Το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα – η ΕΛ.Α.Σ. – είναι ένα παράξενο κόμμα. ΕΛληνική Αριστερή Συμπαράταξη ονομάζεται, αλλά ουσιαστικά είναι το προσωπικό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.
Κι ο κόσμος – που κάτι αισθάνεται – έτσι το λέει: Το κόμμα του Τσίπρα. Πράγμα που δεν συνέβαινε ούτε κατά διάνοια με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ιδιοκτήτη.
Η ΕΛ.Α.Σ. είναι – προς το παρόν – ένα Ι.Χ. κόμμα που ξεκίνησε από την έκδοση ενός βιβλίου και με μελετημένες και σχεδιασμένες κινήσεις έφτασε να γίνει κόμμα.
Είναι πολύ νωρίς για να κριθεί η ΕΛ.Α.Σ. Αυτή τη στιγμή είναι υπό διαμόρφωση. Χωρίς όργανα και διαδικασίες, όλα είναι απόλυτα ρευστά και άγνωστα. Παρόλα αυτά με το που εμφανίστηκε έγινε μετά τη ΝΔ το δεύτερο κόμμα. Έστω δημοσκοπικά. Και το πιθανότερο είναι ότι αυτή τη δεύτερη θέση την έχει κατοχυρώσει.
Ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς – που είναι η μήτρα της ΕΛ.Α.Σ.- παραδοσιακά είναι ο χώρος των έντονων κομματικών διαδικασιών και των – σε βαθμό μαζοχισμού – πολιτικών συζητήσεων και αναλύσεων. Το νέο κόμμα δείχνει να παρακάμπτει αυτές τις διαδικασίες και να προχωρά χωρίς πολλές – πολλές κουβέντες.
Η εμφάνιση της ΕΛ.Α.Σ. έγινε σαν τοποθέτηση καταναλωτικού προϊόντος. Με όρους και διαδικασίες μάρκετινγκ. Το νέο προϊόν – κόμμα σάρωσε στον χώρο της κεντροαριστεράς χωρίς να βρει καμία αντίσταση. Από πουθενά. Και ήδη κυριαρχεί σ’ αυτόν τον χώρο. Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο χώρος ήταν διαλυμένος πολιτικά αλλά και ηθικά ξεπεσμένος. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κατάφερε μέσα σε τρία χρόνια να απαξιωθεί χωρίς φρένο και χωρίς φραγμό.
Σήμερα υπάρχει μια ιδιότυπη κατάσταση σ’ αυτόν τον χώρο της αριστεράς. Τα υπάρχοντα κόμματα σχεδόν αυτοδιαλύονται, ή διασπώνται και τα στελέχη τους βρίσκονται σε μια κατάσταση νευρικής κρίσης και ομηρίας. Αναμένοντας την απόφαση του έλα εσύ, φύγε εσύ.
Όλα αυτά δεν είναι μια φυσιολογική διαδικασία. Είναι κάτι ενοχλητικό – για τον χώρο της αριστεράς – που αν μη τι άλλο ήταν πάντα περήφανη και μαχητική.
Στελέχη σε αναμονή το να συνωστίζονται σε έναν προθάλαμο εισόδου δεν είναι κάτι το υγιές. Είναι απαξιωτικό και μειωτικό. Και γι’ αυτούς που αναμένουν και γι’ αυτούς που κινούν αυτές τις διαδικασίες. Γι’ αυτό σύντομα πρέπει αυτή η άβολη κατάσταση να τελειώνει.
Το έλα – φύγε είναι ταπεινωτικό. Όπως ταπεινωτικός ήταν κι ο εξώστης στο Παλλάς. Όσο και να ήθελε να συμβολίσει κάτι, ήταν ατυχές.
Η ΕΛ.Α.Σ. προέκυψε ως ανάγκη. Ο χώρος της κεντροαριστεράς ήταν κατακερματισμένος και διαλυμένος. Το ΠΑΣΟΚ είναι πεθαμένο λικέρ.
Οι διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ κι ότι απέμεινε από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι χωρίς καμία προοπτική. Δεν υπήρχαν ούτε κόμματα, ούτε ηγέτες. Και ο Αλέξης Τσίπρας βρήκε ανοιχτό δρόμο. Και ο, κόσμος που ήταν απογοητευμένος και σε αναμονή συσπειρώθηκε.
Ας πούμε ότι συσπειρώθηκε ο κόσμος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες ευρωεκλογές. Γύρω στο 15%. Ως εφαλτήριο κάτι λέει. Ως μόνιμο ποσοστό δεν λέει τίποτα. Γιατί η διαφορά από τη ΝΔ είναι 10 – 12 μονάδες…
Ένα καινούργιο κόμμα. Που εκφράζει τον προοδευτικό χώρο που βρισκόταν σε νευρική κρίση. Ζούμε σε μια νέα εποχή που οι παλιές συνταγές ξαναγράφονται. Που οι σημερινές κοινωνίες και οι νέες γενιές διαφέρουν. Άρα χρειάζεται προσαρμοστικότητα. Και νέες μεθόδους προσέγγισης των πραγμάτων.
Όμως η αριστερά είναι αριστερά και η δεξιά είναι δεξιά. Και η αριστερά οφείλει αυτό να μην το ξεχνά και να το αποδεικνύει. Στην πράξη όσο μπορεί, έστω συμβολικά, έστω και σε επίπεδο αισθητικής.
Το νέο κόμμα για να είναι νέο οφείλει πάνω από όλα να είναι ηθικό. Και να σέβεται και να μην απαξιώνει όλους αυτούς που συνέβαλαν στην προηγούμενη πορεία. Που είχε καλές και κακές στιγμές. Οι οποίες δεν σβήνουν. Ούτε κι η παλιά συλλογικότητα σβήνει. Ούτε οι ευθύνες είναι των άλλων. Ολονών είναι οι ευθύνες. Κι όταν απαξιώνεις τους άλλους δεν σημαίνει ότι εσύ δικαιώνεσαι…
Το νέο κόμμα πρέπει να προχωρήσει. Χωρίς ομηρίες και υπεκφυγές. Οφείλει να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Η κοινωνία βλέπει και αντιλαμβάνεται. Δεν χρειάζονται τεχνάσματα, ούτε στελέχη σε αναμονή. Ξεκάθαρη πορεία φανερή και καθαρή.
Και ο κόσμος θα κρίνει…
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους
