Η Χρυσή Αυγή είναι οριστικά και αμετάκλητα εγκληματική οργάνωση. Ούτε «τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα», ούτε «τα παιδιά με τα καθαρά χέρια»
«Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το
κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε
ζει και είναι πάλι σε οργασμό».
Μπ. Μπρεχτ
Ναι. Η δικαστική εξουσία μπορεί να σταθεί στο ύψος της απονέμοντας πραγματικά δικαιοσύνη ως ανεξάρτητη εξουσία και όχι ως θεραπαινίδα της εκτελεστικής, συμπεριφερόμενη ως «δούλος του σπιτιού» που δρα εναντίον των «δούλων του χωραφιού». Ναι. «Υπάρχουν δικασταί και εις τας Αθήνας» που τιμούν τον ακρογωνιαίο τους ρόλο σε μια Δημοκρατία και συμπεριφέρονται ως δικαστές και όχι σαν «το σκυλί που επειδή παίρνει τα περισσότερα χάδια από τον αφέντη νομίζει ότι παύει να είναι σκυλί» (Λάιλα Μαρτίνεθ, «Σαράκι» εκδ. Carnivora 2024).
Μετά την καταδίκη των κατηγορουμένων στη δίκη για τις υποκλοπές από ένα «ταπεινό» Μονομελές Πρωτοδικείο (που ως δικαιϊκή αξία ανέβηκε πιο ψηλά από την εξυπηρετική δικανική συμπεριφορά τού «εν πολλαίς αμαρτίαις» Αρείου Πάγου), είχαμε και δεύτερη απόφαση πραγματικά απελευθερωτική για το κοινό περί δικαίου αίσθημα που καταπιέζεται έως συνθλίψεως από τη συμπαιγνία και των τριών εξουσιών της Δημοκρατίας, οι δύο εκ των οποίων (νομοθετική και δικαστική) μοιάζουν να υπνώττουν, αφήνοντας την εκτελεστική με επικεφαλής τον Κυριάκο Μητσοτάκη ανέλεγκτη και ολοένα πιο αφηνιασμένη για αρπαγή και κατασπατάληση τόσο του ένυλου πλούτου όσο και του αισθητικού, ηθικού και λογικού κεφαλαίου της χώρας.
Μιλάμε φυσικά για την οριστική καταδίκη της Χρυσής Αυγής και των 42 πρωτοκλασάτων στελεχών της από το πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, η Χρυσή Αυγή είναι οριστικά και αμετάκλητα εγκληματική οργάνωση. Ούτε «τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα», σύμφωνα με τον τότε μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο, ούτε «τα παιδιά με τα καθαρά χέρια», σύμφωνα με τον αρχιναζί (νεαρό βλαστό δωσίλογων και προκάτοχο του Μάκη Βορίδη στη νεολαία του δικτάτορα εγκληματία Παπαδόπουλου) Μιχαλολιάκο. Και οι 42 ένοχοι, και οι 42 εγκληματίες. Μόνο ευγνωμοσύνη και σεβασμό στη Μάγδα Φύσσα που σήκωσε στους ώμους της το βάρος του φονικού του παιδιού της, αλλά και την πληγή μιας βαριά τραυματισμένης Δημοκρατίας. Από τις λίγες φορές που το «τιμή και δόξα» μοιάζει ελάχιστο όταν θέλεις να αποδώσεις «τα του Καίσαρος» σ’ αυτή τη γυναίκα.
Ευγνωμοσύνη και σεβασμός στους νομικούς που έδωσαν με αυταπάρνηση τον «αγώνα τον καλό», καθώς και σε όλους όσοι στήριξαν την προσπάθεια, αγωνίστηκαν, στάθηκαν αλληλέγγυοι στην τιτάνια προσπάθεια που τα έβαλε μ’ ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας.
Και είναι που τώρα ακριβώς δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι η ιστορία της Χρυσής Αυγής είναι ακόμα μία εκδοχή του μετεμφυλιακού φασισμού που έχει βαθιές ρίζες και πολύ ψηλά κλαδιά στην καθημαγμένη Ελληνική Δημοκρατία. Δεν δόθηκε ο αγώνας μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια που κράτησαν οι δίκες. Δόθηκε και τα προηγούμενα χρόνια. Ακόμα πιο πριν, όταν η εγκληματική οργάνωση έμπαινε ως τρίτο κόμμα στη Βουλή. Όταν δινόταν διαρκές τηλεοπτικό βήμα στους ναζί για προπαγάνδα, όταν ήταν οι «τίμιοι Έλληνες που βοηθούσαν γριούλες», αλλά και όταν οργάνωναν θανατηφόρα πογκρόμ εναντίον μεταναστών. Και αργότερα, όταν έτρεξε το αίμα του Λουκμάν και μέσα στο υπουργικό συρτάρι αράχνιαζαν οι καταγγελίες.
Τώρα είναι που δεν πρέπει να ξεχάσουμε τις μυστικές ακριτομυθίες τού τότε γενικού γραμματέα της κυβέρνησης Σαμαρά Τάκη Μπαλτάκου με τον Κασιδιάρη. Τις αισχρές δηλώσεις του Ανδρέα Λοβέρδου (Φεβρουάριος 2013) ότι η εγκληματική οργάνωση είναι «το πρώτο κίνημα που γεννιέται αυθεντικά μετά τη Μεταπολίτευση» και ότι «κάνει ακτιβισμό σε μεγάλα προβλήματα». Τώρα είναι που δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Μπάμπης Παπαδημητρίου, βουλευτής τότε της Ν.Δ., μόλις πέντε μέρες πριν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα (18 Σεπτεμβρίου 2013) έθετε το «αθώο» ερώτημα: «Γιατί να μην δεχτούμε μια σοβαρή Χρυσή Αυγή να υποστηρίξει μια συντηρητική συμμαχία;».
Τίποτα να μην ξεχάσουμε. Τώρα που σε ολόκληρο τον κόσμο, εκπορευόμενο από τις ΗΠΑ του «πορτοκαλί παράγοντα» του φασισμού Ντόναλντ Τραμπ, μοιάζουν να επαληθεύονται τα θρυλούμενα τελευταία λόγια του Γκέμπελς: «Θα ξαναγυρίσουμε και η γη θα τρέμει». Λόγια που τα τραγούδησε κάποτε με ενθουσιασμό και ο Άδωνης.
