Γιώργος Μαργαρίτης
Στου Ψυρρή, στην οδό Αγίων Αναργύρων, δίπλα στην πλατεία, ξημερώματα Κυριακής του Πάσχα. Ένα κατάστημα, μια γκαλερί, δέχτηκε καταδρομική επίθεση -επαγγελματικών προδιαγραφών- από «αγνώστους». Οι επιδρομείς έσπασαν τους εξωτερικούς υαλοπίνακες τόσο στην πρόσοψη όσο και στο πίσω μέρος του καταστήματος, έριξαν εύφλεκτο υλικό και έβαλαν φωτιά. Οι ζημιές ήταν καταστροφικές. Η επέμβαση της Πυροσβεστικής αποσόβησε τα χειρότερα για τις γειτονικές οικίες και μαγαζιά.
Εκείνο που έκανε την γκαλερί στόχο τρομοκρατών ήταν η επιγραφή στην βιτρίνα: The gallery is not genocide friendly (Η γκαλερί δεν είναι φιλική ως προς τις γενοκτονίες). Προφανώς οι Σιωνιστές τρομοκράτες έσπευσαν να εξαφανίσουν και την επιγραφή και το κατάστημα που την φιλοξένησε. Στην χώρα τους και στα κατεχόμενα από αυτούς εδάφη παρόμοιες ενέργειες αποτελούν καθημερινή πρακτική.
Υπάρχουν όμως και άλλα -συμπληρωματικά: η Αστυνομία που κλήθηκε από την Πυροσβεστική για να ερευνήσει αυτό που εμφανώς ήταν τρομοκρατική ενέργεια έλαμψε με την απάθειά της. Ενώ στην τουριστική αυτή περιοχή υπάρχουν πλήθος κάμερες που οπωσδήποτε θα είχαν καταγράψει τα συμβάντα, η όποια αναζήτησή τους έγινε από ιδιώτες – τους ιδιοκτήτες του καταστήματος και φίλους. Ακόμα και η επίσκεψη επιτόπου αρμόδιου αξιωματικού για τις σχετικές έρευνες κρίθηκε ότι είναι περιττή πολυτέλεια.
Το τρομοκρατικό συμβάν δεν απασχόλησε φυσικά τις αρμόδιες υπηρεσίες. Αυτές που κρατούν ανθρώπους πολλούς μήνες στις φυλακές με μόνη ένδειξη μισό αποτύπωμα σε χαρτοσακούλα….
Η περιοχή του Ψυρρή, όπως και τόσες άλλες περιοχές της Αθήνας, έχει σε μεγάλο βαθμό αγοραστεί από Ισραηλινούς -ιδιώτες ή εταιρείες. Προφανώς αυτοί υπαγορεύουν τον νόμο στην περιοχή, ίσως μάλιστα επηρεάζουν και τις ενέργειες των διωκτικών αρχών. Πρόκειται για επενδυτές, δίνουν λεφτά, έχουν τον δικό τους νόμο. Ο τελευταίος, για λόγους αυτοάμυνας υποθέτουμε, έχει ως «νόμιμο» παρονομαστή του την άσκηση τρομοκρατίας.
Εκκωφαντική η σιωπή και εκείνων που με την παραμικρή ασήμαντη ενόχληση σε ισραηλινά ιδρύματα κραυγάζουν διάφορα φοβερά περί τρομοκρατίας, ισλαμοφασισμού και αντισημιτισμού. Προφανώς όλοι αυτοί βλέπουν μόνο με το ένα μάτι: εκείνο του Σιωνισμού…
Ο κίνδυνος του ελληνικού σιωνισμού
του Αντώνη Φάρα
Κυκλοφορεί στο The Books’ Journal – το περιοδικό των βιβλίων- το κείμενο «Η υποκρισία του ελληνικού αντισιωνισμού» του Ιλάν Μανουάχ, το οποίο στην ουσία ανακυκλώνει, με ελληνική προσαρμογή, τον βασικό ιδεολογικό πυρήνα του επιχειρήματος της Eva Illouz στο “Time to Unmask the Imposture of anti-Zionism”.
Θέλω εδώ να απαντήσω ακριβώς πάνω σε αυτό το σημείο: στο τι εννοούμε όταν μιλάμε για σιωνισμό.
Το άρθρο του Books’ Journal επιχειρεί, σε γενικές γραμμές, τρία πράγματα. Πρώτον, να παρουσιάσει τον σύγχρονο αντισιωνισμό στην Ελλάδα ως επιλεκτική, υποκριτική ή και καμουφλαρισμένη μορφή αντισημιτισμού. Δεύτερον, να υποστηρίξει ότι για πολλούς Εβραίους ο σιωνισμός είναι συστατικό στοιχείο αξιοπρέπειας, ιστορικής αυτοσυνείδησης και συλλογικής επιβίωσης μετά το Ολοκαύτωμα, άρα η επίθεση στον σιωνισμό προσεγγίζει μια επίθεση στην ίδια την εβραϊκή ταυτότητα. Και τρίτον, να ισχυριστεί ότι η ελληνική Αριστερά και ο προοδευτικός χώρος εφαρμόζουν δύο μέτρα και δύο σταθμά: αναγνωρίζουν το δικαίωμα άλλων μειονοτήτων να ορίζουν οι ίδιες τη μορφή της καταπίεσής τους, αλλά δεν δέχονται αντίστοιχα τις εβραϊκές εμπειρίες όταν αυτές κατονομάζουν αντισημιτισμό μέσα στον αντισιωνιστικό λόγο. Αυτή η επιχειρηματολογία δεν είναι αμελητέα· ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να απαντηθεί πολιτικά και ιστορικά, όχι ηθικολογικά.
Η υποκρισία δεν είναι του «αντισιωνισμού», αλλά του ταυτοτικού σιωνισμού
Το βασικό τέχνασμα του κειμένου είναι ότι μετατρέπει μια πολιτική έννοια σε ταυτοτική ουσία. Παρουσιάζει τον σιωνισμό περίπου ως το «pride» των Εβραίων, ως μια ιστορική έκφραση αξιοπρέπειας μετά τους διωγμούς, και άρα κάθε ριζική κριτική του σιωνισμού εμφανίζεται περίπου ως επίθεση στην ίδια την εβραϊκή ύπαρξη. Αυτό είναι το κεντρικό σφάλμα, αλλά και ταυτόχρονα η βασική ιδεολογική λειτουργία του κειμένου.
Για να συζητήσουμε σοβαρά, πρέπει πρώτα να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε.
