Μπορεί το μεροκάματο να μην φτάνει, μπορεί το μέλλον να ακυρώνεται μέρα με τη μέρα, υπάρχει όμως η ψυχολογία για νοικοκυρές και το life coaching της μιας χρήσης
«Μην είστε μίζεροι. Σταματήστε να γκρινιάζετε και ολοένα να ζητάτε.
Η μιζέρια δεν είναι καθόλου mainstream.
Οι λυπημένοι δεν χωράνε στις παρέες μας.
Φτωχοί χορέψτε, αλλά μην διανοηθείτε να διεκδικήσετε το δίκιο σας στους χώρους εργασίας σας. Η εταιρεία ξέρει καλύτερα από εσάς πότε πρέπει να σας πετάξει στον δρόμο. Εσείς όμως μην απελπίζεστε. Συνεχίστε να αναζητάτε τη χαρά.
Μην κλαίγεστε όταν ο μισθός σας τελειώνει στα μέσα του μήνα. Μπορείτε να πάτε σε μία δωρεάν εκδήλωση, να ξεδώσετε και να γεμίσετε «θετική ενέργεια».
Μην παραπονιέστε που δεν έχετε τσέπη βαθιά για να σπουδάσετε τα παιδιά σας. Οι σπουδές σήμερα δεν είναι αναγκαίες. Ας γίνουν τα παιδιά σας εργάτες, εργάτριες, γρανάζια της γνωστής κρεατομηχανής. Έχετε όμως καθήκον να μάθετε στα παιδιά σας να χαίρονται με τα λίγα.
Φτωχοί, ερωτευτείτε όσες φορές αντέχει η καρδιά σας! Χωρίς βεβαίως να δεσμευτείτε, γιατί η δέσμευση ενέχει υποχρεώσεις που εσείς δε τις αντέχετε. Δείτε όμως το θετικό της υπόθεσης: έτσι θα μείνετε για πάντα οπαδοί της φτωχικής σας ελευθερίας και επαναστάτες της φτωχικής σας κρεβατοκάμαράς! Γιατί μόνο εκεί σας επιτρέπουν την επανάσταση».
Είναι γλυκό το κουτόχορτο, η αγάπη μου…
Το ξέρουν καλά γι’ αυτό μας το σερβίρουν καθημερινά ως «θετική σκέψη, θετική ενέργεια», «αγάπη μόνο», «ζήσε το σήμερα», «λευτεριά στην κρεβατοκάμαρα» και τόσα άλλα που αναφέρονται στην «προσωπική γαλήνη και ηρεμία». Ανέξοδα λόγια για τους απεγνωσμένους.
Μπορεί το μεροκάματο να μην φτάνει, μπορεί το μέλλον να ακυρώνεται μέρα με τη μέρα, υπάρχει όμως η ψυχολογία για νοικοκυρές και το life coaching της μιας χρήσης, σύγχρονα εργαλεία κατευνασμού, που έχουν κατακλείσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρουσιάζοντας τη φτώχεια, την ανασφάλεια, την αποτυχία και γενικά το συλλογικό τραύμα του καπιταλισμού, ως προσωπική αδυναμία, που χρειάζεται «ενδυνάμωση». Η οργή και η θλίψη ενοχοποιούνται.
Έτσι, μεγάλο μέρος της κοινωνίας που θα έπρεπε να είναι ενεργά πολιτικοποιημένο υπερασπιζόμενο τα δικαιώματά του και διεκδικώντας όσα θα βελτιώσουν τη ζωή του, έχει καταντήσει μέσω αυτής της πλύσης εγκεφάλου, θύμα της νεοφιλελεύθερης ηθικής που προστάζει «Χαρά και Απόλαυση», με αποτέλεσμα οι αναφορές σε ταξικές ανισότητες, εργασιακά δικαιώματα ή συλλογικές διεκδικήσεις να παρουσιάζονται ως υπερβολές, γκρίνια, «τοξικά» για την «καλή διάθεση».
Είναι μια πολύ επιτυχημένη προσπάθεια συγκάλυψης της βαρβαρότητας της εποχής μας. Κάτι που μπήκε στη ζωή μας ύπουλα και αθόρυβα και ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν κόσμο όπου επικρατούν copy paste απόψεις, copy paste συμπεριφορές μέσα σε μιά ψευδαίσθηση ελευθερίας υπό την υπόκρουση παραδοσιακής μουσικής (σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που θυμίζει πια επταετία! Όχι άλλο καρσιλαμά!).
Μια νέα κουλτούρα; Ίσως…
Κουλτούρα υποχρεωτικής πολιτιστικής κατανάλωσης σκουπιδιών, ως συλλογική έκφραση της εθνικής μας απελπισίας;
ή μηπως
Κουλτούρα υποχρεωτικής διασκέδασης ως πολιτικό εργαλείο ανώδυνης κοινωνικής εκτόνωσης;
Ίσως και τα δυο μαζί.
Φτωχοί, χορέψτε! (Αφού δεν θέλετε να γεμίσετε τις πλατείες…)
