Τι απήχηση αλλά και τι νόημα μπορεί να έχει μία ακόμα «επιστροφή» του Μεσσήνιου πολιτικού;
«ΕΚΛΟΓΕΣ, ΚΟΜΜΑΤΑ, με φρου φρου κι αρώματα» μυρίσανε, κι ανάμεσα στα πολλά ονόματα υποψήφιων πολιτευτών κάθε απόχρωσης (επαν)εμφανίστηκε τελευταία –και αρκετά θορυβωδώς, όπως εξάλλου το συνηθίζει– αυτό του Αντώνη Σαμαρά. Αφότου απώλεσε θεαματικά την πρωθυπουργία στις δραματικές εκλογές του Φλεβάρη του ’15, λαμβάνοντας το μικρότερο εκλογικό ποσοστό στην ιστορία της ΝΔ (27,8%), παραιτήθηκε μεν από την ηγεσία της αλλά δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την ιδέα της πολιτικής του συνταξιοδότησης. Συνέχισε τις κατά καιρούς παρεμβάσεις, συμμετείχε σε πολιτικές ζυμώσεις, δεν έπαψε έπειτα ποτέ να είναι παράγοντας περιωπής στη Μεσσηνία, από όπου κατάγεται (ο πατέρας του ήταν από την Πύλο) και όπου «εδρεύει» πολιτικά. Διακατεχόμενος από μια μόνιμη αίσθηση αδικημένου και ταυτόχρονα αδικαίωτου, συνηθίζει να εμφανίζεται ως «σοφός Νέστορας» αφενός, ως «Κασσάνδρα» που πάντοτε προλέγει τα σωστά αλλά κανείς «συστημικός» δεν τον πιστεύει αφετέρου.
Το ζήτημα δεν είναι τι φιλοδοξίες έχει και τι υστεροφημία επιθυμεί ο 75χρονος σήμερα Αντώνης Σαμαράς αλλά πόσο πράγματι τον χρειάζεται το σημερινό πολιτικό σκηνικό.
Προσφιλής του τακτική ως τώρα ήταν ο «κλεφτοπόλεμος», τόσο κατά των παραδοσιακών πολιτικών του αντιπάλων όσο και κατά της μητσοτακικής ηγεσίας της ΝΔ. Στην τελευταία προσάπτει ότι πρόδωσε ιερά και όσια, τόσο με την αποδοχή της Συμφωνίας των Πρεσπών όσο και όταν αναγνώρισε τον ομόφυλο γάμο και την παιδοθεσία, θεωρώντας τα –μαζί με την απάλευτη ακρίβεια που πλήττει εξίσου τα πιο φίλα προσκείμενα στην κυβέρνηση λαϊκά και μικρομεσαία στρώματα– βασικές αιτίες για τις οποίες η ΝΔ φυλλορροεί, παρότι παραμένει σταθερά πρώτη στις δημοσκοπήσεις, ελλείψει ικανού να την εκτοπίσει αντιπάλου. Το πώς, τώρα, ένας τύπος που στα νιάτα του έπαιζε σε φοιτητική ροκ μπάντα και άκουγε Beatles και Rolling Stones βρέθηκε στη συνέχεια πολύ κοντά στην αμερικανική χριστιανική δεξιά είναι μια άλλη ιστορία, και φυσικά δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που ακολούθησε αυτή την πορεία!
Στο πνεύμα αυτό, του «κλεφτοπόλεμου» δηλαδή, ήταν και οι πιο πρόσφατες παρεμβάσεις του, με την «μπηχτή» στον πρωθυπουργό μέσω της αδελφής του, Ντόρας Μπακογιάννη, την οποία, όπως φρόντισε να υπενθυμίσει, είχε κατατροπώσει στις εσωκομματικές εκλογές του 2009.
Έχει βεντέτα με το μητσοτακέικο που κρατάει χρόνια ο Αντώνης· εκείνος άλλωστε έριξε το 1993 την κυβέρνηση του πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού όταν, στο όνομα της προγιαγιάς του (από την πλευρά της μητέρας του), Πηνελόπης Δέλτα, απέρριψε κάθε προσπάθεια συμβιβασμού για το Μακεδονικό.
Με την εφήμερη Πολιτική Άνοιξη να λαμβάνει τότε ένα καίριο για την ήττα της ΝΔ 4,88%, η «αποστασία» Σαμαρά άνοιξε ξανά την κυβερνητική πόρτα στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο επικράτησε άνετα στις εκλογές που προκηρύχθηκαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Μολονότι ωστόσο επεφύλαξε κι άλλο κάζο στη ΝΔ, συμμαχώντας με τον Ανδρέα Παπανδρέου ώστε να βγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος έναντι του Αθανάσιου Τσαλδάρη, αναδείχθηκε ηγέτης της μετά την επιστροφή του σε αυτή το 2004.
Μετά την εκλογική συντριβή του 2015 και την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου, παρέμεινε στο κόμμα και συνέχισε να εκλέγεται βουλευτής Μεσσηνίας, για να διαγραφεί ξανά τον Νοέμβριο του 2024 ύστερα από μια ιδιαίτερα επικριτική για τις πολιτικές του κόμματος και του Κυριάκου Μητσοτάκη προσωπικά συνέντευξή του στο «Βήμα».
Ο Αντώνης Σαμαράς στο 1ο συνέδριο της Πολιτικής Άνοιξης.
Τώρα δηλώνει ξανά «παρών» στα πολιτικά πράγματα, προαναγγέλλοντας νέο πολιτικό σχηματισμό. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι τι φιλοδοξίες έχει και τι υστεροφημία επιθυμεί ο 75χρονος σήμερα Αντώνης Σαμαράς αλλά πόσο πράγματι τον χρειάζεται το σημερινό πολιτικό σκηνικό. Οι πατριδοκάπηλες, ξενοφοβικές, ομοφοβικές και παλιακές εν γένει αλλά στο φάσμα του ευρύτερου διεθνούς νεοσυντηρητικού revival ιδέες του δεν διαφέρουν πολύ από αυτές του Κυριάκου Βελόπουλου και της Αφροδίτης Λατινοπούλου, ίσως όμως βρει πολιτικές συγγένειες και με τη Μαρία Καρυστιανού· επιπλέον, δύσκολα πλέον θα συγκινήσει νεότερους ψηφοφόρους (οι πιο «ακραίοι» από αυτούς έχουν άλλες ιδεολογικές αναφορές), παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλει στο TikTok.
Στην αριστερά, στο κέντρο, ακόμα και στη φιλελεύθερη δεξιά ελάχιστες συμπάθειες διαθέτει. Έχει, θέλοντας και μη, ταυτιστεί με μια από τις χειρότερες περιόδους της άγριας οικονομικής κρίσης που έφεραν τα μνημόνια, τα οποία αρχικά αντιστρατευόταν.
Υπήρξε, μάλιστα, από τους πρωτεργάτες του εθνικιστικού παροξυσμού με το Μακεδονικό, ενώ η Χαλυβουργική, το «μαύρο» στην ΕΡΤ, το «ελεύθερο wifi παντού» που ακόμα περιμένουμε, η αποπομπή της καθηγήτριας που μηδένισε λόγω αντιγραφής στις εξετάσεις τον γιο του όταν ήταν ακόμα πρωθυπουργός, η ανοχή στη δράση της Χ.Α., με την οποία προσπάθησε μέσω Μπαλτάκου να ρίξει γέφυρες και που αργότερα περηφανευόταν ότι αυτός «έκλεισε στη φυλακή» (χωρίς να συμπληρώσει πόση μισαλλοδοξία και πόσο αθώο αίμα χρειάστηκε για να συγκινηθούν οι διωκτικοί μηχανισμοί) και οι επίμονες αντιμεταναστευτικές του «κορόνες» (το ’23 καταψήφισε, μόνος αυτός, ακόμα και την κυβερνητική τροπολογία για άδεια διαμονής και εργασίας σε υπηκόους τρίτων χωρών) είναι μερικά από τα πιο μελανά σημεία της πολιτικής του καριέρας.
Ποντάρει, εντούτοις, στον δεξιόστροφο «αντισυστημισμό» της επαρχίας, όπου θεωρείται ότι έχει περισσότερη πέραση. Και ενώ διαθέτει κάποιες ιδεολογικές συμπάθειες στο κυβερνών κόμμα, φαντάζει απίθανο να δημιουργήσουν τη φορά αυτή κάποια κρίσιμη μάζα.
Αντιθέτως, ακόμα και κορυφαία στελέχη της ΝΔ που έχουν εκδηλώσει ανοιχτά την εκτίμησή τους στο πρόσωπό του, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, προσπάθησαν να τον νουθετήσουν ώστε να μην προχωρήσει στη δημιουργία ενός κόμματος το οποίο θα μπορούσε να απειλήσει την αυτοδυναμία που διακαώς επιθυμούν στο Νο 62 της Πειραιώς. «Η αυτοδυναμία θέλει 37%. Εγώ τους έλεγα να κάνουν δέκα πράγματα και αυτοί έκαναν τα αντίθετα. Και γι’ αυτό η ΝΔ από το 40% έφτασε στο 20%», έλεγε σε ένα από τα βιντεάκια του στο TikTok, για να συμπληρώσει «και ξαφνικά εγώ τους φταίω;».
Παρομοίασε, επιπλέον, τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλο Μαρινάκη, που δήλωσε ότι η δημιουργία κόμματος «θα επιβεβαίωνε τη διαγραφή του από τη ΝΔ», με εκείνον τον viral πρόεδρο του Εδεσσαϊκού, θέλοντας ίσως με το χιούμορ αυτό να διασκεδάσει κάπως την εικόνα του διαρκώς βλοσυρού και μονίμως τσιτωμένου τύπου που τον ακολουθεί. Δεν φαίνεται, εντούτοις, να έχουν μείνει και πολλά ψώνια «από σόι» στο πολιτικό παζάρι για την «αλεπού».
