Η ξεχωριστή τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια Παυλίνα Βουλγαράκη εμφανίζεται την Παρασκευή 10 Ιουλίου στην Ταράτσα του Θεάτρου Λαμπέτη, σε μια βραδιά που έχει τη μορφή γιορτής. Μια συναυλία που στήνεται σαν πρόσκληση σε ένα κοινό ταξίδι μέσα στα τραγούδια της: για να τραγουδήσουμε, να συγκινηθούμε, να νοσταλγήσουμε, να ερωτευτούμε και να γεμίσουμε τον χώρο με μουσική και φως.
Της Γεωργίας Οικονόμου
Συστήθηκε στο ευρύ κοινό το 2015 με το τραγούδι «Λαβύρινθοι», σε συνεργασία με τον Μπάμπη Στόκα, σε δικούς της στίχους και μουσική. Από τότε έχει βρεθεί στη σκηνή δίπλα σε σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως ο Μ. Μητσιάς, ο Λ. Μαχαιρίτσας, ο Γ. Κότσιρας και η Δ. Γαλάνη, χτίζοντας σταδιακά μια προσωπική μουσική ταυτότητα.
Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο Sold Out, με τη Μία Κόλλια και τη Γεωργία Οικονόμου, μίλησε ανοιχτά για τη σχέση της με τη μουσική και το πώς αυτή διαμορφώθηκε από πολύ νωρίς στη ζωή της. Όπως είπε, η σχέση αυτή δεν είχε από την αρχή έναν «χαρούμενο» ή συμβατικό χαρακτήρα.
Αντίθετα, θυμάται πως από μικρό παιδί έγραφε τραγούδια με έντονα συναισθήματα και βαρύ θεματικό φορτίο. «Ούτε πέντε χρονών άκουγα και έγραφα μοιρολόγια και έκλαιγα», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι, επειδή είναι από την Κρήτη, το στοιχείο του μοιρολογιού υπήρχε σχεδόν αυθόρμητα στον τρόπο που εκφραζόταν μουσικά. Τα τραγούδια της εκείνης της περιόδου είχαν κυρίως θέματα απώλειας, θρήνου και έντονου συναισθήματος.
Ακόμη και το πρώτο της «επίσημο» τραγούδι, σε ηλικία έξι ετών, προέκυψε από ένα πραγματικό γεγονός που την είχε συγκλονίσει: μια είδηση για παιδί που έχασε τη ζωή του από ναρκωτικά. Όπως περιγράφει, δεν μπορούσε να το διαχειριστεί και το μετέτρεψε σε μουσική στο πιάνο. Από εκείνη την περίοδο κρατά την εικόνα ενός παιδιού που εκφράζεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα από το δραματικό στοιχείο.
Σήμερα, η ίδια αναγνωρίζει ότι αυτή η έντονη, σκοτεινή εκφραστικότητα έχει μετασχηματιστεί. Με τα χρόνια και μέσα από σημαντικές προσωπικές αλλαγές στη ζωή της, η μουσική της έχει γίνει πιο φωτεινή και πιο ισορροπημένη συναισθηματικά, χωρίς όμως να χάνει την εσωτερικότητά της.
Σε κάθε περίπτωση, η ίδια τονίζει ότι η μουσική δεν λειτουργεί για εκείνη ως επάγγελμα με την κλασική έννοια, αλλά ως βαθιά ανάγκη. Κάτι που, όπως λέει, δεν μπορεί να απουσιάσει από τη ζωή της: «είναι θέμα ζωής και θανάτου, δεν γίνεται να μην κάνω».
