Πού θα πραγματοποιηθούν διαδηλώσεις σε άλλες πόλεις της χώρας
Πληθώρα συνδικαλιστικών οργανώσεων και κοινωνικών φορέων έχουν προγραμματίσει κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την επικράτεια με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Στην Αθήνα, το επίκεντρο των δράσεων θα είναι οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα.
Η ΑΔΕΔΥ, ανακοινώνοντας τη συμμετοχή της στην παγκόσμια φεμινιστική απεργία της 8ης Μαρτίου 2026, επισημαίνει μεταξύ άλλων: «Στην Ελλάδα οι γυναίκες εξακολουθούν να πλήττονται δυσανάλογα από χαμηλούς μισθούς, επισφαλή εργασία, ελαστικά ωράρια, μισθολογικό και συνταξιοδοτικό χάσμα, ενώ επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της απλήρωτης φροντίδας. Η οικονομική εκμετάλλευση των γυναικών συνεχίζεται αμείωτη.
Οι διακρίσεις δεν περιορίζονται στον ιδιωτικό τομέα, επιμένουν και στο δημόσιο, παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις και τις θεσμικές παρεμβάσεις».
Στην ίδια ανακοίνωση τονίζεται ότι η εργασιακή ανασφάλεια εντείνει τη σιωπή απέναντι σε περιστατικά βίας και παρενόχλησης, ενώ αναφέρεται πως θεμελιώδη δικαιώματα, όπως η δωρεάν πρόσβαση στην άμβλωση, δεν διασφαλίζονται πλήρως στην πράξη. Σε διεθνές επίπεδο, η ΑΔΕΔΥ κάνει αναφορά στην υπόθεση «Έπσταϊν» ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ενώ υπογραμμίζει πως οι γυναίκες και τα ανήλικα κορίτσια αποτελούν τα πρώτα θύματα σε εμπόλεμες ζώνες όπως το Ιράν, η Ουκρανία και η Γάζα. Η οργάνωση καλεί σε συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος στη 1:00 μ.μ. και πορεία προς το Σύνταγμα.
Παράλληλα, η ΠΟΕΔΗΝ καλεί την ίδια ώρα στο Σύνταγμα, υπογραμμίζοντας: «Στις 8 Μάρτη Διεθνή Ημέρα των Γυναικών διαδηλώνουμε για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και αμοιβές, ασφάλεια στη δουλειά. Στις υπηρεσίες Υγείας, Πρόνοιας, ΕΚΑΒ το 60% των υπηρετούντων υπαλλήλων είναι γυναίκες. Αγωνίζονται στη πρώτη γραμμή προσφέροντας ποιοτικές υπηρεσίες υγείας με εξαντλητικά ωράρια, δεκάδες χρωστούμενα repo και άδειες».
Η Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη, η οποία επίσης καλεί σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα, αφιερώνει την ημέρα στη μνήμη των πέντε εργατριών που έχασαν τη ζωή τους στο εργοστάσιο «Βιολάντα», καταγγέλλοντας πως η διοίκηση αγνοούσε τις προειδοποιήσεις των εργαζομένων για την επικινδυνότητα των εγκαταστάσεων.
Από την πλευρά του, το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ) καλεί τις γυναίκες της εργατικής τάξης να οργανωθούν στα συνδικάτα, τονίζοντας ότι η 8η Μάρτη δεν είναι μια απλή επέτειος, αλλά ημέρα μνήμης και αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την ανισότητα. Το ΠΑΜΕ κάνει ειδική μνεία στις σύγχρονες μάχες των εργαζομένων, όπως αυτές για τη μη συγκάλυψη των εγκλημάτων στα Τέμπη και στη «Βιολάντα». Παράλληλα, στηρίζει τις πρωτοβουλίες της ΟΓΕ, με κοινή εκδήλωση την Κυριακή στις 17:30 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράσταση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 9 Μαρτίου στο Υπουργείο Εργασίας.
Τέλος, η φεμινιστική πρωτοβουλία «Συνέλευση 8 Μάρτη» απευθύνει κάλεσμα για συγκέντρωση και διαδήλωση στη 1:00 μ.μ. στο Άγαλμα του Κολοκοτρώνη.
Ημέρα της Γυναίκας: Εκείνες που είχαν την ατυχία να γεννηθούν στη Μέση Ανατολή - Στο Ιράν, σήμερα, προέχει η επιβίωση
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί εδώ και χρόνια ημέρα αντίστασης κατά της καταπίεσης για τις Ιρανές - Σήμερα; Προέχει η επιβίωση!
Ημέρα της Γυναίκας σήμερα και εκείνες που είχαν την ατυχία να γεννηθούν στη Μέση Ανατολή δεν γιορτάζουν ποτέ... Στο Ιράν, τούτες τις νύχτες, προέχει η επιβίωση!
Οι εκπολιτιστές των καιρών μας Αμερικανοί, πασχίζουν φιλότιμα να επιλύσουν (και) τα σημαντικά προβλήματα του γυναικείου φύλου που είχε την ατυχία να γεννηθεί σε αραβικές-ισλαμικές χώρες, αλλά…
Με τον βομβαρδισμό του Ιράν δεν γκρεμίζονται τόσοι αιώνες προκατάληψης και βίας κατά των γυναικών! Και δεν είναι μόνο στο Ιράν που- συν τοις άλλοις- σφυροκοπείται τούτες τις μέρες.
Κι’ ας αρχίσουμε από τα… απλά: έρευνες που αφορούν την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, και την Τυνησία δείχνουν ότι τουλάχιστον μία στις τρεις γυναίκες δέχεται ξυλοδαρμό από τον σύζυγό της. Η ενδοοικογενειακή βία στις αραβικές χώρες είναι ιδιωτική υπόθεση και, συνήθως, «δικαιολογημένη» αντίδραση του συζύγου προς την «κακή» σύζυγο.
Ωστόσο, μια πιο σε βάθος ανάγνωση του Κορανίου αποδείχνει ότι η κακοποίηση των συζύγων, αλλά και ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων και οι «φόνοι τιμής», είναι αποτέλεσμα πολιτισμού και όχι θρησκείας.
Η Μέση Ανατολή παρουσιάζει ένα μωσαϊκό αντιθέσεων και πολυπλοκότητας όσον αφορά τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Το ποσοστό των εγγράμματων γυναικών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων εκτιμάται στο 95,8% ενώ περισσότερο από το 70% των αποφοίτων πανεπιστημίου είναι γυναίκες.
Εγγράμματες μεν, υπό περιορισμούς δε...
Το Ιράν αποτελεί μια ενδιαφέρουσα αντίθεση με τα ΗΑΕ. Οι Ιρανές έχουν σημειώσει σημαντικά βήματα στη μόρφωση και την εκπαίδευση· οι εγγράμματες ιρανές υπολογίζονται από περίπου 35% κατά τη δεκαετία του 1970 σε πάνω από 80% στις αρχές του 21ου αιώνα. Ωστόσο, οι νόμοι που υιοθετούν διακρίσεις και οι κοινωνικοί κανόνες συνεχίζουν να περιορίζουν τις ευκαιρίες απασχόλησης για μια γυναίκα στο Ιράν. Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό του Ιράν το 2020 ήταν μόνο περίπου 19%.
Στο Ιράν, οι γυναίκες είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας: καταπιέζονται συστηματικά από νόμους και πολιτικές που εξυπηρετούν μόνο έναν σκοπό, να εδραιώσουν την εξουσία των ανδρών είτε σε οικογενειακό, είτε σε επίπεδο εξουσίας. Για πάνω από τέσσερις δεκαετίες, η Ισλαμική Δημοκρατία έχει περιορίσει τα δικαιώματα των γυναικών στον γάμο, το διαζύγιο, την κληρονομιά, την επιμέλεια των παιδιών, την εργασία, τα δικαστήρια, τα πολιτικά αξιώματα, τα ταξίδια, τον τρόπο ζωής και την ένδυση- χρησιμοποιώντας το σώμα και τις ελευθερίες τους ως εργαλεία κυριαρχίας- και έχει αποτύχει κατάφωρα να προστατεύσει τις γυναίκες από τη βία.
Οι γυναίκες βρίσκονται επίσης σε μειονεκτική θέση όσον αφορά την πολιτική και τη διακυβέρνηση: στο πλαίσιο ενός συστήματος όπου ο άνδρας κληρικός είναι ο ανώτατος ηγέτης και όλοι οι αξιωματούχοι είναι άνδρες.
Η προσωπική ζωή των ιρανών γυναικών παραμένει περίπλοκη. Ένας προοδευτικός οικογενειακός νόμος που θεσπίστηκε από τον Σάχη ανακλήθηκε μετά την επανάσταση των μουλάδων και οι γυναίκες ουσιαστικά δεν έχουν λόγο σε θέματα διαζυγίου, επιμέλειας παιδιών και οικονομικής ανεξαρτησίας.
Στα 13 ηλικία γάμου!
Η νόμιμη ηλικία γάμου για τα κορίτσια, αρχικά μειώθηκε στα 9 και στη συνέχεια ορίστηκε στα 13 χρόνια, κάτι που περιέπλεξε περαιτέρω το τοπίο, επηρεάζοντας τις ευκαιρίες εκπαίδευσης και απασχόλησης.
Το θέμα του διαζυγίου, το οποίο παραμένει πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί για τις γυναίκες από ό,τι για τους άνδρες, συχνά αφήνει τις γυναίκες να αντιμετωπίζουν το κοινωνικό στίγμα, καθώς και τα σχεδόν ανυπέρβλητα νομικά εμπόδια. Οι νόμοι περί επιμέλειας παιδιών ευνοούν τους πατέρες και οι γυναίκες συχνά χρειάζονται τη συγκατάθεση των ανδρών κηδεμόνων ακόμα και για την επαφή με τα παιδιά τους. Η χρήση μαντίλας (χιτζάμπ) είναι υποχρεωτική σε δημόσιους χώρους, αν και η εφαρμογή του ποικίλλει.
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί εδώ και χρόνια ημέρα αντίστασης κατά της καταπίεσης για τις Ιρανές. Στις 8 Μαρτίου του 1979, λίγες εβδομάδες μετά την Ιρανική Επανάσταση, δεκάδες χιλιάδες γυναίκες κατέκλυσαν τους δρόμους της Τεχεράνης, διαμαρτυρόμενες για το διάταγμα του τότε ανώτατου ηγέτη αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί που επέβαλλε την υποχρεωτική χρήση της μαντίλας για τις γυναίκες. Η αντίστασή τους τότε- όπως και στος μέρες μας- αντιμετωπίστηκε με κρατική βία, αλλά ο αγώνας τους δεν σταμάτησε ποτέ.
«Η καταπίεση των γυναικών στο Ιράν δεν είναι απλώς διάκριση, είναι ένα σκόπιμα σχεδιασμένο, θεσμοθετημένο, σύστημα κυριαρχίας που αποσκοπεί στην επιβολή της υποδούλωσης των γυναικών για τη διατήρηση της κρατικής κυριαρχίας. Αυτή η κρατικά επικυρωμένη συστηματική υποδούλωση δεν ισοδυναμεί με τίποτα λιγότερο από το απαρτχάιντ των φύλων, το οποίο πληροί πλήρως το όριο ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας», είχε δηλώσει η Ιρανή Μπαχάρ Γκανταχάρι, διευθύντρια επικοινωνίας του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Σήμερα, Κυριακή 8 Μαρτίου Ημέρα της Γυναίκας. Και στο Ιράν οι γυναίκες έχουν άλλα πιο σπουδαία να σκεφτούν από το να διαμαρτυρηθούν για το καθεστώς των μουλάδων ή για τη μαντήλα που τους σκοτεινιάζει τη ζωή. Το πώς θα επιβιώσουν κι αυτές και οι οικογένειές τους κάτω από τους βομβαρδισμούς των «απελευθερωτών» είναι το βασικό τους μέλημα. «Αύριο» θα δουν πάλι τι θα κάνουν…
