Όταν βρέθηκε ελληνικό μέσο - και μάλιστα η κυβερνητική ΕΡΤ- να στείλει δημοσιογράφο στο Ιράν, γκρεμίστηκαν στερεότυπα, μύθοι και τερατολογίες.
Βγαίνετε και εσείς από τα ρούχα σας όταν επιχειρείτε να παρακολουθήσετε τις ανταποκρίσεις των ελληνικών καναλιών από το Ισραήλ και το Λίβανο ή να το πω σε κανένα αμπιγιέρ ψυχαναλυτή να τελειώνουμε;
Αρκετοί από τους απεσταλμένους των ελληνικών μέσων στον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου ενσωματώθηκαν εκόντες άκοντες στο άρμα του γαλάζιου σατανά και παπαγαλίζουν με θαυμαστή ακρίβεια (από ήσυχες ταράτσες του Τελ Αβίβ και της Βηρυττού) τα ανακοινωθέντα και τα non paper του προπαγανδιστικού μηχανισμού, με την ευλογία φυσικά της ελληνικής κυβέρνησης.
Δεν ακούσατε τι είπε ο Άδωνις όταν είδε τη Φραντσέσκα Αλμπανέζε να καταφτάνει στην Ελλάδα;
«Αυτά που λέει η συγκεκριμένη κυρία είναι τα ίδια που ισχυρίζονται οι Τούρκοι για να πλήξουν την συμμαχία μας με το Ισραήλ».
Πάνω απ’ όλα δηλαδή όχι η αλήθεια και η ανθρωπιά, αλλά το …ελληνοϊσραηλινό μέτωπο που θα αποκρούσει την εισβολή του Τουρκαλά όταν έρθει η ώρα. Να πας να τα πεις αυτά σε κανένα ξένο φόρουμ ή πανεπιστήμιο και να σου φορέσουν χωρίς δεύτερη κουβέντα τα ανάποδα γιλέκα.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, γίναμε το προκεχωρημένο φυλάκιο του Νετανιάχου και ταυτόχρονα το ασφαλές καταφύγιο όσων Ισραηλινών θέλουν ν’ αγοράσουν γη και σπίτια, να φτιάξουν κιμπούτζ ή απλά να κάνουν διακοπές σε καθαρά από αίμα νερά.
Καθαρά, μέχρι να τιναχτεί στον αέρα στα «διεθνή ύδατα» κανένα ξεχασμένο drone και να στείλει τίποτε ψαράδες στον βυθό, να κάνουν παρέα με τους πρόσφυγες που πήγαν άκλαυτοι σε εκείνο το «τυχαίο» και «ανεξιχνίαστο» ναυάγιο του 2023. Δεν είναι δα τόσο μακριά η Λευκάδα από την Πύλο.
Ώσπου, έγινε κάποιου είδους θαύμα: βρέθηκε ελληνικό μέσο να στείλει δημοσιογράφο στον τόπο των μουλάδων. Έστω, με ολιγοήμερη δημοσιογραφική βίζα.
Η Κάτια Αντωνιάδη ταξίδεψε οδικώς στην Τεχεράνη και, μολονότι απεσταλμένη της κρατικοδίαιτης και υποταγμένης στο γκουβέρνο ΕΡΤ, θεώρησε δίκαιο και επιβεβλημένο να βάλει μερικά πράγματα στη θέση τους.
Η ανάρτησή της στο Facebook, με τίτλο «Ένα μικρό κατεβατό για μια μεγάλη (και πολύ μπερδεμένη) κατάσταση», την περασμένη Τρίτη, είχε ως εξής:
«Στο επόμενο live σου βγάλε τη μαντίλα. Δεν είναι πλέον απαραίτητη. Καλό θα ήταν κάποια στιγμή να ειπωθεί και αυτό», μου είπε η φίλη μου στην Τεχεράνη.
Δεν ήρθα στο Ιράν για να κάνω την επανάσταση, ήρθα για να κάνω τη δουλειά μου. Κυκλοφορούσα λοιπόν παντού με ένα ελαφρύ σάλι στα μαλλιά μου. Η πρώτη φορά που πειραματίστηκα να κυκλοφορήσω χωρίς σάλι ήταν μια αποκάλυψη: Δεν ασχολήθηκε κανείς.
Ούτε στην αγορά, ούτε στο μετρό, ούτε στις διαδηλώσεις με τις χιλιάδες κόσμου. Οι μόνες περίεργες ματιές που εισέπραξα συνοδεύονταν από ένα ενθουσιώδες «Μάσαλαχ! Χαρετζί! Κοτζά-ι;» (Ωωω! Ξένη! Από πού είσαι;). Δύο κοπέλες μάλιστα με σταμάτησαν για να με ρωτήσουν τι νούμερο ξανθιστική βάζει ο κομμωτής μου. Προτεραιότητες.
«I told you», μού είπε η φίλη μου με το γνωστό ύφος του ανθρώπου που έχει δίκιο. «Μπε κάσι τσε;» (Ποιον νοιάζει;)
Η Ιστορία εδώ κάνει κύκλους που ζαλίζουν. Το 1936 ο Σάχης Παχλαβί απαγορεύει τη μαντίλα με το «κάσφ-ε χετζάμπ». Τραύμα. Το 1979 η μαντίλα γίνεται σύμβολο αντίστασης στη Δύση. Λίγο αργότερα επιβλήθηκε. Σήμερα, η επιβολή της βιώνεται ως δεσποτισμός και η κοινωνία την έχει ήδη ξεπεράσει στην πράξη.
Ναι, υπάρχει το περιβόητο Άρθρο 638 του Ποινικού Κώδικα. Ναι, το κράτος προσπάθησε επί χρόνια, με αστυνομία ηθών, φυλακίσεις, κάμερες και πρόστιμα να το εφαρμόσει. Αλλά όταν εκατομμύρια γυναίκες αποφασίζουν να αμφισβητήσουν το γράμμα του νόμου, η εξουσία προσαρμόζεται.
«Γιατί φοράς μαντίλα;» με ρωτούσαν. «Κατακτήσαμε το δικαίωμα να μη φοράμε, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΡΑΝΕΣ το καταφέραμε, όχι κάποιος απ’ έξω, δείξ’ το στον κόσμο!».
Σήμερα στο Ιράν η κάλυψη της κεφαλής έχει ντε φάκτο καταργηθεί στους δημόσιους χώρους. Οι γυναίκες κυκλοφορούν (περίπου) όπως θέλουν. Αν δουλεύεις στο δημόσιο, φοράς το υποδεικνυόμενο manteau. Αν δουλεύεις σε τράπεζα, φοράς τη στολή. Αν είσαι ελεύθερη επαγγελματίας, φοράς το στυλ σου. Οι βαθιά θρησκευόμενες τιμούν το τσαντόρ τους. Μπούργκα δεν είδα πουθενά. Το δίχτυ στα μάτια είναι ξένο σώμα για την περσική κουλτούρα. Οι Ιρανές είναι περήφανες για το πρόσωπό τους. Το Ιράν είναι η παγκόσμια πρωτεύουσα των καλλυντικών και των αισθητικών παρεμβάσεων –η ομορφιά εδώ είναι σοβαρή υπόθεση, σχεδόν ιερή.
Το να αναγνωρίζεις το θάρρος των ανθρώπων δεν σημαίνει ότι εθελοτυφλείς στα προβλήματα. Οι αγώνες κερδίζονται με πόνο και αίμα, και οι γυναίκες του Ιράν έχουν πληρώσει –και πληρώνουν– βαρύ τίμημα.
Τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Αλλά η μαντίλα, από σύμβολο επιβολής, έχει γίνει το σύμβολο ενός μετασχηματισμού που συμβαίνει κάθε μέρα, σε κάθε πεζοδρόμιο της χώρας και η πολιτική εξουσία συμφιλιώνεται με την πραγματικότητα που παρακινείται από τους ίδιους τους πολίτες.
Σχεδόν όλα τα σχόλια που γράφτηκαν από (πάμπολλους) συναδέλφους της Κάτιας Αντωνιάδη και απλούς παρατηρητές κάτω από την ανάρτηση ήταν επαινετικά και αγαπησιάρικα, ιδίως από ανθρώπους που γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις στην Τεχεράνη.
Επειδή το Ιράν βρισκόταν πάντοτε –και παραμένει- δέκα βήματα από την Ελλάδα και όχι στο φεγγάρι, ένα ταξίδι που προ του πολέμου ήταν και εύκολο και ελκυστικό για τον επισκέπτη, χώρια οι εμπορικές σχέσεις και τα συναφή, είναι χιλιάδες οι συμπατριώτες μας που το έχουν γνωρίσει πρόσφατα ή και ζουν εκεί.
Δειγματοληπτικά, γράφει η Έλενα Καραγιάννη κάτω από το ποστάρισμα της Κάτιας: «Σας παρακολουθώ και χαίρομαι για τον τρόπο που μας δείχνετε τη ζωή στο Ιράν και τους όμορφους ανθρώπους του.
Εργάζομαι σε προσφυγική δομή και οι Ιρανοί πάντα ήταν ευγενικοί, δυναμικοί, άνθρωποι των τεχνών που αγαπούν πολύ τους Έλληνες. Να αξιοποιήσετε την εμπειρία σας αυτή και να συνεχίσετε να μιλάτε στο ισλαμοφοβικό κοινό της Ελλάδας. Έχουμε πιο πολλά κοινά με αυτούς τους ανθρώπους από όσο νομίζουμε».
Ο Σπύρος Σιδέρης: «Σε χαίρομαι και σε ζηλεύω που είσαι σε μια από τις πιο όμορφες χώρες σε φυσική ομορφιά και ψυχές ανθρώπων.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν πήγα να αγοράσω στην Τεχεράνη κάτι σαν πιροσκί για να τσιμπήσω σε ένα μαγαζί, οι πελάτες που ήταν πίσω μου με κέρασαν γιατί ήμουν Έλληνας.
Ούτε τον φοιτητή μπορώ να ξεχάσω που με έβαλε “παράνομα” στο Πανεπιστήμιο για να παρακολουθήσω τη διάλεξη του Κοτζιά καθώς ο Αϋφαντής, πρέσβης τότε, δεν με έβαλε στην αποστολή.
Ούτε τους κυβερνητικούς στο προεδρικό που έρχονταν κάθε τέταρτο να με πάρουν για να πάμε να καπνίσουμε έξω καθώς με θυμόντουσαν από το πρώτο μου ταξίδι στο Ιράν. Ωραία χρόνια».
Η Μαρία Μπούρα: «Η αλήθεια είναι πως μετά από την Αμινί και όσα ακολούθησαν στο Ιράν, η μαντίλα δεν είναι πλέον υποχρεωτική ντε φάκτο, παρόλο που ο σχετικός νόμος δεν καταργήθηκε.
Επίσης, οι Ιρανές (και οι Ιρανοί) είναι σε τεράστιο ποσοστό απόφοιτοι Πανεπιστημίου ή Πολυτεχνείου.
Μπορεί το καθεστώς να συνεχίζει να είναι θεοκρατικό και καταπιεστικό, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι είναι βαθιά μορφωμένοι, πολύ ευγενικοί και πραγματικά πολιτισμένοι».
Υπάρχουν βεβαίως και οι αμετανόητοι αναλυτές του καναπέ που ενημερώνονται αρμοδίως για τα της Μέσης Ανατολής από μέσα της δύσης και από αξιόπιστα πρόσωπα σαν εκείνον τον φοβερό κυριούλη του Breitbart, που βγήκε στην ΕΡΤ για να μας πει ότι υποφέρουμε από παράνοια εναντίον του Τραμπ και ότι οι τρανς θα αλλάξουν φύλο στα παιδιά μας. Κάμποσοι από αυτούς θεώρησαν πρέπον να πουν στην Κάτια ότι όοοοχι, δεν ξέρει αυτή που πήγε στο Ιράν, ξέρουν εκείνοι, που τα μαθαίνουν όλα χαρτί και καλαμάρι από τον Πορτοσάλτε. Διότι είναι, προφανώς, βαλτή των αγιατολάχ για να καταπνίξει το χριστιανικό ιδεώδες.
Οι χρήστες που θεωρούν την ανάρτηση της Κάτιας Αντωνιάδη (και τη 45λεπτη συνέντευξη που έδωσε σε podcast της Lifo) «ξέπλυμα του ισλαμοφασισμού» και gaslighting, μιλούν για καθημερινές εκτελέσεις διαδηλωτών και επιμένουν ότι πέφτει μαστίγωμα όποτε φαίνεται μία φράντζα.
Καταγγέλλουν εξάλλου ότι το Ισλάμ είναι για θρησκεία παιδεραστών, λες και είναι οι μουλάδες αυτοί που εμφανίζονται στους φακέλουςΕπστάιν. Λες και δεν παντρεύει η άμωμος ελληνορθόδοξη εκκλησία 37.000 ανήλικα (ως επί το πλέιστον κορίτσια) κάθε χρόνο στην ακοίμητη και ευλαβή πατρίδα μας.
Η αλήθεια κρύβεται κάπου στη μέση, είναι η προφανής κατακλείδα. Μόνο που η μέση μπορεί να βρίσκεται …λιγότερο στη μέση απ’ ό,τι θέλουν να πιστεύουμε.
Για μια φορά, έχουμε λεπτομερή ανεξάρτητη αυτοπρόσωπη μαρτυρία και από την άλλη πλευρά, αυτήν που απειλείται με αφανισμό και που υφίσταται οικονομική ασφυξία επειδή «η δική μας πλευρά» αποφάσισε να καταπνίξει το θεοκρατικό καθεστώς της, εις το όνομα βεβαίως του πατρός, του υιού και του πορτοκαλί πνεύματος.
Είτε αρέσει είτε όχι, υπάρχουν λογιών λογιών θεοκρατίες και μεσσιανισμοί. Όχι μόνο ανατολικού τύπου, αλλά και πιο κοσμικές. Ποιος μουλάς θα τολμούσε να κάνει ανάρτηση με τη μουτσούνα του στη θέση του προφήτη;
