O πλανήτης ζει τις μέρες του απόλυτου τρόμου στα νύχια του Τραμπ και η ελληνική δημοσιογραφία διαπράττει εγκλήματα πολέμου στο όνομα της προπαγάνδας

Το σχόλιο που έγραψα στο Κουτί της Πανδώρας λίγες ώρες προτού κλείσουν οι κάλπες της εφιαλτικής επανεκλογής του Ντόναλντ Τραμπ είχε τον εύγλωττο  τίτλο: «Η νύχτα του απόλυτου τρόμου». Η νύχτα που ακολούθησε με βρήκε ξάγρυπνο από τον απόλυτο τρόμο, όπως και οι αμέσως επόμενες. Μου φαινόταν και μου φαίνεται ακόμη αδιανόητο ότι βρέθηκαν 77 εκατομμύρια άνθρωποι να ξαναψηφίσουν μετά λόγου γνώσεως τον πραξικοπηματία του Καπιτωλίου, τον κατάδικο των 34 ποινικών αδικημάτων, τον πρωταγωνιστή των Φακέλων Επστάιν. Το κουφάρι που απομένει όταν από κάποιο ανθρώπινο πλάσμα αφαιρέσεις και το τελευταίο ίχνος καλού.

«Τα παραλές», με καθησύχασαν τότε κάποιοι φίλοι. «Δεν θα τον αφήσουν να κάνει αυτά που φοβάσαι». «Στο κάτω κάτω, όλοι ίδιοι είναι». «Τον είδαμε και τον Ομπάμα, και τον Μπάιντεν και τον Κλίντον». «Δεν πάθαμε δα και τίποτε, την πρώτη τετραετία του Τραμπ». Είκοσι μέρες αργότερα, επανήλθα στην ίδια στήλη με περισσότερηΠίσσα και λιγότερα Πούπουλα, με επικεφαλίδα αυτή τη φορά: «Η κακιστοκρατία του Τραμπ».

Και με τον εξής υπότιτλο: «Οι τρελοί έκαναν κατάληψη στο τρελάδικο και ο πλανήτης παρακολουθεί τις εξελίξεις έντρομος, αφού η υπερδύναμη πέφτει στα χέρια ψεκασμένων και παραβατικών. Εκεί όπου 77 εκατομμύρια ψηφοφόροι κανονικοποίησαν το μίσος, την αγραμματοσύνη και την αγνή, ανόθευτη βλακεία». Αποδελτιώνω από το ίδιο κείμενο, της 25ης Νοεμβρίου 2024:

«Απενοχοποιημένος σε όλα τα επίπεδα μετά το συγχωροχάρτι που έλαβε από τους συμπατριώτες του για τις προδοτικές πράξεις της 6ης Ιανουαρίου 2021 (και για τα κακουργήματα που τον βαραίνουν), ο Ντόναλντ Τραμπ εγκαθιδρύει μία κακιστοκρατία που όμοιά της δεν έχει ξαναζήσει μεταπολεμικά ο πλανήτης.

«Την έχει ζήσει όμως προπολεμικά», θα προφητεύσει ο απαισιόδοξος από το τελευταίο θρανίο. Και φοβάμαι ότι μπορεί να έχει δίκαιο. Όταν τα δάχτυλα που αγγίζουν το κουμπί της πυρηνικής ανάφλεξης ανήκουν σε λαοπρόβλητους παράφρονες, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να είναι πολύ πιο κοντά απ’ ότι φανταζόμαστε.

«Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα», λέτε τρομοκρατημένοι. Με τον ίδιο τρόπο υποθέτω ότι καθησύχαζαν εαυτούς και αλλήλους εκατομμύρια πολίτες στα τέλη της δεκαετίας του ’30, ενώ το αίμα εκατομμυρίων θυμάτων του προηγούμενου πολέμου ήταν ακόμα ζεστό στα χωράφια με τις παπαρούνες.

Οι ψυχασθενείς κατέλαβαν το ψυχιατρείο και ο θεός του πολέμου ας βάλει το χέρι του. Οι ΗΠΑ μπορεί να έχουν την κυβέρνηση που αξίζει στον λαό τους και καλά να πάθουν, αλλά ο υπόλοιπος πλανήτης δεν φταίει σε τίποτε για να πληρώσει τη λυπητερή. Που …φταίει δηλαδή, αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση».

Ο Αμερικανός ψηφοφόρος παρέδωσε τα κλειδιά της ανθρωπότητας στον Τραμπ επειδή η τιμή των αυγών στα μπακάλικα του Άινταχο είχε εκτοξευτεί στα ύψη, την ίδια ώρα που μία τρανς κολυμβήτρια απειλούσε τη φυλετική ισορροπία της κοινωνίας του και τον ανδρισμό των παιδιών του. Μη γελάτε, κάτι τέτοια επιχειρήματα εκπάγλου γελοιότητας αποτέλεσαν λίπασμα για το M.A.G.A. κίνημα.

Οι διάφοροι Έλον Μασκ χρηματοδότησαν το τσουνάμι του σκοταδισμού για τους προφανείς λόγους, η ρητορική μίσους ενάντια στους μετανάστες μηρυκάστηκε από μετανάστες που νόμιζαν ότι το «ξεσκαρτάρισμα» αφορά μόνο τους άλλους, ενώ η ανθυποψήφια πλανητάρχισσα Κάμαλα Χάρις παραήταν μαύρη και παραήταν γυναίκα για τα γούστα των θεοσεβούμενων νοικοκυραίων. Οι ορδές των αγράμματων έτρεξαν στις κάλπες για να αποκαθηλώσουν τους …κομμουνιστές και οι κατακτήσεις δεκαετιών εξανεμίστηκαν μέσα σε μία μαύρη Τρίτη. Τη νύχτα του απόλυτου τρόμου.

«Υπερβάλλεις», συνέχισαν οι εδώ θιασώτες της σχολής «Όλοι Είναι Ίδιοι». Τους ξέρετε δα, τους θυμάστε που κουτσόπιναν στο παραπλεύρως τσιπουράδικο την Κυριακή που με την ευλογία τους ξανακάθισε στον σβέρκο μας η Δεξιά του Μητσοτάκη.  Τελικά δεν είναι και τόσο ίδιοι οι ίδιοι στην Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον γλιτώσαμε από τη μουστάκα του Πολάκη.

«Εάν είχαμε ακόμα Τσίπρα, σήμερα θα ήμασταν με τους μουλάδες», παιανίζουν τα κανάλια. Ο εξοργιστικά προπαγανδιστικός τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται από τα συστημικά Μέσα η ιμπεριαλιστική επίθεση του Τραμπ και του Νετανιάχου στο Ιράν είναι ένα ιδιότυπο έγκλημα πολέμου.  Για το κοινό του Πορτοσάλτε και της Παναγοπούλου, «όλοι είναι ίδιοι» αρκεί να ομνύουν στον γέροντα Παΐσιο. Οι σκουρόχρωμοι και οι αλλαχακμπάρηδες είναι λιγότερο ίδιοι και καλά να πάθουν που τρώνε βόμβες στο κεφάλι. Όλα κι όλα όμως, αυτοί είναι που έχουν θεοκρατία και όχι εμείς.

«Το Ισραήλ θα σταθεί στο πλευρό μας, εάν μας την πέσει ο Τούρκος», ξεσπαθώνουν όταν φτάνει η ώρα να υπερασπιστούν τους γενοκτόνους του Τελ Αβίβ. Εξάλλου, τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός. Τι ακριβώς θα εμποδίσει τον επόμενο Τραμπ (ή και τον ίδιο αυτοπροσώπως) να βομβαρδίσει την Ελλάδα εάν θεωρήσει ότι το εγχώριο καθεστώς δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά του και περιορίζει το Lebensraum των κολλητών του; Τώρα που το ξανασκέφτομαι, τυχεροί είμαστε που δεν έχουμε κυβέρνηση ΣυΡιζΑ ή άλλων αναρχοάπλυτων. Ποιος ξέρει τι συμφορά θα έπεφτε στα κεφάλια μας.

Η Μέση Ανατολή φλέγεται, η Μέση Γη της «γηραιάς ηπείρου» δονείται από αντιπολεμικές διαδηλώσεις και επίσημες καταδίκες, η φωτιά πλησιάζει επικίνδυνα τον τόπο μας, ο Άδωνης καλεί δημόσια το Ισραήλ να συνετίσει τον καθηγητή Κοσματόπουλο που έχει το θράσος να ζει στο Λίβανο και να είναι προοδευτικός, αλλά εμείς περιμένουμε να δοθεί κανένα πέτσινο πέναλτι σε βάρος της ομάδας μας για να βγούμε στους δρόμους.

Άλλωστε, η τηλεόραση μας διαβεβαιώνει ότι ο Τραμπ θέλει το καλό της ανθρωπότητας και ότι οι αυξήσεις στις τιμές της βενζίνης θα αντιμετωπιστούν με fuel pass. Με δικά μας λεφτά δηλαδή, αλλά δεν βαριέσαι, τουλάχιστον θα δοθεί ένα μάθημα στους μουλάδες.  Στον πραγματικό κόσμο βέβαια το θεοκρατικό καθεστώς πήρε παράταση ζωής για δεκαετίες και ισχυρή ένεση σφρίγους, αφού ο μουλάς που πήρε τη θέση του δολοφονημένου αγιατολάχ Χαμενεΐ είναι καμιά σαρανταριά χρόνια νεότερος και καμιά σαρανταριά έτη φωτός σκληροπυρηνικότερος.

ΤοΙράν των 100 εκατομμυρίων υπερήφανων κατοίκων αντιστέκεται σθεναρά και ο Τραμπ παγιδεύεται σε ένα αδιέξοδο χωρίς γυρισμό και με τεράστια οικονομική χασούρα. Τα καύσιμα στις ΗΠΑ είναι πιο ακριβά και από τα αυγά και η πιθανή εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων θα εκτοξεύσει το κάθε είδους κόστος εκεί όπου δεν μπορεί να το αντέξει καμία κυβέρνηση κανενός κράτους.

Μπορεί ο μέσος Αμερικανός να αντιλαμβάνεται τον απομακρυσμένο πόλεμο περίπου ως ηλεκτρονικό παιχνίδι (όπως Ιράκ, όπως Αφγανιστάν κ.ο.κ.), αλλά η δημοτικότητα του Τραμπ σιγά σιγά κατακρημνίζεται, καθώς η αναπόφευκτη οικονομική ύφεση αγγίζει ανενόχλητη τα πορτοφόλια των πιστών με τα πολεμοχαρή κόκκινα κασκέτα.

Το worst case scenario δεν θέλει να το μελετάει κανείς εκεί έξω, ενώ καλό σενάριο δεν υπάρχει. Οι ρεαλιστές θέλουν να ελπίζουν ότι ο Τραμπ θα ανακηρύξει εαυτόν νικητή με κάποιον δεκάρικο από αυτούς τους παραληρηματικούς που μόνο ο ίδιος καταλαβαίνει και κατόπιν θα αποχωρήσει από την περιοχή, εγκαταλείποντας αβοήθητο τον Νετανιάχου, ο οποίος θα βρεθεί εκών άκων με το δάχτυλο ακουμπισμένο στο κόκκινο κουμπί.

Επειδή ωστόσο οι φάκελοι της παιδεραστίας απειλούν άμεσα τον Τραμπ με φυλακή και οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου βρίσκονται επί θύραις, θα την πληρώσει προσεχώς κάποια Κούβα. Η οποία δεν έχει αγιατολάχ, αλλά έχει κομμουνιστάς. Τόσο το χειρότερο για την ίδια.

Μέχρι τότε, θα πρέπει να ζούμε με τον μόνιμο εφιάλτη όχι μόνο ενός γενικευμένου πολέμου, αλλά και τρομοκρατικών χτυπημάτων τύπου 11ης Σεπτεμβρίου. Δεν θυμάμαι αν σας έχω πει ότι το Μάιο είναι να διεξαχθεί στην Αθήνα το φάιναλ-φορ του μπάσκετ, με πιθανότατη συμμετοχή ομάδας από το Ισραήλ. Όχι ότι δεν αρκεί η ενεργή συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο για να την καταστήσει στόχο των σατανάδων…