Το συνδικαλιστικό όργανο που εκπροσωπεί τους εργαζόμενους δημοσιοποίησε νέα ανακοίνωση με τον εύγλωττο τίτλο «Το ΕΜΣΤ κουνάει το μαντήλι στον ΑΣΕΠ...», σχολιάζοντας, μεταξύ άλλων, την πρόσφατη θεσμοθέτηση τέτοιων πρακτικών από το ΥΠΠΟ στο νέο του νομοσχέδιο.
«Το ΕΜΣΤ κουνάει το μαντήλι στον ΑΣΕΠ»... Από τον τίτλο και μόνο η νέα ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης καταγγέλλει ένα ιδιαίτερο καθεστώς στις προσλήψεις, ένα μοντέλο αδιαφάνειας και αναξιοκρατίας που επικρατεί στον κραταιό φορέα πολιτισμού, στο πνεύμα των νομοθετικών ρυθμίσεων που προωθεί το υπουργείο Πολιτισμού επιδιώκοντας να διατηρήσει τον «πλήρη έλεγχο διορισμών των δικών του προσώπων».
«Τα τελευταία χρόνια, η Διοίκηση του ΕΜΣΤ καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες του φορέα κατά κύριο λόγο με εργαζόμενους εκτός μόνιμων σχέσεων εργασίας, μέσω “ευέλικτων” μορφών απασχόλησης», αναφέρει το Σωματείο. «Η επιλογή αυτού του μοντέλου στελέχωσης, που συστηματικά παρακάμπτει τις προβλεπόμενες διαδικασίες του ΑΣΕΠ και της κινητικότητας, έχει ως αποτέλεσμα τη συγκρότηση ενός μόνιμου και αδιαφανούς μηχανισμού κάλυψης θέσεων, ο οποίος υπονομεύει ευθέως τις αρχές της αξιοκρατίας, της διαφάνειας και των ίσων ευκαιριών στην εργασία».
Επιπλέον η Διοίκηση του ΕΜΣΤ, σύμφωνα με την ανακοίνωση, ευθυγραμμίζεται με την πρακτική της κυβέρνησης να προσλαβάνει τους «ημετέρους», ενώ την ίδια στιγμή, «απαξιώνει και υπονομεύει συστηματικά τους εργαζόμενους Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ). Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία 4 χρόνια περισσότεροι από 10 εργαζόμενοι έχουν αποχωρήσει από το ΕΜΣΤ μέσω μετατάξεων και αποσπάσεων» επισημαίνει το Σωματείο, υπενθυμίζοντας ότι ο Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργίας του ΕΜΣΤ «προβλέπει 88 οργανικές θέσεις, από τις οποίες μόλις 48 είναι σήμερα στελεχωμένες με προσωπικό ΙΔΑΧ, μέσω νόμιμων και διαφανών διαδικασιών».
Η ανακοίνωση, με ημερομηνία 24/1, έχει αφορμή πρόσφατες ενέργειες του υπουργείου Πολιτισμού, συγκεκριμένα το άρθρο 16 του σχεδίου νόμου για την «Προστασία έργων τέχνης και συλλεκτικών αντικειμένων...», που κατατέθηκε στη Βουλή στις 16/1/2026 (βλέπε δημοσίευμα «Εφ.Συν.» 20/1, με τίτλο «Αξιοκρατία - ΥΠΠΟ. Ενθάδε κείται η διαφάνεια στις επιλογές προσώπων»). Με αυτήν την προτεινόμενη ρύθμιση, όπως αναφέρει το Σωματείο Εργαζομένων στο ΕΜΣΤ, «καταργούνται προκηρύξεις που εκδόθηκαν με την εποπτεία του ΑΣΕΠ, για την επιλογή Προέδρων και Αντιπροέδρων των Διοικητικών Συμβουλίων τόσο του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, όσο και άλλων σημαντικών πολιτιστικών φορέων όπως του Εθνικού Θεάτρου, του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου και του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού (10ΠΔΑ/2024 και 15ΠΔΑ/2024). Σε ό,τι αφορά την περίπτωση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, παρά την ολοκλήρωση της διαδικασίας επιλογής, παρέμειναν σε ισχύ οι προηγούμενες τοποθετήσεις. Το σκεπτικό της εξαίρεσης επικαλείται “ιδιαίτερη δυσχέρεια” στην πλήρωση των θέσεων, ωστόσο η πραγματικότητα δείχνει ότι το ΥΠΠΟ επιδιώκει να διατηρήσει τον πλήρη έλεγχο διορισμών των δικών του προσώπων».
Η ίδια λογική, δηλαδή να τακτοποιήσουμε «τα δικά μας τα παιδιά», φαίνεται πως εφαρμόζεται και στη στελέχωση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, διαβάζουμε στην ανακοίνωση του Σωματείου: «Τα τελευταία χρόνια, η Διοίκηση του ΕΜΣΤ καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες του φορέα κατά κύριο λόγο με εργαζόμενους εκτός μόνιμων σχέσεων εργασίας, μέσω “ευέλικτων” μορφών απασχόλησης, όπως: εργαζόμενοι με δελτία παροχής υπηρεσιών, εργαζόμενοι με τίτλους κτήσης, εξωτερικοί συνεργάτες που καλύπτουν καθήκοντα οργανικών θέσεων, εργολαβικές εταιρείες σε νευραλγικούς τομείς, όπως η φύλαξη, η καθαριότητα και η τεχνική υποστήριξη.
»Η επιλογή αυτού του μοντέλου στελέχωσης, που συστηματικά παρακάμπτει τις προβλεπόμενες διαδικασίες του ΑΣΕΠ και της κινητικότητας, έχει ως αποτέλεσμα τη συγκρότηση ενός μόνιμου και αδιαφανούς μηχανισμού κάλυψης θέσεων, ο οποίος υπονομεύει ευθέως τις αρχές της αξιοκρατίας, της διαφάνειας και των ίσων ευκαιριών στην εργασία».
Το Σωματείο εστιάζει επίσης στο ότι σήμερα οι εργαζόμενοι ΙΔΑΧ τείνουν να αποτελέσουν μειοψηφία στο ΕΜΣΤ: «Η αναλογία τους σε σχέση με το σύνολο των εργαζομένων με κάθε είδους “ευέλικτες” ή έμμεσες σχέσεις εργασίας είναι περίπου ισοδύναμη και σε ορισμένες περιπτώσεις υπερβαίνεται, γεγονός που σημαίνει ότι περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους στο Μουσείο δεν απασχολούνται με σταθερές εργασιακές σχέσεις. Την ίδια στιγμή, ο Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργίας του ΕΜΣΤ (Π.Δ. 2017) προβλέπει 88 οργανικές θέσεις, από τις οποίες μόλις 48 είναι σήμερα στελεχωμένες με προσωπικό ΙΔΑΧ, μέσω νόμιμων και διαφανών διαδικασιών.
»Οπως φαίνεται, η Διοίκηση του ΕΜΣΤ ευθυγραμμίζεται σταθερά με την πρακτική της κυβέρνησης να προσλαμβάνει “κουμπάρους και λοιπά δικά μας παιδιά”, παρακάμπτοντας θεσμοθετημένες, αντικειμενικές και διαφανείς διαδικασίες προσλήψεων, με αμοιβές που στις πλείστες των περιπτώσεων υπερβαίνουν τα προβλεπόμενα από το Ενιαίο Μισθολόγιο, ενώ ταυτόχρονα απαξιώνει και υπονομεύει συστηματικά τους εργαζομένους ΙΔΑΧ. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία 4 χρόνια περισσότεροι από 10 εργαζόμενοι έχουν αποχωρήσει από το ΕΜΣΤ μέσω μετατάξεων και αποσπάσεων.
»Η πρακτική αυτή ωστόσο, που ωφελεί μόνο τους εκάστοτε “ημετέρους”, πλήττει τη θεσμική συνέχεια και τη συσσωρευμένη τεχνογνωσία του Μουσείου ενώ αφήνει άλυτο το πραγματικό πρόβλημα της βιώσιμης στελέχωσης και υπονομεύει την ομαλή λειτουργία και τον δημόσιο χαρακτήρα του ΕΜΣΤ», καταλήγει στην ανακοίνωσή του το Σωματείο Εργαζομένων στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, που «απαιτεί διαφάνεια» και «υπερασπίζεται τον δημόσιο χαρακτήρα του ΕΜΣΤ». (https://somateio-emst.blogspot.com/2026/01/blog-post_24.html)
