Αντώνης Καλκαβούρας
Ο Αντώνης Καλκαβούρας σχολιάζει την διαφαινόμενη εναλλαγή των συσχετισμών στον «αιώνιο» τελικό του Κυπέλλου, μετά την προσθήκη του Χέιζ-Ντέιβις και τους τραυματισμούς του Τζόουνς και του Μιλουτίνοφ και προβλέπει «κλεφτοπόλεμο» τακτικής στην προπονητική «σκακιέρα».
Πως τα φέρνει έτσι η ζωή και τι εκπλήξεις σου επιφυλάσσει μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ο αθλητισμός… Αν και οι απόψεις διίστανται και όλες είναι σεβαστές, η αλήθεια είναι ότι η ανάγνωση του σαββατιάτικου (21/02, 20.00) 51ου τελικού του Κυπέλλου, δεν μπορεί να είναι η ίδια με εκείνη που υπήρχει πριν την έναρξη του Final 8!
Και το λέω αυτό γιατί και πριν ταξιδέψουν οι ομάδες στην Κρήτη, το σενάριο του 13ου «αιώνιου» τελικού στην ιστορία του θεσμού ήταν μακρά το επικρατέστερο! Ειδικότερα μετά τα προβλήματα με τα οποία παρατάχθηκε η ΑΕΚ και λαμβάνοντας υπ’ όψιν και την αισθητή αγωνιστική κάμψη που παρουσιάζει στο 2026 ο ΠΑΟΚ.
Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσουμε και τον αποκλεισμό του Άρη, ο οποίος πρόσφατα είχε νικήσει τους «πράσινους» στο πρωτάθλημα, καταλαβαίνετε ότι αν υπήρχε ένα μικρό ποσοστό δυσκολίας για τους δύο μεγάλους του ελληνικού μπάσκετ στον δρόμο προς τον τελικό και αυτό καταρρίφθηκε.
Που θέλω να καταλήξω; Στο ότι αν ο Ολυμπιακός κατέβηκε στο Ηράκλειο έχοντας πολύ καλύτερο momentum και μεγάλη αυτοπεποίθηση λόγω της αγωνιστικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται από την αλλαγή του χρόνου και εντέυθεν (αλλά και από τις 5 σερί νίκες επί του «τριφυλλιού» από τον περασμένο Ιούνιο) και ο Παναθηναϊκός προερχόμενος από την πιο ταπεινωτική ήττα των τελευταίων ετών στο πρωτάθλημα από τον Κολοσσό, αυτές οι ισορροπίες έχουν ήδη διαφοροποιηθεί!
Πρώτον, λόγω της μεγάλης ατυχίας που είχαν οι «ερυθρόλευκοι» με τους τραυματισμούς των δύο σέντερ τους στον προημιτελικό (Τζόουνς) και τον ημιτελικό (Μιλουτίνοφ) και δεύτερον λόγω της αντίδρασης που έβγαλε ο «επτάστερος» μετά το πατατράκ της περασμένης Κυριακής (15/02) από τους Ροδίτες, σε συνδυασμό με την πολύ ποιοτική προσθήκη του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις.
Μέσα λιγότερο από μία εβδομάδα, λοιπόν, οι Πειραιώτες καλούνται να διεκδικήσουν το δεύτερο τίτλο της χρονιάς (μετά το Super Cup), με σοβαρή πιθανότητα απουσίας του βασικού τους σέντερ (κάταγμα στο πάνω μέρος του αντίχειρα) και χωρίς να ξέρουν σε τι κατάσταση θα είναι ο «υπερηχητικος» Ταϊρίκ Τζόουνς, αν κι εφόσον ξεπεράσει τις ενοχλήσεις από την τενοντίτιδα στο γόνατο.
Κοινώς αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο ακόμη και να παραταχθούν με έναν σέντερ, κάτι που είναι πιθανό να έχει αντίκτυπο στην αγωνιστική ισορροπία της ομάδας του Γιώργου Μπαρτζώκα, πολλώ δε μάλλον στην ψυχολογία της.
Δεν είναι ευκόλως διαχειρίσιμη – πνευματικά κυρίως – η κατάσταση την οποία βιώνει εντελώς ξαφνικά ο Ολυμπιακός, με τον ενισχυμένο Παναθηναϊκό να «διψάει» για μία ρεβάνς που – αν έρθει – θα συνδυαστεί και με ένα τρόπαιο μαζί! Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ψυχολογική επίδραση που θα έχει εκατέρωθεν…
Καλώς ή κακώς, ακόμη και να παίξουν ο “Μίλου” με τον Τζόουνς (πολλώ δε μάλλον αν απουσιάσει ένας ή ακόμη και οι δύο), θα είναι δύσκολο για τους πρωταθλητές να είναι η ίδια ομάδα που μετράει 25 σερί νίκες που μετράει στις εγχώριες διοργανώσεις μετά την ήττα τους στο Game 1 των περσινών τελικών και 20 στα τελευταία 22 παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη (από τις 16/12 και μετά)!
Όσο αισθητή και αξιοσημείωτη και αν είναι η βελτίωση των «ερυθρόλευκων» στην άμυνα (σε σχέση με τους τελευταίους 8 αγώνες τους στην Stoiximan GBL, στο Κύπελλο, έχουν κατεβάσει το μέσο παθητικό τους κατά 14,5 πόντους ανά αγώνα και δέχονται 67,5). Όσο ελπιδοφόρα κι αν ήταν η επανεμφάνιση του Μόντε Μόρις, όσο υποδειγματική και αν είναι η κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση και η μέση δημιουργία 30 τελικών στα δύο τελευταία παιχνίδια σε συνδυασμό με την καλή κατάσταση του Βεζένκοβ και του Φουρνιέ…
Η αίσθηση που μου έχει δημουργηθεί βλέποντας τους δύο φιναλίστ στα δύο παιχνίδια που έδωσαν στο κλειστό της Νέας Αλικαρνασού (δεν ξέρω σε τι κατάσταση θα παρουσιαστεί ο Ντόρσεϊ, ο οποίος επέστρεψε μετά από απουσία τριών αγώνων για προσωπικούς λόγους), είναι ότι η απόσταση που μέχρι πρότινος υπήρχε ανάμεσα στις ομάδες, έχει κλείσει και ίσως αυτό να ευνοεί ψυχολογικά εκείνη που έχει καλύψει το χαμένο έδαφος!
Κακά τα ψέματα, αν συγκρίνουμε τον Παναθηναϊκό των 8 ηττών σε 17 αγώνες του 2026 (σε πρωτάθλημα και Euroleague), με εκείνον που είδαμε στο γήπεδο «Δύο Αοράκια», τότε θα διαπιστώσουμε ότι το «κάζο» από τον Κολοσσό, αλλά και η μεγάλη αναβάθμιση και έξτρα διάσταση που δίνει στο παιχνίδι του ο περυσινός MVP του Final 4 στο Άμπου Ντάμπι, τότε δεν θα δυσκολευτούμε να διαπιστώσουμε ότι προκειται για άλλη ομάδα!
Κατ’ αρχάς από πλευράς αθλητικού εγωισμού αλλά και δίψας και κινήτρου να κερδίσει τον φορμαρισμένο μεγάλο του αντίπαλο για πρώτη φορά μετά από 8 μήνες και να πετύχει μία νίκη που χρειάζεται όσο τίποτε άλλο την δεδομένη χρονική στιγμή.
Δέκα μέρες μετά από μία σοβαρή κρίση που άγγιξε μέχρι και τον Εργκίν Άταμαν και σχεδόν ταυτόχρονα με την είσοδο στην τελική ευθεία της σεζόν στην Euroleague, στην οποία οι «πράσινοι» θα έχουν από ένα έως και δύο ακόμη «υπερόπλα» στην φαρέτρα τους (Χέιζ- Ντέιβις αλλά και Λεσόρ, σύμφωνα με όσα «βγαίνουν» προς τα έξω από το «πράσινο» στρατόπεδο)
Αλλά και αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός της Κρήτης έχει διαφορά από το πρόσωπο των προηγούμενων εβδομάδων. Αν και ο Ναν είναι φυσιολογικό να απέχει ακόμη από τον γνωστό κυριαρχικό του εαυτό, η ομαδική αμυντική λειτουργία έχει παρουσιάσει τεράστια πρόοδο (μέσο παθητικό 66,0 πόντους, ενώ στα τελευταία 9 παιχνίδια στο πρωτάθλημα δεχόταν κατά μ.ο. 83,2) και αυτό αποτυπώνεται από τα 12,5 κλεψίματα ανά αγώνα και από τα μ.ο. 17 λάθη στα οποία υποχρεώσε τους αντιπάλους στον προημιτελικό και τον ημιτελικό.
Μεγάλη είναι και η βελτίωση στην δημιουργία (μ.ο. 26,5 ασίστ), η οποία προκύπτει και από τις έξτρα επιλογές που δίνει παρουσία του Χέιζ-Ντέιβις στο “4” με έξτρα post up παιχνίδι, περισσότερα mismatch και περαιτέρω κυκλοφορία της μπάλας για την εύρεση του ελεύθερου παίκτη. Πέραν της ψυχολογικής ώθησης που έχει δώσει στην ομάδα η απόκτηση του 31χρονου Αμερικανού forward.
Σε γενικές γραμμές όλα δείχνουν ότι πάμε για έναν πολύ ισορροπημένο και αμφίρροπο τελικό, στον οποίο πιστεύω ότι θα έχουν μεγάλη επίδραση οι αποφάσεις και τα τρικ των δύο προπονητών. Από μόνη αυτή η ισορροπία που έχει επέλθει, θεωρώ ότι δίνει ένα μικρό ψυχολογικό προβάδισμα στην ομάδα που μέχρι πρότινος υστερούσε…
