Καλά τα είπε στην Θεσσαλονίκη. Ωραία κι ενδιαφέροντα τα επί μέρους πολιτικά. Αλλά ο Αλέξης Τσίπρα, που ‘ναι κι άρρωστος ποδοσφαιρόφιλος, βάζελος, γαλουχημένος στις καλές εποχές του τριφυλλιού, έδειξε κάτι ακόμη αυτή τη φορά. Πως έχει αντιληφθεί ότι, καλό είν’ το «jogo bonito» και στην πολιτική, καλές οι ντρίμπλες, καλές και οι «ποδιές», αλλά ομάδα που τελικά «δεν κερδίζει», παρά μονάχα τις εντυπώσεις στην τιβί ή στα σόσιαλ, δεν θα πάρει ποτέ τίτλους.
Έγραφε (κι αντιγράφω) ο φίλος μου ο ρεπόρτερ Ξανθάκης, λάστ γουίκ στο newpost.gr και λέξη δεν αλλάζω:
«Αντί να αγριεύεται ή να κοιμάται, παίζει μια σοφά δομημένη άμυνα και περιμένει τις ζεϊμπεκιές και τις στραβοκλοτσιές των αντιπάλων του για να ξεχυθεί στην αντεπίθεση και να το καρφώσει στο “γάμα”. Λογικό, πολύ λογικό, γιατί αυτό που ήθελε σε πρώτη φάση, να ξαναμπεί, δηλαδή, στις συζητήσεις για το μέλλον της Ελλάδας και να καταγραφεί εκ νέου ως εναλλακτική λύση, το κατάφερε μετά βαΐων και κλάδων. (…) Ζωγραφίστηκε, όμως, κι ένα ερωτηματικό: Εντάξει η αρχή, τι θα γίνει με τη συνέχεια; Στη συνέχεια, λοιπόν, απεδείχθη ότι ο Τσίπρας απομακρύνθηκε τόσο από το πουλάρι όσο και από το βραδύποδα, επιλέγοντας ως νέο σύμβολο σκέψης και δράσης το μυρμήγκι».
Κρατήστε απ’ αυτά ένα-δυο πραγματάκια ενδιαφέροντα – και να παρατηρείτε τα σημάδια:
Με το ότι ο Τσίπρας, «παίζει μια σοφά δομημένη άμυνα και περιμένει τις ζεϊμπεκιές και τις στραβοκλοτσιές των αντιπάλων του για να ξεχυθεί στην αντεπίθεση και να το καρφώσει στο “γάμα”» ο Ξανθάκης μου θύμισε τον «θείο Μέντι», τον ορεσίβιο Βάσκο κόουτς του Ολυμπιακού. Που του βγάζεις τις κουβέντες με το τσιγκέλι. Και με όποιον και να παίζει, είτε με τον συμπαθή Παναιτωλικό, είτε με τις δολοφονικές «Ρεαλομπάρτσες», επιμένει: «Δε θα αλλάξει τίποτα στο παιχνίδι μας λόγω του αντιπάλου. Αυτή είναι η ιδέα που έχουμε στο παιχνίδι μας. Αν κάνουμε ένα βήμα πίσω τότε θα είναι σα να την αλλάζουμε, ενώ εμείς θέλουμε να προχωρήσουμε δυναμικά μπροστά».
Πίστη στην ιδέα λοιπόν. Στο πλάνο. Και θα έρθει η κατάλληλη στιγμή. Για το γκολ. Το πολιτικό γκολάκι εν προκειμένω. Κι ας φωνάζει η εξέδρα «όλοι μπροστά», για επίθεση όπως-όπως, αδιαφορώντας για τα μετόπισθεν. Κι ας ρωτάνε οι προπονητές του καναπέ, «γιατί έβαλε μπακ αυτόν;», «γιατί παίζει πρέσινγκ;», «γιατί δεν παίζει με μεγάλες μπαλιές;», «πότε θα βάλει μέσα τον άλλο που πήραμε;»
Το θέμα λοιπόν, είναι να το θες και να μη φοβάσαι να το παίξεις το «ματσάκι». Κι ο Τσίπρας και θέλει και δεν φοβάται. Μόνο που σε σχέση με την «άλλη φορά», που και τότε ήθελε και δεν φοβόταν, τώρα μοιάζει να ξέρει και κάτι ακόμη. Και το μαρτύρησε και ο ίδιος, λέγοντας πως «ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν, κόμματα. Ούτε ακόμη μια δύναμη διαμαρτυρίας, έχουμε τέτοιες». Γνωρίζει όμως πως δεν αρκεί μόνο αυτό. Οι διαπιστώσεις. Και οι καταγγελίες.
Η ανασύνθεση, «θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα», τόνισε. Και το τόνισε αυτό γιατί και ο ίδιος και η κυβέρνησή του, σε αρκετές περιπτώσεις τα πλήρωσαν πολιτικά πάρα πολύ
ακριβά. Και το «βιαστικά», αλλά και το «πρόχειρα». Κι άσχετα αν σε αρκετές από τις περιπτώσεις αυτές την πλήρωσαν άδικα. Άλλες φορές από απειρία και τις περισσότερες γιατί ήπιαν θάλασσα – επειδή δεν έμαθαν «κολύμπι» – στη θάλασσα της προπαγάνδας και των fake news.
Κάτω η μπάλα.
«Αυτό που λείπει δεν είναι το περιτύλιγμα αλλά το περιεχόμενο. Στο περιεχόμενο πρέπει να δουλέψουμε.Η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε λοιπόν το σχέδιο να επουλώσουμε τις μεγάλες πληγές και να υλοποιήσουμε τις μεγάλες και αναγκαίες
προοδευτικές τομές. Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο. Μπορούμε και ξέρουμε ποια είναι η ρότα που πρέπει να χαράξει η χώρα. Έχουμε πυξίδα», είπε ο Τσίπρας που… «έχουμε πλάνο» ήθελε να πει. Πως, «έχουμε την ιδέα».
Και το ‘πε κι αυτό. «Για αυτό κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς».
Η Ιστορία έχει δείξει πως οι ομάδες που έχουν πίστη σε ένα πολύ σαφές πλάνο, μέσα στον χρόνο δικαιώνονται. Και ο χρόνος ανταμοίβει, όπως στο ποδόσφαιρο έτσι και στην πολιτική, όσους ξέρουν να τον αξιοποιούν σωστά. Κι ο Τσίπρας δείχνει πως «αυτή τη φορά» ξέρει, πως δεν αρκεί «να παίζεις ωραία». Πρέπει και να γνωρίζεις και πότε να κρατήσεις την ομάδα πίσω, αλλά και πότε να βγεις μπροστά για να χτυπήσεις το παιχνίδι. Στα ίσα. Να έχεις υπομονή. Τόνους ψυχραιμίας. Γιατί μπορεί να χρειαστεί να επιβιώσεις στα πάντα ύπουλα «χασομέρια». Και στην παράταση. Ή – αν το πράγμα φτάσει ως εκεί – και στα πέναλτι.
