Η διαδικασία συνεχίζεται με την εκφώνηση του κατηγορητηρίου για τους 36 κατηγορουμένους
Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας στη δίκη για τα Τέμπη απέρριψε ομόφωνα τα αιτήματα αναβολής της, τα οποία υπέβαλλαν συνήγοροι υπεράσπισης των κατηγορουμένων.
Πρόκειται για την 25η δικάσιμο, την τελευταία πριν από τη διακοπή του Αυγούστου.
Ειδικότερα, το δικαστήριο:
- Απορρίπτει το αίτημα για προδικαστικό ερώτημα στο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
- Απορρίπτει ένσταση απαράδεκτου ποινικής δίωξης λόγω δεδικασμένου
- Απορρίπτει ένσταση ακυρότητας της ποινικής δίωξης για τον 30ο κατηγορούμενο
- Απορρίπτει αίτημα να κηρυχθεί απαράδεκτη ποινική δίωξη λόγω εκκρεμοδικίας
- Απορρίπτει ενστάσεις ακυρότητας κλητηρίου θεσπίσματος
- Απορρίπτει ένσταση ακυρότητας κλητηρίου θεσπίσματος που είχε προτείνει δικηγόρος υποστήριξης της κατηγορίας
- Απορρίπτει αίτημα αναβολής αναστολής κατά άρθρο 59 ΚΠΔ
Για όλα τα υπόλοιπα η εισαγγελέας επιφυλάχθηκε, με αποτέλεσμα να μην μπορεί αποφασίσει το δικαστήριο.
Η διαδικασία συνεχίζεται με την εκφώνηση του κατηγορητηρίου για τους 36 κατηγορουμένους από την εισαγγελέα.
Παρόντες στο εδώλιο σήμερα τέσσερις κατηγορούμενοι, οι: Ιωάννης Παληοθοδωρος, Σπύρος Πατέρας, Απόστολος Τσακίρης, Παύλος Κουζής.
Η ΝΔ πανηγυρίζει για τις ψήφους της αναθεώρησης… οι αριθμοί όμως δείχνουν ποιοι έβαλαν το χέρι στην κάλπη
Μαρία-Ειρήνη Δημουλά
Η «ιστορική» αναθεώρηση του Συντάγματος που επιχείρησε να παρουσιάσει η κυβέρνηση ως κορυφαία στιγμή θεσμικής υπευθυνότητας κατέληξε σε μια αρκετά διαφορετική εικόνα: μια κυβερνητική πλειοψηφία που χρειάστηκε ψήφους από τα δεξιά της για να εμφανίσει κοινοβουλευτική δυναμική.
Η πολυδιαφημισμένη συναίνεση αποδείχθηκε τελικά μια επικοινωνιακή κατασκευή. Εκεί όπου η κυβέρνηση χρειαζόταν ευρύτερη αποδοχή, βρήκε αριθμητικά στηρίγματα από ανεξάρτητους βουλευτές που προέρχονται από τον χώρο της ακροδεξιάς. Έτσι η «μεγάλη μεταρρυθμιστική συμμαχία» περιορίστηκε σε μια μάλλον άβολη συγκατοίκηση με πρόσωπα και πολιτικές διαδρομές που η ίδια η Νέα Δημοκρατία άλλοτε επιχειρούσε να κρατά σε απόσταση.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: κάθε φορά που οι ψήφοι ξεπέρασαν το όριο των 156 βουλευτών της κυβερνητικής παράταξης, το επιπλέον πολιτικό βάρος δεν ήρθε από μια πλατιά δημοκρατική συμφωνία, αλλά από ψήφους πρώην «Σπαρτιατών» και στελεχών που βρίσκονται στον χώρο της σκληρής δεξιάς. Μια πρωτότυπη εκδοχή «κεντροδεξιάς διεύρυνσης», όπου η διεύρυνση τελικά κοιτάζει μόνο προς μία κατεύθυνση.
Το άρθρο 5, που συγκέντρωσε 161 ψήφους, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η κυβέρνηση μπορεί να καταγράφει έναν αριθμό πάνω από την κοινοβουλευτική της δύναμη, αλλά πίσω από αυτή την επίφαση ενότητας κρύβεται μια διαφορετική πραγματικότητα: η πλειοψηφία χρειάστηκε πολιτικά δεκανίκια από τον χώρο της ακροδεξιάς για να ενισχύσει την εικόνα της.
Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση δεν προσέφερε το άλλοθι μιας δήθεν εθνικής συμφωνίας. Το ΠΑΣΟΚ κράτησε αποστάσεις με «παρών» σε αρκετές προτάσεις, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα καταψήφισαν. Η κυβέρνηση βρέθηκε έτσι με μια αναθεώρηση χωρίς ευρεία αποδοχή, χωρίς πραγματική συναίνεση και χωρίς το πολιτικό κεφάλαιο που προσπάθησε να εμφανίσει.
Ακόμη και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας εμφανίστηκαν ρωγμές. Οι διαφοροποιήσεις στο άρθρο 30 έδειξαν ότι η εικόνα της απόλυτης κομματικής πειθαρχίας ήταν περισσότερο σκηνοθεσία παρά πραγματικότητα. Άλλοι κράτησαν αποστάσεις, άλλοι υπερψήφισαν, αφήνοντας να φανεί ότι πίσω από τη βιτρίνα της ενότητας υπάρχουν διαφορετικές γραμμές.
Στα άρθρα για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, την ευθύνη των υπουργών, τη Δικαιοσύνη και τη μονιμότητα στο Δημόσιο, η κυβέρνηση κατάφερε να συγκεντρώσει ψήφους για να συνεχιστεί η διαδικασία. Αυτό όμως απέχει πολύ από το να σημαίνει ότι πέτυχε πολιτική συναίνεση.
Η πρώτη ψηφοφορία της αναθεώρησης αφήνει ένα μάθημα πολιτικής αριθμητικής: όταν μια κυβέρνηση χρειάζεται να πανηγυρίζει για ψήφους που έρχονται από εκεί που επί χρόνια υποτίθεται ότι δεν ήθελε να εξαρτάται, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσες ψήφοι συγκεντρώθηκαν. Είναι ποιοι τις έδωσαν και τι πολιτικό μήνυμα εκπέμπει αυτό.
Η κυβέρνηση κέρδισε μια ψηφοφορία. Αυτό που δεν κέρδισε είναι το επιχείρημα ότι διαθέτει μια μεγάλη δημοκρατική συναίνεση για την αλλαγή του Συντάγματος. Η εικόνα που έμεινε δεν ήταν αυτή μιας ευρείας εθνικής συμφωνίας, αλλά μιας πλειοψηφίας που χρειάστηκε να κοιτάξει προς τα άκρα για να συμπληρώσει τους αριθμούς της.
