει μόνο η Α.Ε. Όχι ο Δήμος! Ο οποίος θα διατηρεί συμμετοχή και οικονομικό όφελος, αλλά δεν θα είναι εκτεθειμένος. Άλλο ένα κέρδος για το Δήμο και την περιουσία του.
Τι ισχύει όμως για τους εργαζομένους; Μέχρι στιγμής, δεν έχουν ταχθεί δημόσια κατά της μετατροπής σε Α.Ε, ενώ το μόνο που ζητούν είναι να κατοχυρωθούν πλήρως και εγγράφως τα εργασιακά τους δικαιώματα στο νέο σχήμα. Και αυτό θα γίνει!
Άρα, θα μπορούσε κάποιος να ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο και να πει ότι όποιος δεν θέλει τη μετατροπή, αδιαφορεί για τις δουλειές 950 εργαζομένων και παίζει κορώνα γράμματα το μέλλον 950 οικογενειών. Θα μπορούσε να το πει, αλλά θα ήταν λαϊκισμός.
Υπάρχει, τέλος, και η αξιολόγηση της Ernst & Young. Σύμφωνα με όσα παρουσίασε στη σημερινή Συνέντευξη Τύπου ο Δήμαρχος, η E.Y., μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες ελεγκτικών και συμβουλευτικών υπηρεσιών παγκοσμίως, εξέτασε τρία σενάρια: τη μετατροπή σε Α.Ε., την παραμονή στην Κοινοπραξία και τη μη επίτευξη συμφωνίας. Από αυτά τα σενάρια, μόνο το πρώτο χαρακτηρίζεται βιώσιμο. Η παραμονή στην Κοινοπραξία οδηγεί, σύμφωνα με την αξιολόγηση, σε αρνητικές ταμειακές ροές και αρνητική αξία επιχείρησης, ενώ η μη συμφωνία σε πτωχευτικό αποτέλεσμα.
Και πάλι, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι όσοι απορρίπτουν τη μετατροπή επιλέγουν το λουκέτο. Θα μπορούσε να το πει, αλλά θα ήταν λαϊκισμός. Το ερώτημα είναι όμως συγκεκριμένο: αν απορρίπτεται το μοναδικό σενάριο που η EY χαρακτηρίζει βιώσιμο, ποιό σχέδιο έχει η αντιπολίτευση που να εξασφαλίζει τη συνέχεια της επιχείρησης; Θα μας το πει ή είναι μυστικό;
Τα δεδομένα:
Η επιχείρηση έχει χρέη. Μέχρι σήμερα, δεν έχει εμφανιστεί άλλος επενδυτής με κάποια πρόταση πιο συμφέρουσα. Ο υπάρχων επενδυτής, έχει ήδη βάλει χρήματα σε μια επιχείρηση με τεράστιες υποχρεώσεις. Ο Δήμος κατάφερε και διαπραγματεύτηκε σε μια στιγμή που, μετά την παρέλευση της σχετικής προθεσμίας, η μετατροπή μπορούσε να ακολουθήσει και τη δικαστική οδό. Και σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν από την Ernst & Young, η παραμονή στην Κοινοπραξία δεν αποτελεί βιώσιμο οικονομικό σενάριο.
Μπορεί, λοιπόν, ακόμα και μετά από αυτά τα δεδομένα, κάποιος να θεωρεί ότι το 16% είναι λίγο. Ότι τα 900.000 ευρώ δεν αρκούν. Ότι θα μπορούσαν να έχουν εξασφαλιστεί καλύτεροι όροι. Ότι ο Δήμος έπρεπε να πιέσει για να γίνει η Μαρίνα. Είναι πιθανό. Όπως είναι πιθανό αυτός ο κάποιος, αν εξετάσει τα γεγονότα και τα νούμερα να καταλήξει στο γεγονός ότι ο Δήμος βγήκε πιο κερδισμένος απ’ όσο του επέτρεπε η διαπραγματευτική του θέση και η οικονομική κατάσταση του Καζίνο. Είναι πως επιλέγει να το δει κανείς...
Όμως, το πραγματικό ξεπούλημα δεν είναι να κρατήσεις το 16% σε μια επιχείρηση που συνεχίζει να λειτουργεί. Είναι να πανηγυρίζεις γιατί ύψωσες το ανάστημά σου και κράτησες μια επιχείρηση που σε λίγα χρόνια μπορεί και να μην υπάρχει.
