Το εγχείρημα Καρυστιανού δεν είναι επικίνδυνο επειδή είναι ριζοσπαστικό. Είναι γιατί είναι “Το «κόμμα της κάθαρσης» χωρίς κάθαρση ιδεών”
1. «Ούτε αριστερά ούτε δεξιά» = παλιά συντηρητική συνταγή
Όποτε η πολιτική δηλώνει «υπεράνω ιδεολογιών», καταλήγει ιστορικά στην πιο ακίνδυνη εκδοχή του status quo. Η προοδευτική πολιτική παίρνει θέση. Δεν κρύβεται.
2. Η «κάθαρση» χωρίς κοινωνικό πρόσημο είναι ηθικολογία
Καμία αναφορά σε ανισότητες, εργασιακά, κοινωνικό κράτος. Μόνο «τιμωρία» και «δικαιοσύνη». Κλασικό μοτίβο συντηρητικής αγανάκτησης, όχι προοδευτικής πρότασης.
3. Καμία σύγκρουση με το κεφάλαιο, μόνο με το «σύστημα»
Το «σύστημα» παρουσιάζεται αφηρημένα. Ούτε λέξη για ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, αγορά, εργοδοσία, τραπεζικό ρόλο. Προοδευτισμός χωρίς σύγκρουση δεν υπάρχει.
4. «Άνθρωποι της αγοράς» ως εγγύηση αξιοπιστίας
Αυτό δεν είναι νέο. Είναι το πιο παλιό τεχνοκρατικό στερεότυπο του νεοφιλελευθερισμού: οι «ικανοί», οι «άριστοι», τα «βιογραφικά». Καμία κοινωνική λογοδοσία.
5. Ηγεσία «που θα δείξει ο λαός» – χωρίς κανόνες
Χωρίς διαδικασίες, συνέδριο, καταστατικό, θητείες. Αυτό δεν είναι δημοκρατία βάσης. Είναι προσμονή χαρισματικού προσώπου. Συντηρητισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Πολιτική δεσποτεία ποιων; Των άφθαρτών; Και ποιοι είναι αυτοί;
6. Απόρριψη όλου του πολιτικού κόσμου = αντιπολιτική
Η συλλογική πολιτική εμπειρία αντιμετωπίζεται ως μόλυνση. Αυτό δεν γεννά νέο πολιτικό πολιτισμό. Γεννά κενό που το καλύπτει πάντα η πιο ασφαλής (και συντηρητική) λύση.
7. Καμία λέξη για δικαιώματα, φύλο, μειονότητες, μετανάστευση
Ούτε κοινωνικά δικαιώματα, ούτε έμφυλη ισότητα, ούτε ΛΟΑΤΚΙ+, ούτε μεταναστευτική πολιτική. Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή.
8. Η κοινωνία ως «ενιαίο σώμα» χωρίς αντιθέσεις
Η αφήγηση της «ενότητας» αγνοεί ταξικές, κοινωνικές, γενεακές συγκρούσεις. Αυτό είναι βαθιά συντηρητικό: παρουσιάζει την κοινωνία ως οικογένεια, όχι ως πεδίο διεκδικήσεων.
9. Αγανάκτηση χωρίς πρόγραμμα = πολιτική χαμηλού ρίσκου
Όσο δεν λέγονται συγκεκριμένα μέτρα, όλοι μπορούν να συμφωνούν. Αυτό δεν είναι προοδευτισμός. Είναι πολιτική αναμονής και φόβου ανάληψης ευθύνης.
10. Η Δικαιοσύνη ως πανάκεια
Όταν όλα ανάγονται στους δικαστές, η πολιτική παραιτείται. Οι προοδευτικές αλλαγές έγιναν πάντα με πολιτικές συγκρούσεις, όχι με ευχές για «ανεξάρτητους θεσμούς».
+1. Το κρίσιμο:
Το εγχείρημα Καρυστιανού δεν είναι επικίνδυνο επειδή είναι ριζοσπαστικό.
Είναι επικίνδυνο επειδή είναι… τίποτα. Το «τίποτα» στην πολιτική, όταν ντύνεται με ηθική αλλά στερείται ιδεολογίας, δεν είναι ουδέτερο, είναι επικίνδυνο. Η ηθικολογία χωρίς πολιτικό σχέδιο δεν απαντά σε ανισότητες, συμφέροντα και συγκρούσεις, απλώς τις καλύπτει με γενικόλογες καταδίκες. Όταν η πολιτική παραιτείται από την ιδεολογία, παραιτείται και από την ευθύνη των επιλογών, αφήνοντας χώρο στην ασάφεια, στον τεχνοκρατικό αυταρχισμό ή στον λαϊκισμό της αγανάκτησης. Χωρίς αξιακή πυξίδα και κοινωνικό πρόταγμα, η «καθαρότητα» μετατρέπεται σε εργαλείο αποκλεισμού και το κενό εξουσίας το καταλαμβάνουν πάντα οι πιο ισχυροί. Και η καθαρότητα στην πολιτική παραπέμπει σε «μαύρες» σελίδες της ιστορίας.
Είναι ένα κόμμα αγανάκτησης χωρίς κοινωνικό σχέδιο, ηθικής ανωτερότητας χωρίς ιδεολογική πυξίδα, «καθαρότητας» χωρίς προοδευτικό περιεχόμενο. Και αυτό, στην ελληνική πολιτική ιστορία, έχει όνομα: συντηρητισμός σε καινούργια συσκευασία. Ευλόγησον και όλα θα πάνε… ευαγγέλιο!
Πηγή: newpost.gr
