Καταδικαστική κρίση για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του 2016-2017 – Περισσότεροι από 700.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους – Σημαντικό προηγούμενο για τη διεθνή νομολογία περί γενοκτονίας
Σε μια ιστορικής σημασίας απόφαση, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) έκρινε ότι η Μιανμάρ διέπραξε πράξεις γενοκτονίας εναντίον της μουσουλμανικής μειονότητας των Ροχίνγκια, κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων που πραγματοποιήθηκαν πριν από περίπου μία δεκαετία.
Σύμφωνα με όσα μεταφέρει και ο Guardian, η απόφαση ολοκληρώνει μια πολυετή δικαστική διαδικασία, η οποία διήρκεσε επτά χρόνια, και αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα για τη διεθνή κοινότητα, καθώς αφορά ένα από τα σοβαρότερα εγκλήματα που μπορεί να διαπράξει ένα κράτος. Παράλληλα, αποτελεί εξέλιξη με ευρύτερες νομικές και διπλωματικές προεκτάσεις, δεδομένου ότι δημιουργεί σημαντικό προηγούμενο για τον τρόπο με τον οποίο εξετάζονται υποθέσεις γενοκτονίας σε διεθνές επίπεδο.
Κατά την ανάγνωση της απόφασης, ο πρόεδρος του Δικαστηρίου, Γιούτζι Ιβασάουα, δήλωσε ότι οι δικαστές έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως η Μιανμάρ προέβη σε πράξεις που εμπίπτουν στις διατάξεις της Σύμβασης του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία, με πρόθεση την εξόντωση σημαντικού τμήματος του πληθυσμού των Ροχίνγκια.
Η στρατιωτική επιχείρηση που οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην προσφυγιά
Η υπόθεση συνδέεται με τη στρατιωτική εκστρατεία της περιόδου 2016-2017 στην πολιτεία Ραχίν, στη δυτική Μιανμάρ. Οι επιχειρήσεις του στρατού οδήγησαν περισσότερους από 700.000 Ροχίνγκια, στην πλειονότητά τους μουσουλμάνους, να εγκαταλείψουν τη χώρα και να αναζητήσουν καταφύγιο στο γειτονικό Μπανγκλαντές.
Οι μαρτυρίες των ανθρώπων που διέφυγαν από την περιοχή περιέγραφαν μια εκτεταμένη εκστρατεία βίας, με μαζικές δολοφονίες ανδρών, γυναικών και παιδιών, ομαδικούς βιασμούς, καταστροφή οικισμών και πυρπολήσεις κατοικιών.
Ιδιαίτερη θέση στη δικαστική διερεύνηση κατέλαβαν οι καταγγελίες για τη σφαγή στο χωριό Tula Toli. Πρόσφυγες είχαν περιγράψει το 2017 στον Guardian ότι στρατιώτες άνοιξαν πυρ εναντίον αμάχων, ενώ άλλες μαρτυρίες έκαναν λόγο για μαζικούς τάφους και παιδιά που πνίγηκαν σε ποτάμι.
Η έκταση της καταστροφής επιβεβαιώθηκε και από δορυφορικές εικόνες, οι οποίες κατέγραψαν την ολοκληρωτική καταστροφή του χωριού από πυρκαγιές. Το συγκεκριμένο περιστατικό αποτέλεσε μία από τις περιπτώσεις που εξετάστηκαν από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ερευνητές, στο πλαίσιο της τεκμηρίωσης των εγκλημάτων.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Μουμτάζ Μπεγκούμ, προσφύγου Ροχίνγκια, η οποία εγκατέλειψε το χωριό της μετά την επίθεση στο Tula Toli. Όπως είχε καταγγείλει, στρατιωτικές δυνάμεις έκαψαν κατοικίες, βίασαν γυναίκες και σκότωσαν τον σύζυγο και τον γιο της μπροστά στα μάτια της.
Η προσφυγή της Γκάμπιας και το νομικό διακύβευμα
Η δικαστική διαδικασία ξεκίνησε έπειτα από προσφυγή της Γκάμπιας, μιας χώρας με μουσουλμανική πλειοψηφία, η οποία ανέλαβε να εκπροσωπήσει τη διεθνή προσπάθεια για τη δικαίωση των θυμάτων της μειονότητας των Ροχίνγκια.
Η προσφυγή βασίστηκε σε δηλώσεις που αποδόθηκαν σε εκπροσώπους της στρατιωτικής ηγεσίας, αλλά και σε ένα ευρύτερο μοτίβο συστηματικής βίας, το οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Γκάμπιας, αποδείκνυε την πρόθεση καταστροφής της συγκεκριμένης πληθυσμιακής ομάδας.
Στα στοιχεία που παρουσιάστηκαν περιλαμβάνονταν καταγγελίες για εκτελέσεις αμάχων κατά την προσπάθειά τους να διαφύγουν, καθώς και για ενέργειες που αποσκοπούσαν στην αποτροπή της επιστροφής των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες.
Τον Ιανουάριο, το Διεθνές Δικαστήριο πραγματοποίησε κλειστές ακροαματικές διαδικασίες, προκειμένου να ακούσει τις μαρτυρίες επιζώντων που ταξίδεψαν από τους προσφυγικούς καταυλισμούς του Μπανγκλαντές.
Σήμερα, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Ροχίνγκια εξακολουθούν να ζουν στη χώρα, σε έναν από τους μεγαλύτερους προσφυγικούς καταυλισμούς παγκοσμίως. Αντίθετα, στη Μιανμάρ εκτιμάται ότι έχουν παραμείνει λιγότεροι από 600.000 άνθρωποι που ανήκουν στη συγκεκριμένη μειονότητα.
Κατά τη διάρκεια των ακροαματικών διαδικασιών, ο υπουργός Δικαιοσύνης της Γκάμπιας, Ντάουντα Τζάλοου, υπογράμμισε ότι η υπόθεση δεν αποτελεί μια αφηρημένη νομική διαμάχη, αλλά αφορά πραγματικούς ανθρώπους και μια ολόκληρη κοινότητα που βρέθηκε αντιμέτωπη με την απειλή της εξόντωσης.
Ο ρόλος της σεξουαλικής βίας στην τεκμηρίωση της γενοκτονίας
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που εξετάστηκαν αφορά τη χρήση της σεξουαλικής βίας ως μέσου γενοκτονικής δράσης.
Η Σύμβαση του ΟΗΕ του 1948 προβλέπει ότι στη γενοκτονία μπορούν να περιλαμβάνονται και πράξεις που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός μιας συγκεκριμένης εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας.
Στην περίπτωση των Ροχίνγκια, ερευνητές και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταγράψει μαρτυρίες για συστηματικούς ομαδικούς βιασμούς, καθώς και για περιστατικά ακρωτηριασμού γυναικείων γεννητικών οργάνων από στρατιώτες.
Οι ερευνητές υποστήριξαν ότι οι συγκεκριμένες πρακτικές δεν αποτελούσαν μεμονωμένα περιστατικά βίας, αλλά εντάσσονταν σε μια οργανωμένη προσπάθεια περιορισμού της αναπαραγωγής και διατήρησης της συγκεκριμένης κοινότητας.
Η διάσταση αυτή προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στην απόφαση, καθώς ενισχύει τη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο η σεξουαλική βία αξιολογείται ως στοιχείο απόδειξης της πρόθεσης διάπραξης γενοκτονίας.
Η άρνηση της Μιανμάρ και οι ευθύνες της στρατιωτικής ηγεσίας
Η στρατιωτική ηγεσία της Μιανμάρ αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι οι επιχειρήσεις συνιστούσαν γενοκτονία. Υποστήριξε ότι στόχος των στρατιωτικών ενεργειών ήταν η αντιμετώπιση ένοπλης οργάνωσης Ροχίνγκια, η οποία είχε πραγματοποιήσει επιθέσεις ανταρτικού χαρακτήρα.
Ωστόσο, οι επιχειρήσεις που ακολούθησαν είχαν τεράστιο ανθρώπινο κόστος, ενώ οι καταγγελίες για μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων προκάλεσαν διεθνή κατακραυγή.
Ο στρατηγός Μιν Αούνγκ Χλάινγκ, ο οποίος ηγούνταν των ενόπλων δυνάμεων κατά την περίοδο των επιθέσεων, βρίσκεται αντιμέτωπος με εκκρεμές ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC), με κατηγορίες που σχετίζονται με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο διαφέρει από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, καθώς εξετάζει την ποινική ευθύνη φυσικών προσώπων και όχι κρατών.
Ο ίδιος πρωταγωνίστησε επίσης στο στρατιωτικό πραξικόπημα του 2021, με το οποίο ανετράπει.
Ισραήλ: Έποικος πάτησε Παλαιστίνιους με το αμάξι του. Πολλαπλές επιθέσεις σε διαφορετικά σημεία


Ο δράστης καταγράφηκε από κάμερες ασφαλείας να στοχεύει πεζούς Παλαιστίνιους σε διαφορετικές τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένων δύο γυναικών που αποχωρούσαν από γαμήλια τελετή.
Φονική επίθεση κατά ανυποψίαστων Παλαιστίνιων εξαπέλυσε ένας Ισραηλινός έποικος, ο οποίος έπεσε σκόπιμα με το αυτοκίνητό του πάνω σε πεζούς σε πέντε διαφορετικά σημεία της πόλης Καφρ Κασίμ, στο κεντρικό Ισραήλ.
Ο δράστης καταγράφηκε από κάμερες ασφαλείας να στοχεύει πεζούς Παλαιστίνιους σε διαφορετικές τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένων δύο γυναικών που αποχωρούσαν από γαμήλια τελετή, και να ρίχνει με ορμή το όχημα του επάνω τους, πριν διαφύγει από το σημείο.
Σύμφωνα με το Al Jazeera, τουλάχιστον οκτώ Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν, κατά την διάρκεια των επιθέσεων.
Οι νέες επιθέσεις δεν αποτελούν πρωτοφανή περίπτωση, καθώς έχουν καταγραφεί πολλές αντίστοιχες ενέργειες Ισραηλινών εποίκων κατά Παλαιστινίων ανά τα χρόνια. Τον περασμένο Απρίλιο, Ισραηλινός έποικος φέρεται να έπεσε με το αυτοκίνητό του πάνω σε δύο Παλαιστίνιες μαθήτριες, καθώς περπατούσαν στην άκρη του δρόμου, στην Δυτική Όχθη.
Τον Δεκέμβριο του 2025, βίντεο από διερχόμενο αυτοκίνητο κατέγραψε έναν Ισραηλινό έποικο με ένα τουφέκι κρεμασμένο στην πλάτη του, να χτυπά σκόπιμα με την γουρούνα στην οποία επέβαινε, έναν Παλαιστίνιο που βρισκόταν γονατισμένος στην άκρη του δρόμου, καθώς προσευχόταν.Το περιστατικό έλαβε χώρα κοντά στο χωριό Ντέιρ Τζαρίρ της Δυτικής Όχθης, με τον ισραηλινό στρατό να ανακοινώνει πως ο επιτιθέμενος ήταν έφεδρος στρατιώτης.
Σημειώνεται πως η Καφρ Κασίμ είναι μια αραβική πόλη του κεντρικού Ισραήλ, περίπου 20 χιλιόμετρα ανατολικά του Τελ Αβίβ, με τον πληθυσμό της να αποτελείται κυρίως από Παλαιστίνιους, οι οποίοι έχουν λάβει ισραηλινή υπηκοότητα.
Στην περιοχή διαδραματίστηκε η σφαγή του Καφρ Κασίμ στις 29 Οκτωβρίου του 1956, όταν η ισραηλινή χωροφυλακή δολοφόνησε 48 Άραβες κατοίκους, εκ των οποίων οι 23 παιδιά, την ώρα που επέστρεφαν στην πόλη από τις εργασίες τους.
Αφορμή της σφαγής στάθηκε μια απαγόρευση κυκλοφορίας που είχε εκδώσει νωρίτερα την ίδια ημέρα η ισραηλινή αστυνομία, για την οποία, όμως, οι κάτοικοι δεν ήταν ενήμεροι.











