Αντώνης Καλκαβούρας
Ο 20χρονος Έλληνας διεθνής point-guard υποδέχτηκε το Gazzetta στο προπονητήριο των Χόκις και μας μίλησε για την πρωτόγνωρη εμπειρία που ζει φέτος με το Βιρτζίνια Τεκ. Η ευθύνη του «κουβαλητή» της ομάδας, Το ΝΒΑ, η Εθνική ανδρών και το «φροντιστήριο» από τον Αντετοκούνμπο.
Για το Μπλάκσμπεργκ σας τα είπαμε στον πρόλογο της συνέντευξης του προπονητή του Νεοκλή Αβδάλα, Μάϊκ Γιανγκ, ο οποίος μας καλωσόρισε με «ανοιχτές αγκάλες» σε μία από τις δυνατές προπονήσεις της ομάδας του, παραμονές του εκτός έδρας αγώνα με το Κλέμσον.
Η κουβέντα με τον “Neo”, όπως τον αποκαλούν όλοι στο Βιρτζίνια Τεκ, έγινε αμέσως μετά το τέλος ενός εξαντλητικού δίωρου training session, στην διάρκεια του οποίου το όνομά του ακουγόταν συνεχώς σε όλες τις οδηγίες του 62χρονου head-coach και των συνεργατών του.
Ο “Neo” θα κάνει αυτό, ο “Νεο” θα κάνει το άλλο, το σύστημα θα αρχίσει από τον “Νεο”, γενικά “Neo” και Άγιος ο Θεός! Άλλο να σας το λέμε και άλλο να το βλέπετε από κοντά! Όλη η ομάδα και τα plays της, λειτουργούν στον αστερισμό του Καλαματιανού άσου, που μετά από ένα εκρηκτικό ξεκίνημα στον πρώτο μήνα της σεζόν, από τα μέσα Γενάρη και μετά είχε μία φυσιολογική και αναμενόμενη κάμψη, που συμβαίνει σχεδόν σε κάθε νεοφερμένο στο κολεγιακό πρωτάθλημα.
Πολλώ δε μάλλον, όταν βρίσκεται σε μέρος που δεν υπάρχουν επιλογές για να ξεσκάσει κάποιος από την πίεση που καλείται να διαχειριστεί ως ηγέτης και freshman και ακόμη περισσότερο, όταν η ανυπολόγιστη εφετινή χιονόπτωση έκλεισε τους πάντες στα σπίτια τους για περισσότερο από μία εβδομάδα.
Αλλά ο Νεοκλής δεν… μασάει και βιώνει αυτή την μεγάλη εμπειρία ως ένα τεράστιο «σχολείο», ως ένα απαιτητικό, αναγκαίο, αλλά συνάμα και απολαυστικό ταξίδι, που θα τον προετοιμάσει για το μελλοντικό του άλμα στο ΝΒΑ. Είτε αυτό έρθει το καλοκαίρι που μας έρχεται, είτε το επόμενο.
Ξέρετε πολλούς πρωτοεμφανιζόμενους κολεγιόπαιδες, να παίζουν σχεδόν 32 λεπτά ανά αγώνα, να έχουν την ευθύνη της συνολικής λειτουργίας της ομάδας (ενώ ταυτόχρονα «μαθαίνουν» την θέση του point-guard με ύψος 2,05) και να έχουν τα νούμερά του (μ.ο. 12,3π., 3,0ρ. & 4,6ασ.);
Σε εμάς, πάντως, φάνηκε πολύ πιο συνειδητοποιημένος για το βάρος που «κουβαλάει», εντυπωσιακά πιο ώριμος από πέρυσι (μέσα κι έξω από το γήπεδο) καθώς επίσης και ευγνώμων για την ευκαιρία που του δίνουν οι Χόκις, ώστε να δείξει τι μπορεί να κάνει ως “floor general”…
Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι, ένας Νεοκλής Αβδάλας όπως δεν τον έχετε «ξανακούσει» να μιλάει, στις 2.000 λέξεις που ακολουθούν…
Νεοκλή έχεις συμπληρώσει πλέον κάτι περισσότερο από 6 μήνες στην Αμερική. Τα είχαμε πει στο Gazz Floor powered by Novibet στα μέσα Νοεμβρίου, πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα τώρα; Γενικά πως βιώνεις αυτή την νέα σελίδα στην καριέρα και πόσο την απολαμβάνεις;
«Σίγουρα αυτό που ζω είμαι μία τρομερή εμπειρία και θα το χαρακτήριζα σαν μεγάλο σχολείο, γιατί από το καλοκαίρι που ήρθα έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα και ήδη είμαι διαφορετικός παίκτης, σωματικά, ψυχικά και πνευματικά. Αυτή η απόφαση να έρθω εδώ, νιώθω ότι μου έχει κάνει πάρα πολύ καλό. Η αλήθεια είναι ότι πριν το αποφασίσω, δεν περίμενα να είναι τόσο υψηλό το επίπεδο, πίστευα ότι θα είναι πιο βατή και εύκολη η προσαρμογή μου, αλλά τελικά είχε δίκιο ο αδελφός μου όταν μου έλεγε ότι το κολεγιακό είναι δύσκολο (γέλια!)... »
Που συνίσταται η μεγαλύτερη δυσκολία;
«Κατ’ αρχάς στην δύναμη και την αθλητικότητα, αλλά και στο γεγονός ότι όλα τα παιδιά παίζουν σαν μην υπάρχει… αύριο! Ειδικά στην περιφέρεια της ACC, η ένταση και το physicality του παιχνιδιού είναι στο υψηλότερο επίπεδο που έχω παίξει! Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο! Γι’ αυτό και θεωρώ ότι μου κάνουν πολύ καλο αυτές οι συνθήκες, είναι απίστευτο σχολείο σε όλα τα επίπεδα…»
Είναι πολύ διαφορετικό από το επίπεδο του επαγγελματικού μπάσκετ που έπαιξες τα δύο τελευταία χρόνια στην Stoiximan GBL, με την φανέλα της Καρδίτσας και του Περιστερίου;
«Θα σου απαντήσω ναι, γιατί στο ανδρικό επίπεδο δεν ήμουν ο παίκτης που είχε τις μεγαλύτερες ευθύνες, έπαιζα λιγότερο και σίγουρα δεν με αντιμετώπιζαν με τόση προσοχή και σκληράδα στην άμυνα, ενώ εδώ που τα κορμιά είναι τελείως διαφορετικά, η ένταση και η ταχύτητα δύο κλάσεις πιο πάνω και οι ομάδες δίνουν μεγάλη προσοχή στο μαρκάρισμά μου, ο βαθμός δυσκολίας είναι σαφώς πιο υψηλός».
Στα δικά μας μάτια μία ακόμη μεγάλη διαφορά είναι ότι το πρόγραμμα του Βιρτζίνια Τεκ – και αυτό μας το είπε και ο coach Γιανγκ – σε χρησιμοποιεί ως βασικό point-guard και αυτή είναι ίσως η πρώτη φορά στην καριέρα σου, που έχεις την μεγάλη ευθύνη να «τρέχεις» μία ομάδα και να παίρνεις τις αποφάσεις…
«Αυτό που συμβαίνει μου αρέσει πάρα πολύ και ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που επέλεξα να έρθω εδώ! Για να έχω την ευθύνη του point-guard, να καθοδηγώ την ομάδα και η απόδοσή μου να αποτελεί βαρόμετρο για το τελικό αποτέλεσμα. Αυτό ήταν που χρειαζόμουν σε αυτό το σημείο της διαδρομής μου για να μετρήσω που είμαι και να προετοιμαστώ για το επόμενο βήμα. Στόχος μου είναι να προπονούμαι κάθε μέρα όλοένα και πιο σκληρά, να βελτιώνομαι και να βοηθάω τους συμπαίκτες μου να γίνονται καλύτεροι, έτσι ώστε να αξιοποιώ όσο περισσότερο γίνεται αυτή την ευκαιρία που έχω φέτος να ψηθώ στην αυτή την νευραλγική θέση που παίζω. Αν εξαιρέσουμε λίγο στο Περιστέρι και κατά βάση πέρυσι με την Εθνική Νέων, ποτέ ξανά δεν είχα αποκλειστικά τα καθήκοντα του playmaker. Νιώθω τα έχω πάει αρκετά καλά έως τώρα κι εύχομαι να συνεχίσω έτσι…»
Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε την πίεση που υπάρχει ως την μεγαλύτερη του κόσμου στο επαγγελματικό επίπεδο και πιστεύουμε ότι οι ξένοι δεν μπορούν εύκολα να συνηθίσουν σε αυτές τις συνθήκες… Εδώ πως είναι τα πράγματα;
«Έχει πολλή πίεση το κολεγιακό, σε βαθμό που δεν το περίμενα! Ειδικά εμείς, που είμαστε ένα παραδοσιακό πρόγραμμα που πέρυσι δεν τα πήγε καλά, το νιώθουμε ότι περιμένουν πολλά από μας στην εφετινή σεζόν. Και το πανεπιστήμιο και οι φίλαθλοι αλλά πιο πολύ ο coach και το staff, θέλουν όλοι να κερδίζουμε συνέχεια. Για να στο εξηγήσω πιο σωστά, όταν χάνουμε, πλακώνει πολλή απογοήτευση και στην επόμενη προπόνηση – πέφτουν που πέφτουν κορμιά – ανεβαίνει η ένταση στο 200% και στο video γίνεται πλήρη ανάλυση για όλες τις λάθος αποφάσεις που πήραμε. Κάθε ματς είναι σαν τελικός, σαν να μην υπάρχει αύριο!»
Η ζωή και η καθημερινότητα εδώ στην δυτική Βιρτζίνια πως είναι;
«Δεν έχει πολλά πράγματα να κάνεις εδώ στο Μπλάκσμπεργκ, ένα μεγάλο χωριό είναι, αλλά αυτό δεν με ενοχλεί καθόλου! Το πανεπιστήμιο και το campus τα έχουν όλα – άλλωστε εδώ περνάω την περισσότερη ώρα της ημέρας – και αν μείνει λίγος χρόνος, το πολύ-πολύ να πάω για κανένα bowling με κάποιον συμπαίκτη μου ή για κανένα φαγητό. Αυτό είναι όλο κι όλο…»
Ποιο είναι το καθημερινό σου πρόγραμμα;
«Τώρα που άρχισαν πάλι τα μαθήματα, έχω κάποια πρωινά και ένα απογευματινό. Συνήθως, όμως, η μέρα αρχίζει νωρίς με ξύπνημα στις επτά, γιατί στις οκτώ έχουμε βάρη. Μετά αν έχω μάθημα θα πάω να το παρακολουθήσω ή αλλιώς θα πάω στο σπίτι – γιατί μένω σε ένα κοντινό διαμέρισμα εκτός του campus – για να κοιμηθώ ένα δίωρο, ώστε να γυρίσω κατά τις εντεκάμιση με δώδεκα για ατομική. Στη μία αρχίζει η προπόνηση με την ομάδα, για περίπου δύο και κάτι ώρες και μετά θα κάνω λίγο αποθεραπεία, θα φάω στο προπονητικό κέντρο και εν συνεχεία θα επιστρέψω στο σπίτι για να ξεκουραστώ και να διαβάσω».
Ποιοι παίκτες σου έχουν κάνει εντύπωση και που ενδεχομένως δεν τους ήξερες και όταν τους έπαιξες σε εξέπληξαν θετικά;
«Γενικά υπάρχει πολύ ταλέντο και ακόμη περισσότερη αθλητικότητα! Ειδικά στην περιφέρειά μας! Ο Μπούζερ για παράδειγμα είναι τεράστιο κορμί και δεν μαρκάρεται εύκολα!»
Στο μυαλό σου τι υπάρχει για την επόμενη μέρα; Να τελειώσεις όσο το δυνατόν καλύτερα την εφετινή σεζόν και να μπεις στο draft;
«Ήταν να μπω πέρυσι, αλλά δεν προέκυψε κάποιο πολύ ουσιαστικό ενδιαφέρον από κάποια ομάδα, οπότε γι’ αυτό ήρθα στο κολεγιακό ώστε να με δουν καλύτερα αυτοί που πρέπει και υπό τις συνθήκες που παίζεται το μπάσκετ στην Αμερική, αλλά και για να εξελιχθώ μπασκετικά και σωματικά, έχοντας παράλληλα και αυτή την ευθύνη που λέγαμε νωρίτερα. Η αλήθεια είναι ότι ο τελευταίος μήνας μου δεν ήταν ο καλύτερος δυνατός, δεν έπαιξα όπως θα ήθελα και όπως μπορώ, αλλά κι αυτό είναι μέσα στο πρόγραμμα και μέρος της διαδικασίας που περνάω. Θέλω να πω ότι και αυτή η αγωνιστική κάμψη συνδέεται με τα νέα καθήκοντα που μου έχουν ανατεθεί, με την αυξημένη ευθύνη που έχω, με τα τριαντακάτι λεπτά που παίζω, με το διαφορετικό στυλ μπάσκετ που παίζεται εδώ. Όλα είναι διαφορετικά εδώ γι’ αυτό και πέρα του διαστήματος προσαρμογής που απαιτείται, είναι λογικό να υπάρχουν και σκαμπανεβάσματα».
Σου ταιριάζει αυτό το μπάσκετ, σου αρέσει;
«Αυτό θα στο πω όταν νιώσω ότι πλέον έχω φτάσει στο επίπεδο της εξέλιξης που θέλω! Πέραν της τεράστιας διαφοράς ταχύτητας που υπάρχει, η επίθεση διαρκεί 30 δευτερόλεπτα και αυτό προϋποθέτει περισσότερη κυκλοφορία της μπάλας και μεγαλύτερη υπομονή πριν την απόφαση. Το καλό είναι ότι η ομάδα έχει προσαρμοστεί κι εκείνη σε μένα και ο coach έχει σχεδιάσει κάποια plays που είναι πάνω μου. Για παράδειγμα να παίξω pick’n’roll και να δημιουργήσω που είναι κομμάτι στο οποίο είμαι καλός…»
Τα τεκταινόμενα στο ελληνικό και το ευρωπαϊκό μπάσκετ τα παρακολουθείς;
«Όταν έχω χρόνο και οι αγώνες δεν συμπίπτουν με τις προπονήσεις μας, εννοείται! Και Α1 βλέπω και Euroleague και λογικά θα είμαι πίσω στην Ελλάδα την άνοιξη και θα ελπίζω να δω από κοντά το Final 4 στο ΟΑΚΑ!»
Πάμε λίγο στο κεφάλαιο της «επίσημης αγαπημένης»… Τις μικρές Εθνικές ομάδες τις έχει φάει με το κουτάλι χωρίς δυστυχώς να κατακτήσεις ένα μετάλλιο, παρ’ ότι ειδικά πέρυσι με την Νέων – με την πιο ταλαντούχα φουρνιά της τελευταίας δεκαετίας – είχατε όλα τα φόντα να τα καταφέρετε. Το γεγονός ότι ήρθες εδώ τον περασμένο Αύγουστο για προετοιμασία στο Βιρτζίνια Τεκ κι έχασες την ευκαιρία να ήσουν στην ανδρών και να ζήσεις αυτό το ταξίδι στο Eurobasket που μας πέρασε, ήταν κάτι που σε έβαλε σε δεύτερες σκέψεις; Ειδικότερα έτσι όπως εξελίχθηκε η προσπάθεια με την κατάκτηση του πρώτου μεταλλίου μας μετά από 16 χρόνια…
«Κατ’ αρχάς χάρηκα πάρα πολύ που τα καταφέραμε, ήταν τρομερό το συναίσθημα όπως το έζησα σαν θεατής! Από ‘κει και πέρα, αν και η συμμετοχή στην ανδρών είναι όνειρο για μένα από μικρό παιδί και πάντα ήθελα να συμμετάσχω σε ένα τόσο μεγάλο τουρνουά, μέσα μου τα πράγματα ήταν αρκετά ξεκάθαρα τα πράγματα.Και αυτό γιατί από τις αρχές του καλοκαιριού, όταν πήρα την απόφαση να παίξω στο κολεγιακό, είχα μιλήσει και με τον coach Σπανούλη και με τον gm της Εθνικής, τον Νίκο Ζήση και – μαζί και με τον ατζέντη μου – συμφωνήσαμε ότι η καλύτερη επιλογή ήταν να ενσωματωθώ στην προετοιμασία του Βιρτζίνια Τεκ μετά το Πανευρωπαϊκό των Νέων. Γιατι είχα ήδη χάσει τις προπονήσεις του Ιουνίου και του Ιουλίου και έπρεπε να δουλέψω πολύ και πάνω στο σώμα μου και να καλύψω το χαμένο έδαφος. Δόξα τω Θεό, μικρός είμαι ακόμη και υγεία να έχω, θα μου δοθεί η ευκαιρία τα επόμενα χρόνια».
Κλείνοντας, θέλω να μου πεις για την πρόσφατη επίσκεψή σου στο Μιλγουόκι, σε ένα διήμερο ρεπό που είχατε και την συνάντηση που είχες με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο…
«Ναι μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω μία μικρή απόδραση για να ξεσκάσω λίγο από την πίεση και να φτιάξω λίγο το mindset μου από τις δύσκολες τελευταίες εβδομάδες που σκεφτόμουν ίσως περισσότερο από όσο έπρεπε. Πραγματικά αυτό το ταξίδι με βοήθησε να γυρίσω τελείως διαφορετικός και σε αυτό έπαιξαν σίγουρα ρόλο οι συζητήσεις που έκανα με τον Γιάννη. Μου έδωσε να καταλάβω πως διαχειριζόταν εκείνος όλες αυτές τις πολύ υψηλές απαιτήσεις που υπήρχαν απ’ αυτόν στο Μιλγουόκι όταν πολύ πιο μικρός σε ηλικία, το πως πρέπει να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα και γενικά με έκανε να νιώσω καλύτερα και να επιστρέψω με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση πίσω. Ήταν μία απίστευτη εμπειρία και τον ευχαριστώ πολύ!»
