Οι τιμές του πετρελαίου κινήθηκαν πτωτικά τη Δευτέρα, καθώς οι εξελίξεις στις συνομιλίες μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης ενίσχυσαν τις προσδοκίες για σταθεροποίηση της κατάστασης στην περιοχή.
Της Έλενας Ζήσου
Το θετικό κλίμα ενισχύθηκε μετά τις δηλώσεις του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος έκανε λόγο για ουσιαστική πρόοδο στις επαφές που πραγματοποιήθηκαν το Σαββατοκύριακο στην Ελβετία, εκφράζοντας αισιοδοξία για τη συνέχεια της διαδικασίας.
Σύμφωνα με πληροφορίες από τους διαμεσολαβητές του Κατάρ και του Πακιστάν, οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε έναν οδικό χάρτη διαπραγματεύσεων με στόχο την επίτευξη συνολικής συμφωνίας μέσα στους επόμενους δύο μήνες. Παράλληλα, προβλέπεται η συνέχιση των τεχνικών συνομιλιών και η δημιουργία ειδικής επιτροπής που θα παρακολουθεί την εφαρμογή των συμφωνηθέντων.
Οι συνομιλίες στο ελβετικό θέρετρο Μπίργκενστοκ ήταν οι πρώτες μετά την υπογραφή μνημονίου κατανόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, το οποίο προβλέπει παράταση της εκεχειρίας, αποκλιμάκωση των συγκρούσεων στην περιοχή και επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, μιας κρίσιμης θαλάσσιας οδού για το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου.
Ωστόσο, η κατάσταση παραμένει εύθραυστη. Η Τεχεράνη κατηγορεί την Ουάσινγκτον ότι δεν έχει διασφαλίσει πλήρως την εφαρμογή της εκεχειρίας στον Λίβανο, ενώ επιμένει ότι οι τρέχουσες διαπραγματεύσεις αφορούν αποκλειστικά την υλοποίηση του μνημονίου και όχι το πυρηνικό της πρόγραμμα.
Παράλληλα, οι νέες προειδοποιήσεις του Ντόναλντ Τραμπ για πιθανή στρατιωτική δράση κατά του Ιράν εξακολουθούν να προκαλούν ανησυχία στις αγορές, καθώς οποιαδήποτε νέα κλιμάκωση θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα την παγκόσμια ενεργειακή τροφοδοσία.
Αναλυτές εκτιμούν ότι η αγορά πετρελαίου παραμένει ευάλωτη, παρά τα σημάδια αποκλιμάκωσης. Όπως επισημαίνουν, η σημερινή ισορροπία στηρίζεται κυρίως στη χρήση αποθεμάτων και όχι σε ουσιαστική αύξηση της παραγωγής, γεγονός που διατηρεί την αβεβαιότητα για το επόμενο διάστημα.
Την ίδια στιγμή, διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι προειδοποιούν ότι μια παρατεταμένη περίοδος αναταραχών στην αγορά ενέργειας θα μπορούσε να επιταχύνει τη στροφή προς τις εναλλακτικές μορφές μετακίνησης και τα ηλεκτρικά οχήματα, επηρεάζοντας μακροπρόθεσμα τη ζήτηση για πετρέλαιο.
Ποιοι φοβούνται την φορολογία του μεγάλου πλούτου;
Του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλος
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα σήμερα παγκοσμίως είναι η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Η απόσταση όχι μόνο ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς αλλά και ανάμεσα στη μεσαία τάξη και τον μεγάλο πλούτο διαρκώς μεγαλώνει.
Οι απολογητές της ανισότητας υποστηρίζουν ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα και ότι η διεύρυνση των ανισοτήτων είναι απλώς ένδειξη της ανάπτυξης και θα πρέπει να τις ανεχτούμε γιατί στο τέλος κάτι θα περισσεύει και για την κοινωνία.
Τα προβλήματα και η αδικία δε από τη συσσώρευση πλούτου σε λίγους διογκώνονται μέσω του φορολογικού συστήματος, διευρύνοντας το χάσμα των ανισοτήτων.
Είναι σαφές ότι για να υπάρξει κοινωνικό κράτος και κοινωνική συνοχή, για να στηριχτεί η δημόσια υγεία και παιδεία, για να υπάρξουν απαραίτητες δημόσιες επενδύσεις στις υποδομές, χρειάζονται πόροι. Και αυτοί εξασφαλίζονται από τη φορολογία.
Η φορολόγηση για πολλά χρόνια δαιμονοποιήθηκε. Αυτό δεν αφορούσε απλώς ότι συχνά έπαιρνε τη μορφή φορομπηξίας σε βάρος των μισθωτών πρωτίστως. Παράλληλα, θεωρήθηκε ότι η φορολογία αποτελούσε τροχοπέδη για την ανάπτυξη, γιατί αποσπούσε πόρους που θα γίνονταν επενδύσεις.
Αυτό ήταν εν μέρει σωστό. Όντως φορολογικά κίνητρα μπορούν να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις να κάνουν περισσότερες επενδύσεις και έτσι να δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας και άρα οικονομική μεγένθυση. Και όντως μεγαλύτερη ανάπτυξη σημαίνει και περισσότερα δημόσια έσοδα.
Όμως, την ίδια στιγμή με αυτές τις πολιτικές σωρευόταν πλούτος, που δεν μεταφραζόταν σε επένδυση, αλλά τις περισσότερες φορές σε παρκάρισμα σε off-shore και σε κάθε λογής φορολογικούς παραδείσους, ή σε απλές επιδείξεις πλούτου. Ακόμη χειρότερα, αυτός ο πλούτος δεν υπόκειτο σε καμία φορολόγηση.
Αυτό οδήγησε τις χώρες στο να αναζητήσουν τρόπους να φορολογήσουν τον μεγάλο πλούτο. Και το βασικό που έκαναν ήταν περιουσιολόγιο. Δηλαδή, αναζήτησαν τρόπους να καταγράφουν όλο τον πλούτο κάποιου, ώστε να τον φορολογήσουν.
Το πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι όπως σημείωσα και πιο πάνω όλος αυτός ο πλούτος δεν είναι σε καταθέσεις στο όνομα των δικαιούχων, ούτε καν σε ακίνητα στο όνομά τους. Είναι «παρκαρισμένος» σε off-shore που ανήκουν σε άλλες εταιρείες και λογαριασμούς που χρειάζεται να ψάξεις αρκετά για να τους βρεις.
Παρ’ όλα αυτά αρκετές χώρες έχουν κάνει βήματα προόδου στο να βρουν τρόπους να αποκτήσουν πραγματική εικόνα του πλούτου κάποιου.
Στη χώρα μας, όμως, απέχουμε πολύ από αυτό. Και δεν είμαι βέβαιος ότι τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση θέλει να το κάνει. Γιατί μπορεί να ανακοινώνει «περιουσιολόγιο» αλλά δεν νομίζω ότι εννοεί κάτι παραπάνω από ένα κτηματολόγιο. Αναγκαίο σίγουρα, αλλά δεν καταγράφει όλο τον πλούτο.
Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε ότι μέχρι τώρα στη χώρα μας το ζήτημα της φορολόγησης του πλούτου αντιμετωπίστηκε πρωτίστως είτε μέσα από τη λογική των «τεκμηρίων διαβίωσης» είτε μέσα από φόρους όπως ο ΕΝΦΙΑ. Παρότι τα τεκμήρια έχουν μια βάση, δηλαδή όντως εάν κάποιος διαθέτει κάποια περιουσιακά στοιχεία αυτά παραπέμπουν και σε κάποιο εισόδημα, αλλά είναι μια έμμεση συναγωγή, όχι μια πραγματική καταγραφή. Το περιουσιολόγιο πάει πέρα από τη λογική του «τεκμηρίου διαβίωσης»: εντοπίζει, καταγράφει και αποτιμά τον πλούτο. Και εάν καταγράψεις τον πλούτο, τότε μπορείς και να τον φορολογήσεις.
Εδώ ακριβώς είναι που μπορούμε να δούμε το πρόβλημα με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί αυτή είναι όντως μια κυβέρνηση που πανηγυρίζει για τις μειώσεις φόρων που έχει θεσπίσει. Ιδίως αυτές που ανακουφίζουν τους μισθωτούς και τους μικρομεσαίους. Μόνο που δεν ομολογεί ότι την ίδια στιγμή έχει αρνηθεί κάθε εκδοχή φορολογίας του μεγάλου πλούτου. Και αυτό το έχει κάνει όχι επειδή γενικά στηρίζει την επιχειρηματικότητα, αλλά επειδή θέλει να στηρίξει συγκεκριμένα συμφέροντα όπως π.χ. αυτά που είδαν τον πλούτο τους να εκτινάσσεται μέσα από «απευθείας αναθέσεις» και επί της ουσίας διασπάθιση δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων
Και επειδή ένα σωστό περιουσιολόγιο καταγράφει και κινητές αξίες, ας σημειώσουμε και μια άλλη επιμονή της κυβέρνησης που στερεί στο κράτος φορολογικά έσοδα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν: την επιμονή της να μην ενεργοποιεί πραγματικά τη φορολογία της υπεραξίας από τις μεταβιβάσεις μετοχών και μεγάλων ακινήτων.
Γι’ αυτό και αξίζει τον κόπο να σταθούμε σε όσους αντέδρασαν σε αυτές τις προτάσεις. Γιατί είναι σαφές ότι ο καημός τους δεν είναι ο μικρομεσαίος, η μικρή βιοτεχνία, ο ελεύθερος επαγγελματίας. Ο καημός τους είναι τα δικά τους συμφέροντα. Γιατί είναι προφανές ότι το «σπορ» του παρκαρίσματος περιουσιακών στοιχείων σε off-shore μάλλον είναι δημοφιλές στη χώρα μας και μεταξύ ορισμένων δημοσιολογούντων που τώρα φοβούνται ότι θα κληθούν να πληρώσουν και λίγο φόρο.
Μόνο που δεν μπορούμε να έχουμε πραγματικά κοινωνική πολιτική και σε τελική ανάλυση μια κοινωνία πιο δίκαιη εάν το κριτήριο της χάραξης πολιτικής είναι η κατοχύρωση του δικαιώματος του μεγάλου πλούτου να έχει φορολογική ασυλία υπό το πρόσχημα της διευκόλυνσης της ανάπτυξης. Ιδίως όταν αυτό για το οποίο συζητάμε είναι μια πολύ μικρή σε ποσοστό φορολόγηση, που όμως αθροιστικά μπορεί να επιτρέψει να γίνουν έργα και παρεμβάσεις με σημαντικό κοινωνικό αντίκτυπο.
Και αυτό ακριβώς δείχνει ποια είναι η πραγματική πρόκληση: να έρθει μια κυβέρνηση που να βάζει τις ανάγκες της κοινωνίας πάνω από τα συμφέροντα κάποιων μικρών κοινωνικών μειοψηφιών.
Πηγή: in.gr
Ο Αρειος Πάγος ρίχνει το γάντι στην Κοβέσι: Απέρριψε ως απαράδεκτη την προσφυγή της Ευρ. Εισαγγελέως
Η απόφαση ελήφθη με ευρεία πλειοψηφία, 72 ψήφους υπέρ και 10 κατά, επικυρώνοντας ουσιαστικά την προηγούμενη κρίση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου του Αρείου Πάγου.
Απαράδεκτη έκρινε η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου την προσφυγή της Ευρωπαίας Γενικής Εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι, με την οποία ζητούσε την πενταετή ανανέωση της θητείας τριών εισαγγελέων που υπηρετούν στο ελληνικό γραφείο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Η απόφαση ελήφθη με ευρεία πλειοψηφία, καθώς 72 δικαστές τάχθηκαν υπέρ και 10 κατά, επικυρώνοντας ουσιαστικά την προηγούμενη κρίση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου του Αρείου Πάγου. Το Συμβούλιο είχε αποφασίσει την ανανέωση της θητείας των εισαγγελέων Πόπης Παπανδρέου, Χαρίκλειας Θάνου και Διονύση Μουζάκη για δύο έτη και όχι για πέντε, όπως είχε ζητηθεί.
Αρειος Πάγος: Η προσφυγή δεν μπορούσε να εξεταστεί επί της ουσίας
Η Ολομέλεια έκρινε ότι η προσφυγή δεν μπορούσε να εξεταστεί επί της ουσίας, καθώς το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο για την υπηρεσιακή κατάσταση των δικαστικών λειτουργών προβλέπει ότι δικαίωμα προσφυγής έχουν αποκλειστικά οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι δικαστικοί λειτουργοί. Παράλληλα, για την άσκηση προσφυγής απαιτείται να έχει καταγραφεί μειοψηφία τουλάχιστον δύο ψήφων κατά τη συνεδρίαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η απόφαση για τη διετή ανανέωση της θητείας των τριών εισαγγελέων είχε ληφθεί ομόφωνα, γεγονός που αποτέλεσε βασικό στοιχείο της κρίσης του ανώτατου δικαστηρίου.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, την επιχειρηματολογία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας παρουσίασε ο συνταγματολόγος Σπύρος Βλαχόπουλος, καθώς η Λάουρα Κοβέσι δεν παρέστη αυτοπροσώπως.
Ο ίδιος υποστήριξε ότι το ενωσιακό δίκαιο υπερισχύει του εθνικού και τόνισε πως η πενταετής ανανέωση της θητείας είχε αποφασιστεί σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για όλους τους Ευρωπαίους Εντεταλμένους Εισαγγελείς. Όπως ανέφερε, διαφορετικές αποφάσεις μεταξύ των κρατών-μελών θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ενότητα και τη συνοχή του θεσμού.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου όφειλε να απευθύνει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να αποσαφηνιστεί ποιος φορέας έχει την αρμοδιότητα να αποφασίζει για την ανανέωση της θητείας των Ευρωπαίων Εισαγγελέων.
Η άποψη αυτή βρήκε ανταπόκριση στη μειοψηφία των δικαστών, τόσο ως προς το ζήτημα της νομιμοποίησης της Κοβέσι να ασκήσει την προσφυγή όσο και ως προς την ουσία της διαφοράς σχετικά με την αρμοδιότητα ανανέωσης των θητειών.
Με βάση το παραπάνω σκεπτικό, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου κατέληξε ότι η Λάουρα Κοβέσι δεν νομιμοποιούνταν να προσφύγει εκ μέρους των τριών εισαγγελέων, απορρίπτοντας τελικά την αίτησή της ως απαράδεκτη.
