Κάποτε έφταιγε «ο έρωτας», για ό,τι μας συνέβαινε, τώρα όμως που ακρίβυνε κι αυτός, φταίει ο άλλος. Ο παλιός για πολλούς/ες «πολιτικός έρωτας», ο Τσίπρας. Και όχι μόνο φταίει, αλλά φταίει για όλα όσα συμβαίνουν – εκτός ίσως από την χθεσινή ήττα της ΑΕΚ.
Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε κάτι – το βασικότερο. Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε υπήρξε ποτέ «άγιος», νομίζω το γνωρίζει και ο ίδιος, ενώ οι άγιοι είναι στις εκκλησίες. Ούτε «τέλειος» είναι, ούτε και ήρωας κάποιας αριστερής σειράς κόμικς της Marvel – κι αυτά πιστεύω το γνωρίζει. Θνητός, θνητότατος είναι πολιτικά κι ατελής όπως όλοι. Κι άφησε το πολιτικό του αποτύπωμα την περίοδο της διακυβέρνησης 2015-19, με τα θετικά και τα αρνητικά της. Κρίθηκε για αυτά, αποχώρησε στη συνέχεια και τρία χρόνια μετά επανήλθε. Αυτά είναι τα δεδομένα και τα ρέστα «σπέκουλα».
Φταίει, όμως; «Φταίει και παραφταίει», λένε.
Φταίει για την διάλυση της Αριστεράς. Για ποια απ’ όλες τις εκδοχές της Αριστερά όμως; Την κομμουνιστική; Μπα! Την ανανεωτική; «Ναι», λένε οι πολλά αν όχι όλα γνωρίζοντες, εννοώντας την μετεξέλιξή της και τον μετασχηματισμό της σε ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ο οποίος ΣΥ.ΡΙΖ.Α όμως, άμα την αποχώρηση του Τσίπρα, ξάφνου(;), παρήγαγε περισσότερους υποψήφιους προέδρους από όσους μπορούσε να καταναλώσει – τόσο το ίδιο το κόμμα, αλλά κυρίως ο κόσμος που το στήριζε.
Φταίει και «γιατί δεν στήριξε τον πρόεδρο Κασσελάκη», «τον υπονόμευσε» λένε ακόμη οι οπαδοί που του απέμειναν. «Ξεχνώντας» κι αυτοί όμως ότι πριν από την εκλογή του τελευταίου, αλλά και μετά, το κόμμα είχε μετατραπεί πλέον σε κάτι που θύμιζε μιξ-γκριλ πολιτικού ριάλιτι σόου και Game of Thrones. Γεμίζοντας τον τηλεοπτικό χρόνο των πρωινάδικων και ταυτόχρονα τα δίστηλα των εφημερίδων με παραπολιτικά σχόλια και κουτσομπολιά. Τότε όμως ήταν βολικό, γιατί ξεμπέρδευαν «με τους άλλους».
Φταίει όμως πάλι ο Τσίπρας, λένε άλλοι, και γιατί «στήριξε τον Κασσελάκη», γιατί έτσι οδήγησε παλιούς του συντρόφους στην έξοδο και στην δημιουργία κόμματος παραδίπλα, όπως βγαίνεις δηλαδή από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α, αριστερά.
Φταίει επίσης όμως και γιατί το νέο κόμμα που δημιουργήθηκε «πιο αριστερά» η Νέα Αριστερά, τελικά δεν ευδοκίμησε και ο λόγος δεν ήταν άλλος βέβαια «γιατί αυτός φταίει που έφτασαν τα πράγματα ως εδώ».
Φταίει επίσης και γιατί όσο ήταν εκτός πολιτικής πια, «δεν έκανε παρεμβάσεις», «καθόταν σιωπηλός», ενώ γίνονταν τόσα πράγματα εκεί έξω.
Φταίει όμως και γιατί μετά την παραίτησή του, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, όσο ήταν δηλαδή εκτός πολιτικής, «έκανε παρεμβάσεις», «υπόγεια» λένε συνωμοτικά οι πιο πληροφορημένοι, οι «να στα πω εγώ που τα ξέρω».
Φταίει δε, (αυτό που το πας;) γιατί στο μεσοδιάστημα των τριών ετών της απουσίας του, ο «ευρύτερος αριστερός και προοδευτικός χώρος» που ‘χε πάθει λατρεία για κάποιο αόρατο Κέντρο, το οποίο όμως πολιτικοερωτικά μιλώντας, πάντα «τα ‘χε» με την Δεξιά, ούτε ανασύνθεση πέτυχε ούτε τίποτα. Κανένας νέος πολιτικός πόλος δεν δημιουργήθηκε, ούτε τα υπάρχοντα κόμματα «του ευρύτερου χώρου» κατάφεραν να διεκδικήσουν και κυρίως να καλύψουν το κενό που έτσι κι αλλιώς άφησε ο Τσίπρας φεύγοντας από τη μέση.
Τώρα, φταίει λένε γιατί ίδρυσε την ΕΛ.Α.Σ. «Ήρθε να μας διαλύσει», λένε ξανά. Φταίει γιατί έβαλε στον εξώστη «τους παλιούς» στο Παλλάς. Φταίει όμως και «γιατί τους μαζεύει πίσω». Φταίει γιατί οι καινούριοι «δεν τραβάνε». Φταίει και γιατί έγραψε την Ιθάκη (την οποία παρεμπιπτόντως ελάχιστοι διάβασαν, εξ όσων μιλάνε για αυτή με πάθος τηλε-ευαγγελιστή κύρηκα).
Γενικά, φταίει. Πες εσύ κάτι, ό,τι θες, «φταίει» είναι η απάντηση.
Αν, όμως, κάνει κάποιος ένα βήμα πίσω και κοιτάξει τη συνολική εικόνα, θα διαπιστώσει κάτι παράδοξο. Όσο ο Τσίπρας χρεώνεται σχεδόν τα πάντα, τόσο οι ευθύνες των υπολοίπων εξαφανίζονται από το κάδρο. Μαγικό!
Ουδείς φταίει για παράδειγμα για το γεγονός πως ο ιστορικός ΣΥ.ΡΙΖ.Α με την βαριά πολιτική κληρονομιά που έτσι κι αλλιώς κουβαλά, σήμερα βολοδέρνει σε ποσοστά πέριξ της οριακής εισόδου του στην επόμενη Βουλή.
Κανένας δεν φταίει επίσης για το γεγονός πως εντός ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν που «ζυμώθηκε» η εκλογή Κασσελάκη και στη βάση της εκκαθάρισης εσωτερικών πολιτικών λογαριασμών «με τους άλλους», τους «κακούς». Γεγονός που τότε δεν ενοχλούσε ούτε τον ίδιο τον Κασσελάκη – γιατί τακτικά, τον βόλευε. Αργότερα, βέβαια, τον ενόχλησε.
Κανεις δεν αισθάνεται πως φταίει επίσης ούτε για το ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α τον καιρό που «γύρισε σελίδα», δεν κατάφερε ακολούθως να κάνει ούτε μισό πειστικό πολιτικό βήμα μπροστά, παραμένοντας τελικά στο σημείο μηδέν.
Ουδείς αισθάνεται συγχρόνως πως φέρει ευθύνη, πως «φταίει» που λέμε, για την κατάσταση στο εδώ και στο τώρα, με την Ρένα Δούρου πλέον (το credit πρέπει να της δοθεί) να προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα κάτω από συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες.
Και πέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ όμως, ουδείς φταίει. Φταίει μάλλον ο Τσίπρας (ή μήπως ο Καρτερός;) που το ΠΑΣΟΚ δεν λέει με τίποτα να πάρει τα πάνω του. Κάποιοι, ισχυρίζονται πως φταίει και ο Δούκας, αλλά τέλος πάντων, είπαμε, πάντα κάποιος πρέπει να φταίει. Αρκεί να μην είμαστε εμείς.
Και κάπως έτσι λοιπόν έχουμε φτάσει έως εδώ. Μη παρέκει; Θα δούμε. Μέχρι «να δούμε» όμως, όσοι συμμετείχαν στις εξελίξεις ευρύτερα, όσοι διεκδίκησαν ηγεσίες, όσοι πήραν αποφάσεις και όσοι απέτυχαν να δώσουν πειστικές απαντήσεις ας μην παριστάνουν τουλάχιστον τις πολιτικές παρθένες και τους ψύχραιμους παρατηρητές. Ωσάν να μην είχαν καμία συμμετοχή ή εμπλοκή στη διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης.
Είναι, βέβαια, ευκολότερο να μεταθέτεις την ευθύνη αλλού. Πολιτικά πιο διαχειρίσιμο και επικοινωνιακά πιο εύπεπτο, ειδικά για έναν κόσμο που πιέζεται και μέσα στον ωκεανό των προβλημάτων, αναζητά (εύκολες) απαντήσεις.
Μόνο που η αυτοκριτική (που την ζητάνε μόνο από τον Τσίπρα) δεν μπορεί να αποτελεί απαίτηση για έναν και προαιρετική διαδικασία για όλους τους υπόλοιπους.
Ας κοιτάξει λοιπόν ο καθένας (όπως κάνει και ο Τσίπρας) την – πολιτική – του δουλειά και τα του πολιτικού του οίκου. Κι όποιος θέλει να αναζητήσει ευθύνες, ας τις αναζητήσει πρώτα «εντός».
Και έπειτα ας κοιτάξει, ας ρίξει και μια ματιά κι απέναντι.
Γιατί η (ακρο)Δεξιά πολυκατοικία έχει μπόλικο πετρέλαιο για να περάσει το χειμώνα και τα «τζάκια» της παραμένουν αναμμένα. Στην από ‘δω πλευρά δεν υπάρχει ούτε σταγόνα.
