Κάθε Σεπτέμβριο, εδώ και δεκαετίες, ζούμε την μέρα της μαρμότας. Κάτσε μέτρα πόσες φορές τέτοια εποχή έχουμε επιστρέψει από διακοπές με ένταση στα ελληνοτουρκικά, με διαρροές για επικείμενες εξαγγελίες στην ΔΕΘ, με προβλέψεις για τον χρόνο των επόμενων εκλογών.

Όλα τα ίδια μένουν, το μόνο που αλλάζει είναι εμείς και ο χρόνος. Η σχέση μας. Αλλάζει το κλάσμα, και προστίθενται τα κακά νέα που δεν έχουν να κάνουν με τον κόσμο αλλά με δικούς μας ανθρώπους, άρα με τον κόσμο όλο.

Σε νεαρότερες ηλικίες που ήμασταν αρκετά πιο κυνικοί και πολύ εύκολοι στο να κανιβαλίσουμε κάτι φιλοσοφικούρες των μεγαλύτερων, δεν ήμασταν σε θέση να κατανοήσουμε εκείνο το «η μεγαλύτερη περιουσία που θα κάνεις στην ζωή σου είναι οι άνθρωποι».

Σε κάποιους κάτι τέτοια ακούγονταν σαν το μότο των losers, σιγά το δύσκολο να κάνεις φίλους, αλίμονο αν μείνουμε εκεί, εμείς θέλουμε πολλά περισσότερα. Μια χαρά να θέλεις τα πάντα, αλλά το «σιγά το δύσκολο να κάνες φίλους» θα το αναθεωρήσεις στην πορεία.

Είναι δύσκολο και είναι ακόμα πιο δύσκολο να αντέχεις όταν είναι μακριά ή φεύγουν -με οποιονδήποτε τρόπο.

Μην πάει το μυαλό σου κατ΄ανάγκη στο οριστικό, στο τετελεσμένο, σε εκείνο που δύσκολα ξεστομίζεται. Να πάει στο απλό, γυρνάς από τις διακοπές σου νωρίτερα από όλους και δεν υπάρχει κανένας σε ακτίνα εκατό χιλιομέτρων να βγεις μια βόλτα να πείς μια κουβέντα. Και αυτό για καμιά εικοσαριά μέρες. Όσο καλά και να τα πηγαίνεις με τον εαυτό σου και την μοναχικότητα, υπάρχουν ώρες ερημιάς. Θα ήθελες να ήταν εδώ, απλά.

Να κανιβαλίσουμε με την σειρά μας την πολιτική κατάσταση, να ανταλλάξουμε απογοητεύσεις, να μην βγάζουμε νόημα για ποιο λόγο η Ρεάλ ξαναπήρε τον Μουρίνιο, να εκθειάσουμε Μανόλο, Μίλτο και Λευτέρη για τις επιδόσεις τους, να καμαρώσουμε Τζόλη, Τζολάκη, Ντέλια, Καρέτσα, Παυλίδη, Αντιγόνη και τα παιδιά της πισίνας, να ψελλίσουμε κάνα ερωτικό νέο -δηλαδή κάποιες καταδικασμένες προθέσεις, μην φανταστείς τίποτα συναρπαστικό- να αναρωτηθούμε τι στο καλό θα ψηφίσουμε και να στεναχωρηθούμε με τις άσπαστες λύπες κάποιων φίλων που περνούν τα μεγάλα τους ζόρια.

Ένα περιβάλλον ασφάλειας, ήπιας ή μηδενικής κριτικής αναμεσά μας- τι νόημα έχουν πια αυτά μεταξύ μας;- γραφικών διαφωνιών, να μπορείς να είσαι ο εαυτός, δεν το λες και λίγο.

Στην ζωή δεν μπορείς να κόψεις δρόμο σε τίποτα. Πρέπει να την κάνεις μόνος σου όλη τη διαδρομή και να καταλήξεις σε εκείνο που σου έλεγαν όταν ήσουν πιτσιρικάς. Δεν γίνεται αλλιώς. Οτιδήποτε αλλιώς είναι λάθος.

Η μεγαλύτερη περιουσία μας είναι οι άνθρωποι.

Άντε μωρέ γυρίστε επιτέλους! Οι Τούρκοι ανακοινώνουν θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο, οι πεφωτισμένοι ακονίζουν σπαθιά για την ΔΕΘ, μπορεί να μας σκάσουν εκλογές φθινόπωρο, γυρίστε ρε! Δεν σας νοιάζει καθόλου; Έστω, γυρίστε για μένα. Δεν την παλεύω. Αυτό ελπίζω να σας νοιάζει.