«Ανοίγει θέματα από το πουθενά πέφτοντας ταυτόχρονα στην παγίδα να επιβεβαιώνει το αφήγημα που δημιουργούν για αυτήν».

Σε ανάρτηση για τη Μαρία Καρυστιανού και τις έως τώρα τρεις πολιτικές της παρεμβάσεις, προχώρησε ο εκδότης του Documento Κώστας Βαξεβάνης, σημειώνοντας πως όσα γράφει έχουν την «έννοια της πολιτικής κριτικής» καθώς «η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταφέρνει να λειτουργήσει με «αντικειμενικότητα», το οποίο στη δικιά μου οπτική δεν είναι τίποτα άλλο από «το βαθμό της ευπρέπειας του υποκειμενισμού του».

Η διευκρίνιση γίνεται γιατί, όπως σημειώνει ο Κώστας Βαξεβάνης, αφενός λειτουργεί μία όποια «πίεση» που ασκεί ο σεβασμός στο πρόσωπό της και τους αγώνες της, αφετέρου υπάρχει και η «βεβαιότητα που έχω πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που είναι έτοιμοι να της χρεώσουν και δίκαια και άδικα».

Συμπερασματικά, ο Κώστας Βαξεβάνης σημειώνει «για την τρίτη αιχμηρή πολιτική παρέμβαση της Μαρίας Καρυστιανού, που την τοποθετεί ωστόσο σε ένα πολιτικό πλαίσιο», πώς «πολύ φοβάμαι ότι η Μαρία Καρυστιανού, κάτω από την πίεση της βίαιης πολιτικοποίησης, επιλέγει προϊόντα από ράφι. Και μάλιστα από συγκεκριμένο ράφι. Είναι δε τόσο βίαιη αυτή η διαδικασία, που ανοίγει θέματα από το πουθενά πέφτοντας ταυτόχρονα στην παγίδα να επιβεβαιώνει το αφήγημα που δημιουργούν για αυτήν. Αν δεν την ενοχλεί, αν αυτές είναι οι απόψεις της, αν ίσως θεωρεί ότι αυτά ταυτίζονται με έναν πατριωτισμό τότε ας τα δοκιμάσει. Τα έχει δοκιμάσει ωστόσο η Ιστορία και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι ο λόγος που οι πολίτες θεώρησαν ότι ταυτίζονται μαζί της».

Αναλυτικά η ανάρτηση του Κώστα Βαξεβάνη για τη Μαρία Καρυστιανού:

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι όσα γράφω για την Μαρία Καρυστιανού σήμερα και έχουν σαφώς την έννοια της πολιτικής κριτικής, δεν είναι απαλλαγμένα από την «πίεση» που ασκεί ο σεβασμός στο πρόσωπό της και τους αγώνες της, ούτε από τη βεβαιότητα που έχω πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που είναι έτοιμοι να της χρεώσουν και δίκαια και άδικα. Η δουλειά όμως του δημοσιογράφου είναι να καταφέρνει να λειτουργήσει με «αντικειμενικότητα», το οποίο στη δικιά μου οπτική δεν είναι τίποτα άλλο από «το βαθμό της ευπρέπειας του υποκειμενισμού του».

Η Μαρία Καρυστιανού, στην προσπάθεια να εμφανίσει ένα πολιτικό προφίλ, με το οποίο θα απευθυνθεί στον κόσμο που βλέπει στο πρόσωπό της έναν άφθαρτο και αποφασιστικό άνθρωπο που κινείται από τα πιο αγνά κίνητρα, διατύπωσε μια πολιτική θέση. Κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ετοιμάζει τις «Πρέσπες του Αιγαίου» και όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, μιλάει για προδοσία. Άρα η συμφωνία των Πρεσπών που ο Μητσοτάκης ετοιμάζεται να επεκτείνει  στο Αιγαίο ήταν μια προδοσία.

Είναι η τρίτη αιχμηρή πολιτική παρέμβαση της Μαρίας Καρυστιανού, που την τοποθετεί ωστόσο σε ένα πολιτικό πλαίσιο.

Στην πρώτη της δήλωση χαρακτήρισε το τρίτο μνημόνιο Τσίπρα ως το χειρότερο και το κοστολόγησε κιόλας. Στη δεύτερη άνοιξε θέμα αμβλώσεων εμφανίζοντάς το ως θέμα τρέχοντος κοινωνικού προβληματισμού και στην τρίτη και φαρμακερή υπονοεί όσα υπονοεί περί προδοτικής συμφωνίας των Πρεσπών.

Η Μαρία Καρυστιανού, είτε παίρνει θέση με απλή άγνοια και πολιτική απειρία, είτε πιστεύει κατ’ ουσίας όσα είπε, τοποθετεί τον εαυτό της αναντίστοιχα με το μεγάλο λαϊκό ρεύμα που την αντιλαμβάνεται ως πιθανή λύση απέναντι στο γερασμένο και καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα.

Παίρνει θέση σε συγκεκριμένη πλευρά της Ιστορίας και δυστυχώς, αντίστοιχη θέση έχει ο Μητσοτάκης.

Η συμφωνία των Πρεσπών, δεν έθεσε σε αμφισβήτηση την κυριαρχία της χώρας, ούτε τα οικονομικά της συμφέροντα. Ήταν το αποτέλεσμα μιας τεχνητής διαμάχης που δεν επιλύθηκε για μικροκομματικούς λόγους στο παρελθόν. Ο Κώστας Μητσοτάκης ήταν ο πρώτος που προέκρινε μια λύση σύνθετης ονομασίας, ο Κώστας Καραμανλής και η Ντόρα Μπακογιάννη στην σύσκεψη του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι είχαν συμφωνήσει για «Βόρεια Μακεδονία», ενώ ο Σημίτης στο παρελθόν είχε προτείνει το «Ορεινή Μακεδονία».

Ο υιός Μητσοτάκης, ενώ ήταν ξεκάθαρα υπέρ της λύσης του πατρός του, επέλεξε να μετατραπεί σε Μακεδονομάχο με ημερομηνία λήξης, για να κερδίσει τις εκλογές. Τίποτα εθνικό δεν υπερασπίστηκε και τίποτα ντροπιαστικό και προδοτικό δεν θέλησε να αποφύγει. Λειτούργησε όπως όλοι οι πολιτικοί  απατεώνας που βρίσκουν καταφύγιο στην πατριδοκαπηλεία.

Όσα χρόνια κυβερνά ο Μητσοτάκης, λειτουργεί στα εθνικά θέματα όχι με όρους μυστικής έστω διπλωματίας αλλά ιδιωτικής. Η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, χωρίς να έχουν διευθετηθεί τα θέματα της ΑΟΖ, της υφαλοκρηπίδας και της τουρκικής επιθετικότητας, βάζει θέματα εθνικής κυριαρχίας. Στόχος του λοιπόν, δεν είναι η επίλυση ενός χρόνιου προβλήματος όπως το εμφανίζει, αλλά η παράδοση της κυριαρχίας της χώρας με τη μέθοδο των επενδύσεων και των επενδυτών.

Η συμφωνία των Πρεσπών ανάγκασε τη Βόρεια Μακεδονία να αλλάξει το Σύνταγμά της και να δηλώσει σεβασμό στα Ελληνικά σύμβολα και την Ιστορία. Δεν παρέδωσε έδαφος της χώρας ούτε οικονομικά δικαιώματα.

Πολύ φοβάμαι ότι η Μαρία Καρυστιανού, κάτω από την πίεση της βίαιης πολιτικοποίησης, επιλέγει προϊόντα από ράφι. Και μάλιστα από συγκεκριμένο ράφι. Είναι δε τόσο βίαιη αυτή η διαδικασία, που ανοίγει θέματα από το πουθενά πέφτοντας ταυτόχρονα στην παγίδα να επιβεβαιώνει το αφήγημα που δημιουργούν για αυτήν. Αν δεν την ενοχλεί, αν αυτές είναι οι απόψεις της, αν ίσως θεωρεί ότι αυτά ταυτίζονται με έναν πατριωτισμό τότε ας τα δοκιμάσει. Τα έχει δοκιμάσει ωστόσο η Ιστορία και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Σε κάθε περίπτωση δεν  είναι ο λόγος που οι πολίτες θεώρησαν ότι ταυτίζονται μαζί της.

Στην γειτονική Ιταλία, το «Κίνημα Πέντε Αστέρων» του Μπέμπε Γκρίλο εμφανίστηκε την προηγούμενη δεκαετία, ως ένα αντισυστημικό μόρφωμα που θα άλλαζε τη χώρα. Το 2018 έφτασε σε ποσοστό 32% , αλλά δεν κατάφερε να αλλάξει τίποτα σε σχέση με τη διαφθορά. Συμμετείχε απλώς σε κυβερνήσεις συμμαχιών με υπουργούς που έμοιαζαν περισσότερο ως κωμικοί παρά ως πολιτικοί. Σήμερα είναι ένα συστημικό κόμμα.

Στη Μαρία Καρυστιανού δεν αξίζει μια τέτοια κατάληξη. Αλλά ούτε και στο κόσμο που την στήριξε και περιμένει από αυτήν.

 Kostas Vaxevanis

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι όσα γράφω για την Μαρία Καρυστιανου σήμερα και έχουν σαφώς την έννοια της πολιτικής κριτικής,

δεν είναι απαλλαγμένα από την «πίεση» που ασκεί ο σεβασμός στο πρόσωπό της και τους αγώνες της, ούτε από τη βεβαιότητα

που έχω πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που είναι έτοιμοι να της χρεώσουν και δίκαια και άδικα.

Η δουλειά όμως του δημοσιογράφου είναι να καταφέρνει να λειτουργήσει με «αντικειμενικότητα», το οποίο στη

δικιά μου οπτική δεν είναι τίποτα άλλο από « ...

Δείτε περισσότερα