Είθισται το «ταµείο» για τέτοιου είδους πρακτικές να γίνεται από την κοινωνία όταν στήνονται κάλπες.
Η παραποµπή Τριαντόπουλου ήρθε να πιστοποιήσει αυτό που έλεγαν από την πρώτη µέρα οι συγγενείς των θυµάτων. Η ακαριαία αλλοίωση του τόπου της τραγωδίας συνέβαλε ώστε να µείνουν αναπάντητα ερωτήµατα γύρω από το πολύνεκρο δυστύχηµα. Θυµάστε τι έλεγε η κυβέρνηση;
Η αλησµόνητη φράση του Φλωρίδη αρκεί: «Είναι για τα µπάζα όποιος µιλά για µπάζωµα». Είτε πρόκειται για σκάνδαλα είτε για τραγωδίες (µην ξεχνάτε την Πύλο) το κυβερνητικό damage control προϋποθέτει συγκεκριµένα βήµατα. Πρώτα η διάψευση του αυταπόδεικτου, µετά η αµφισβήτηση της αξιοπιστίας του ποµπού και στο τέλος η πρόκληση σύγχυσης της κοινής γνώµης, µε σκοπό να επιτευχθεί η αντιστροφή της πραγµατικότητας έως ότου το θέµα ατονήσει ή δώσει τη σκυτάλη σε κάποια εξέλιξη που, θέλοντας ή µη, θα στρέψει τα βλέµµατα αλλού.
Κι όταν η κατάσταση έφτανε στο απροχώρητο, «αναλώσιµοι» ρίχνονταν στα λιοντάρια για να µείνει στο απυρόβλητο ο Μητσοτάκης. Χαρακτηριστικό παράδειγµα είναι οι υποκλοπές. Πρώτα, όλα ήταν «µυθεύµατα» και το Documento ένα τοξικό Μέσο που «σέρβιρε» κατασκευασµένες λίστες παρακολουθούµενων. Τελικά, κάθε όνοµα που δηµοσίευσε η εφηµερίδα ήταν παγιδευµένο από το Predator, την ΕΥΠ ή και από τα δύο.
Τα ίδια µε τον ΟΠΕΚΕΠΕ που από «διαχρονικές παθογένειες» αποδείχτηκε «γαλάζιο» σκάνδαλο ή τη λίστα Πέτσα που από καµπάνια ενηµέρωσης αποδείχτηκε λίστα χειραγώγησης Μέσων και συνειδήσεων.
Θα µπορούσα να φτάσω έως τις σκανδαλώδεις απευθείας αναθέσεις, τη µελέτη Τσιόδρα – Λύτρα που κατέρριψε το «θανατηφόρο» success story του Μαξίµου για όσα συνέβησαν στη χώρα από το δεύτερο κύµα της πανδηµίας και έπειτα ή την πιο πρόσφατη περίπτωση Πατούλη. Είθισται το «ταµείο» για τέτοιου είδους πρακτικές να γίνεται από την κοινωνία όταν στήνονται κάλπες.
Απλά, η πρόσφατη εµπειρία των εκλογών του 2023 (όταν δηλαδή ο Μητσοτάκης πήρε 41% µε φόντο το ελληνικό Water-gate και τα σίδερα των τρένων ζεστά όταν οδηγούνταν στο Κουλούρι) µε κάνουν να διατηρώ επιφυλάξεις.
