Στην ομιλία του στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης κάλεσε τις προοδευτικές δυνάμεις να δώσουν τα χέρια για κοινή πορεία.
Αν κάποιος προσγειωνόταν σήμερα στην Ελλάδα και δεν ήξερε τίποτα από τις συζητήσεις που έχουν προηγηθεί θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι ο επικεφαλής της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας είναι οπαδός της συνεργασίας με τις όμορες πολιτικά και ιδεολογικά δυνάμεις πιστεύοντας ότι μόνον έτσι θα αντιμετωπιστεί το καθεστώς της Δεξιάς και ο αρχηγός του Κυριάκος Μητσοτάκης.
Θα αναρωτιόταν γιατί τα συγγενή σχήματα δεν αρπάζουν την ευκαιρία που τους προσφέρει ο πρόεδρος του μεγαλύτερου κόμματος της Κεντροαριστεράς. Ενδεχομένως να καταλήξει στην άποψη ότι οι ηγεσίες των άλλων κομμάτων δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων γιατί βάζουν τους κομματικούς εγωισμούς πάνω από το συμφέρον της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης.
Αν όμως κάποιος τον ενημέρωνε ότι ο κ. Ανδρουλάκης έχει απορρίψει όλες τις προτάσεις των άλλων κομμάτων για συνεργασία ακόμη και στο εκλογικό πεδίο; Αν του έλεγε ότι ο κ. Ανδρουλάκης επιμένει ότι μόνος του μπορεί να ανατρέψει στο σύστημα Μητσοτάκη; Αν του έδειχνε τη δήλωση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ πριν από λίγες μέρες ότι μόνον η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ έχει νόημα, είναι χρήσιμη, ενώ η ψήφος σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα της προοδευτικής παράταξης είναι χαμένη ψήφος;
Τι θα έλεγε; Σίγουρα θα προσγειωνόταν ανώμαλα στην πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας.
Είναι ο Τσίπρας αριστερός;
Είναι αριστερός ο Τσίπρας; Πολύ; Μετρίως; Όσο πατάει η γάτα; Καθόλου; Ιδού το μεγάλο ερώτημα.
Για τη Δεξιά ήταν, είναι και θα είναι στο διηνεκές ένας ακροαριστερός λαϊκιστής. Κάποιοι υποστηρίζουν, κυρίως αυτοί που είναι στο ΚΚΕ και στην περιοχή της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ότι ουδέποτε ήταν αριστερός με την παραδοσιακή έννοια του όρου, ήταν ένας ρεβιζιονιστής, ένας ρεφορμιστής σε τελική ανάλυση ένας συστημικός με ριζοσπαστική φρασεολογία που είχε στόχο να εξαπατήσει τα λαϊκά στρώματα και να τα ρυμουλκήσει σε καθεστωτικές λογικές. Τον συγκρίνουν με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Κατά τη γνώμη τους και ο Ανδρέας και ο Τσίπρας ήταν βίαιοι στα λόγια και δειλοί στις πράξεις.
Αρκετοί λένε ότι ήταν αριστερός μέχρι τον Ιούλιο του 2015. Ακυρώνοντας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και εφαρμόζοντας μνημόνιο πέρασε απέναντι, αν όχι στη Δεξιά, σίγουρα στη συμβιβασμένη σοσιαλδημοκρατία. Απόδειξη; Έκανε λόγο για δημοκρατικό καπιταλισμό, κλασική θέση της μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας.
Για τους περισσότερους παραμένει στην ευρύτερη περιοχή της Αριστεράς και ειδικότερα στη συνισταμένη της Κεντροαριστεράς κι αυτό φαίνεται και από τις προσπάθειες που έκανε ως πρωθυπουργός για να λειάνει τις πιο επώδυνες πλευρές του μνημονίου και από τις επαφές που είχε με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και από τις δημόσιες τοποθετήσεις του τα τελευταίο διάστημα, κυρίως μετά την αποχώρηση του από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πριν από κάμποσα χρόνια ο Ιταλός πολιτικός Μάσιμο Ντ' Αλέμα είχε πει ότι η Αριστερά εκτός από καταγγελίες, διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις και κριτική, πρέπει να μάθει και να κυβερνά.
Στο Φόρουμ των Δελφών ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε μια απάντηση στο ερώτημα τι σημαίνει να είσαι αριστερός σήμερα: «Πολύ απλά σημαίνει κατά τη γνώμη μου πάντα να αγωνίζεσαι για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Να έχεις ως πυξίδα λειτουργίας τη δημοκρατία, τη συμπερίληψη. Να είσαι έντιμος και αφοσιωμένος στο λαό και στην πατρίδα. Αυτό είναι για μένα το αξιακό πλαίσιο που καθορίζει την αριστερή μου ταυτότητα».
