Τσίπουρο δεν ήπιε, «παρήγγειλε μόνο ένα τσάι» και – όταν έφυγε – τον «κέρασαν» και μια διαρροή. Για να μην ξεχνιέται και ο ίδιος με τι έχει να κάνει τώρα που σχεδιάζει να επιστρέψει, αλλά και για να μην ξεχνιούνται και οι υπόλοιποι που τον στηρίζουν. Και οι «υδραυλικοί» της πολιτικής επικοινωνίας είναι μανούλες σ’ αυτά – μην ξαναλέμε τα ίδια.
Πήγε λοιπόν χθες ο Τσίπρας στο προεδρικό, συναντήθηκε με τον Τασούλα, τα είπαν «για περίπου μιάμιση ώρα» κι έπειτα ξεκίνησε το… πανηγύρι. Των ψεμάτων. Χορός κανονικός.
«Ο Τσίπρας δεν φάνηκε να έχει κάποια αντίρρηση ως προς την ουσία του θέματος, ωστόσο όσοι έχουν συζητήσει μαζί του το θέμα αυτό λένε ότι δεν μοιάζει προς το παρόν διατεθειμένος να συμμετάσχει πιο ενεργά στον δημόσιο διάλογο για την αναθεώρηση, εφόσον δεν είναι βουλευτής και δεν έχει ακόμα ιδρύσει το κόμμα. Και πότε θα ιδρύσει το κόμμα; Η εντύπωση που δίνει είναι ότι δεν βιάζεται. Παρακολουθεί προσεκτικά τις εξελίξεις και μοιάζει βέβαιος ότι θα βρει τη βέλτιστη χρονική στιγμή».
Στο τέλος της διαρροής της Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας γράφονται αυτά, όπου παρατίθενται και εκτιμήσεις για τη στάση του Τσίπρα ως προς τη συνταγματική αναθεώρηση, αλλά και για τα πολιτικά σχέδιά του, ειδικά για εκείνα που αφορούν στην ίδρυση του κόμματός του.
Πραγματολογικά μιλώντας:
Η Αμαλίας έσπευσε άμεσα να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, σημειώνοντας μεταξύ άλλων πως κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον ΠτΔ και σχετικά με το ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης το οποίο ετέθη, ο Τσίπρας επέμεινε στη θέση που διατύπωσε στην πρόσφατη ομιλία του στα Ιωάννινα, δηλαδή στο ότι «δεν μπορεί ο λύκος να φυλάει τα πρόβατα». Αλλά και πως, «δεν μπορεί να υπάρξει καμία συναίνεση με μια κυβερνητική πλειοψηφία που δεν σέβεται και δεν εφαρμόζει το Σύνταγμα, προκειμένου να αναζητηθούν συναινέσεις για την αναθεώρησή του».
Σημειολογικά μιλώντας:
Ο Τασούλας δεν έχει συναντηθεί μόνο με τον Τσίπρα, καθώς έχει συναντηθεί και με άλλους πρώην πρωθυπουργούς. Και δεν υπήρξε απολύτως καμία διαρροή. Τυχαίο θα ‘ταν – ή απλώς ζήτημα καλών… «σωληνώσεων».
Μου έγραφε το πρωί σε μήνυμά του στη διάρκεια της εκπομπής στον Αθήνα 9.84 ένας φίλος ακροατής, ο Χρήστος: «Το προβληματικό στη διαρροή είναι το πως πλέον αρκετοί θέσμοί πια μοιάζουν να υπηρετούν ένα συγκεκριμένο πολιτικό αφήγημα και τελικά τις επιθυμίες του πρωθυπουργού. Και το ερώτημα είναι, που είναι επιτέλους ο πάτος αυτού του βαρελιού;».
Δίκιο είχε Χρήστος και ο κόσμος δεν είναι χαζός – και καταλαβαίνει. Ενώ συγχρόνως, ουδείς πια δικαιούται να πέφτει από τα σύννεφα ή να δηλώνει έκπληκτος. Ούτε η Αμαλίας.
Κι αυτό γιατί ο Κωνσταντίνος Τασούλας, δεν είναι ένας «τυπικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας» – όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν είναι ένας «τυπικός πρωθυπουργός». Γιατί δεν έχουν απολύτως καμία σχέση, με όσα είχαμε μάθει- συνηθίσει στο παρελθόν.
Πάμε να φρεσκάρουμε όμως την συλλογική μνήμη – ξανά – για να θυμηθούμε «θεσμικές συμπεριφορές». Κι αυτό διότι εδώ, το ζήτημα δεν είναι η «διαρροή», αλλά ποιος την έκανε, για λογαριασμό τίνος και κυρίως πιο πολιτικό «ιστορικό» κουβαλά.
Λίγες ημέρες πριν την απόφαση του δικαστηρίου για τη Χρυσή Αυγή (Οκτώβριος 2020), ο Τασούλας ήταν που διόρισε την Ελένη Ζαρούλια ως μετακλητή υπάλληλο στη Βουλή, με μισθό περίπου 1.000 ευρώ. Ο διορισμός βέβαια ανακλήθηκε γιατί έγινε το «έλα να δεις» από τις αντιδράσεις, καθώς η Ζαρούλια υπέβαλε ψευδή υπεύθυνη δήλωση (δεν ανέφερε την ποινική δίωξη που την βάραινε). Ο Τασούλας μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά παραδέχτηκε το λάθος, έστειλε την υπόθεση στον εισαγγελέα, αλλά η πράξη του χαρακτηρίστηκε ως ένδειξη πολιτικής εύνοιας προς την ακροδεξιά, ενώ του καταλογίστηκε και έλλειψη αμεροληψίας.
Στο σκάνδαλο των υποκλοπών, ο Τασούλας ήταν που απέκλεισε τον πρόεδρο της ΑΔΑΕ, Χρήστο Ράμμο, από ενημέρωση της Βουλής χαρακτηρίζοντάς τον μάλιστα ως… «αυτόκλητο καλεσμένο"». Το γεγονός βέβαια εμπόδισε την περαιτέρω αποκάλυψη στοιχείων για τις παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών.
Στο έγκλημα των Τεμπών, ο Τασούλας ήταν που κατηγορήθηκε από την αντιπολίτευση ότι συνέβαλε σε προσπάθειες συγκάλυψης, εμποδίζοντας την πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης καθώς δεν προώθησε ως όφειλε, αλλά κράτησε στο γραφείο του, δικογραφίες για τις ευθύνες του υπουργείου Μεταφορών. Ενώ συνολικά ο τρόπος που ως Πρόεδρος της Βουλής χειρίστηκε την Εξεταστική Επιτροπή χαρακτηρίστηκε ως «βίαιη αποσιώπηση», απορρίπτοντας σχετικά αιτήματα της αντιπολίτευσης για κλήση μαρτύρων.
Ο Τασούλας ήταν επίσης που επέδειξε θεσμική μεροληψία ακόμη και ανήμερα του εορτασμού της αποκατάστασης της Δημοκρατίας τον Ιούλιο του 2024, όταν επικαλέστηκε «το πρωτόκολλο» για να αποκλείσει Παλαιστίνιο πρόσφυγα ως συνοδό του προέδρου Νέας Αριστεράς, Αλέξη Χαρίτση στην δεξίωση στο προεδρικό μέγαρο.
Θα μπορούσε λοιπόν ο Τσίπρας, ενώ έχουν συμβεί όλα αυτά (αλλά και άλλα) να εκμυστηρευτεί, να μοιραστεί στον Τασούλα τις σκέψεις του για τα επόμενα πολιτικά του βήματα; Να συζητήσει δηλαδή με τον συγκεκριμένο ΠτΔ, τις εξελίξεις στο ευρύτερο αριστερό, προοδευτικό χώρο; Στον Κωνσταντίνο Τασούλα, θα τα έλεγε; Όχι βέβαια.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι πότε ο Τσίπρας θα ιδρύσει το νέο του κόμμα, αλλά το εάν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να λειτουργεί ως πολιτικός παράγοντας που σέβεται και τηρεί απαρέγκλιτα τους θεσμικούς κανόνες. Αλλά κι εκείνους του δημόσιου πολιτικού διαλόγου. Όπως το έκαναν οι περισσότεροι εκ των προκατόχων του.
