Θυμάστε την εποχή που οι «μαδούροι» του Τσίπρα ήθελαν να… «ελέγξουν τους αρμούς της εξουσίας» και ευτυχώς που (επαν)ήλθε στα πράγματα η εθνοσωτήριος κυβέρνηση Μητσοτάκη και σωθήκαμε; Τα θυμάστε.
Θυμάστε – κι ενώ είχε «σκάσει» ήδη το σκάνδαλο των υποκλοπών – που το 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είχε κατέβει στις εκλογές με κεντρικό προεκλογικό σύνθημα το «Δικαιοσύνη Παντού» και έπεσαν τότε να τον φάνε διάφοροι… φωστήρες και παντογνώστες; Λέγοντας με ύφος χιλίων «να στα πω ‘γω που τα ξέρω», πως «ο κόσμος ψηφίζει με το πορτοφόλι» και πως «ο κόσμος δεν δίνει σημασία σ’ αυτά τα πράγματα»; Δεν έλεγαν όμως πως και το πορτοφόλι, το να βγαίνει ο μήνας δηλαδή, πρώτα απ’ όλα, είναι ζήτημα δικαιοσύνης – οικονομικής και κυρίως κοινωνικής. Τα θυμάστε.
Θυμάστε τον Μάκη (μη ρωτάτε «ποιον Μάκη;») ο οποίος, την εποχή που η Νέα Δημοκρατία ως αντιπολίτευση περιέγραφε ως «αριστερή παρένθεση» την περίοδο 2015-19, έλεγε πως «θα πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να μην επιστρέψει η Αριστερά στην εξουσία;». Ήξερε τι έλεγε ο Μάκης. Και έκαναν τα πάντα. Σε όλα τα επίπεδα. Τα θυμάστε.
Θυμάστε το πώς κατάφεραν ουσιαστικά να ελέγξουν την «πραγματικότητα» και να την ορίσουν, είτε μέσα από τα mainstream μιντιακά μονοπάτια, είτε μέσα από προπαγανδιστικούς μηχανισμούς όπως η Ομάδα Αλήθειας; Τα θυμάστε.
Όπως φαντάζομαι κανείς δεν ξέχασε, θυμάστε, πως και σε επίπεδο κοινωνίας, τάιζαν συστηματικά την κοινή γνώμη με ψέματα αλλά – κυρίως – με μίσος οικοδομώντας στερεότυπα; Περιγράφοντας ως «μη κανονικό» άρα και ως «μη αποδεκτό» αλλά κι «επικίνδυνο», ο,τιδήποτε πέρα από τη νόρμα τους; Τα θυμάστε.
Θυμάστε όμως κι εκείνους που φώναζαν και συνεχίζουν να ουρλιάζουν ασκώντας κριτική όχι με όρους πολιτικούς, αλλά με όρους γηπεδικής εξέδρας στην τότε κυβέρνηση (που έκανε λάθη, αλλά δεν διέπραξε εγκλήματα), «ναι, αλλά δεν τους βάλανε φυλακή»; Κι αυτά τα θυμάστε και τα γνωρίζετε.
Μόνο που μία κυβέρνηση, τουλάχιστον σε συνθήκες δημοκρατίας – εκτός αν κάποιοι ονειρεύονται ολοκληρωτικές καταστάσεις – δεν βάζει κανέναν στη φυλακή γιατί δεν είναι δουλειά της να το κάνει. Μια κυβέρνηση όμως, οφείλει να φροντίζει ώστε να δημιουργούνται οι συνθήκες εκείνες – με βάση τα όσα το Σύνταγμα και οι νόμοι ορίζουν – ώστε η ρημάδα η Δικαιοσύνη να λειτουργεί. Και να απονέμεται.
Κάποιος θα πει, «αυτά ανήκουν στο παρελθόν». Ναι, αλλά συνέβησαν στη χώρα που γέννησε – αλλά και βίασε είτε με τανκς, είτε με γραβάτες – τη δημοκρατία. Όπως βίασε και την αλήθεια, αλλά και την πραγματικότητα.
Γιατί η αλήθεια και η πραγματικότητα είναι αυτές που βιάζονται ξανά όταν έπειτα από τη συγκάλυψη (και) του σκανδάλου των υποκλοπών με την βούλα-σφραγίδα του Αρείου Πάγου, οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης λογίζονται ως… «επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης»!
«Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερη εμπιστοσύνη στους θεσμούς και λιγότερη τοξικότητα», δήλωνε καμαρωτός ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος όμως δυο-τρεις μέρες νωρίτερα την «έπεφτε» στην Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι (στους θεσμούς δηλαδή) για τα όσα είπε η τελευταία στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, για το – άλλο – σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Από κοντά και η Σοφία Βούλτεψη που συμπέρανε πως «δεν αξίζει στην Ελλάδα ένας αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης που δεν έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη», αρκεί η Δικαιοσύνη να μην ενοχλεί την κυβέρνηση. Από κοντά και ο μετα-ΠΑΣΟΚος, νεο-Νεοδημοκράτης, Ανδρέας Λοβέρδος, που δήλωσε πως «η επιλεκτική αποδοχή της Δικαιοσύνης δεν είναι άποψη, είναι ευθεία προσβολή του κράτους Δικαίου». Μόνο που στη σχετική λίστα για το κράτος Δικαίου κατέχουμε την 29η θέση στην Ευρώπη, όντας πάνω μόνο από την Βουλγαρία και την Πολωνία.
Υπέκλεψαν τηλεφωνικές συνομιλίες, υπέκλεψαν χρήματα, υπέκλεψαν τον κόπο της δουλειάς του καθενός και της καθεμιάς, υπέκλεψαν τα όνειρα των νέων παιδιών, υπέκλεψαν την πραγματικότητα, υπέκλεψαν και την αλήθεια.
Κι όταν υποκλέπτονται όλα αυτά, πολιτικά, στο τέλος της μέρας, υποκλέπτεται και η ίδια η δημοκρατία και τα ιμάτιά της διαμοιράζονται με… pass.
