Πώς αντιμετωπίζουμε την κατάντια ενός συστήματος εξουσίας που χρειάζεται τον Γεωργιάδη σαν “πολιορκητικό κριό”;

Νυν Υπουργός με πολλά χρόνια κυβερνητικής θητείας μού είπε προ ετών σε χαλαρή προσωπική συζήτηση: «Μη λέτε τον Άδωνι ακροδεξιό. Ακροδεξιός γνήσιος είναι ο Βορίδης. Ο Άδωνις είναι πολιτικό έντομο, επιβιώνει σε κάθε συνθήκη. Τον βοηθάτε όταν τον λέτε ακροδεξιό».

Το θυμήθηκα με το fake Γεωργιάδη ότι τάχα τον χτύπησε γιατρός του νοσοκομείου Νίκαιας. Αναρωτήθηκα: ποια είναι η καλύτερη στάση απέναντί του; Ως τι αντιμετωπίζουμε τον Άδωνι Γεωργιάδη;

Α. Ο ακροδεξιός

Ήταν στο ΛΑΟΣ, συνυποψήφιος του καταδικασμένου νεοναζί Παναγιώταρου. Φιλοξενούσε στην τηλεοπτική του εκπομπή τον φασίστα Κ. Πλεύρη, επί 4 χρόνια διαφήμιζε το βιβλίο που αρνιόταν το Ολοκαύτωμα και θεωρούσε αναγκαία την εξόντωση των Εβραίων. Ο Γεωργιάδης ως βουλευτής τραγουδούσε με φοιτητές της ΔΑΠ το σύνθημα του Γκέμπελς «Θα ξαναγυρίσουμε και θα τρέμει η γη». Μετά δυσκολευόταν τάχα να προφέρει το όνομα του Αντετονκούμπο. Πιο μετά –ψοφοδεής μπροστά στην πανεθνική αποδοχή του αθλητή- έλεγε ότι έκανε πλάκα ή σαρδάμ. Καθόλου πλάκα δεν έκανε όταν υμνούσε τους απριλιανούς, τον δικτάτορα Μεταξά, τους δοσίλογους, τους Χίτες, τον Γρίβα και γενικά ό,τι μαύρο γέννησε αυτός ο τόπος και άλλοι τόποι. Άρα, ναι, είναι ακροδεξιός. Αρκεί αυτός ο χαρακτηρισμός; Όχι.

Β. Ο χαμαιλέων

Άλλαξε όψη ο Γεωργιάδης, το διατρανώνει διαφημίζοντας τις εταιρίες όπου έκανε πλαστικές και εμφυτεύσεις. Έτσι ακριβώς αλλάζει πολιτικά πρότζεκτ, υπηρέτης πολλών αφεντάδων αλλά κυρίως του εαυτού του. Έχει φτύσει και γλείψει όλους τους αρχηγούς της ΝΔ. Διαθέτει ένα δυνατό πολιτικό όπλο: η έλλειψη ενδοιασμών τού δίνει ελευθερία. Γιατί η αίσθηση του μέτρου είναι δεσμευτική, θέτει όρια. Εκείνος μπορεί τη μια μέρα να λέει τον Μητσοτάκη βαθύπλουτο γόνο που δε δούλεψε ποτέ και την άλλη να τον υμνεί. Μπορεί να ζητάει συγγνώμη με κιπά για το αντισημιτικό του παρελθόν για να γίνεται μετά κραυγαλέος υπέρμαχος των εγκλημάτων του Ισραήλ, σαν κάθε νεοπροσήλυτο βασιλικότερο του βασιλέως.

Γ. Ο αυτοφωράκιας

Ενώ καπνίζουν ακόμα τα ερείπια και τα σώματα των εργατριών της Βιολάντα, ο Γεωργιάδης ξεπλένει τον επιχειρηματία-πρότυπο. Μπορεί να διαλύει τη δημόσια υγεία και ταυτόχρονα να διαφημίζει ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας. Εκείνος θα αποφανθεί για την αθωότητα κατηγορουμένων του ΚΕΕΛΠΝΟ παρεμβαίνοντας στο έργο της δικαιοσύνης, θα καταγγείλει ΜΚΟ όταν διερευνώνται ευθύνες λιμενικών για θανάτους, θα βγάλει λάδι αστυνομικούς που εμπλέκονται σε ανθρωποκτονία. Ο Γεωργιάδης αναλαμβάνει πολιτικά πρότζεκτ. Κάνει τη βρόμικη δουλειά που ντρέπονται άλλοι να κάνουν. Σηκώνει σκόνη για να σκιάσει την πραγματικότητα, σηκώνει τους τόνους για να συσπειρώσει. Και αλλάζει την ατζέντα. Δε θα συζητήσει ποτέ για την καταστροφή της δημόσιας υγείας, ούτε για «αδιευκρίνιστα ποσά» στην υπόθεση Novartis. Καλύτερα να κυνηγιέται στους διαδρόμους των νοσοκομείων με συνοδεία ΟΠΚΕ και να στήνει το δικό του fake σόου.

Δ. Κάμερα σε μένα: ο «ρόλος Άδωνις»

Για να τραβήξει πάνω του τα φώτα, θα πει τη μεγαλύτερη ακρότητα, θα φωνάξει, θα κάνει την πιο αστεία μούτα. Όπως κάθε τηλεπωλητής λέει διαρκώς «κάμερα σε μένα». Έχει γίνει το σύνθημα της ζωής του. Δείχνει τα μανικετόκουμπα με το αμερικανικό εθνόσημο λέγοντας πως «διώχνουν τους κομμουνιστές όπως ο σταυρός τον Δράκουλα». Ποιους κομμουνιστές ήθελε να διώξει; Τους γιατρούς του νοσοκομείου. Αντέχει αυτό σε σοβαρή συζήτηση; Όχι, αλλά δεν πειράζει. Ποιος θέλει σοβαρή συζήτηση;

Προκαλεί, αποπροσανατολίζει, θέλει να μιλάμε για αυτόν, να τον βρίζουμε. Αυτός είναι ο «ρόλος Άδωνις» που χτυπιέται με τους εχθρούς στα μαρμαρένια αλώνια των καναλιών, ουρλιάζει στα πλατό, βάζει φωτιά στα στούντιο. Πολεμάει αριστερούς, συνδικάτα, συντεχνίες, ανθρωπιστές, δικαιωματιστές, τεμπέληδες, «αιώνιους» φοιτητές, δημοσιογράφους. Αναπαράγει ή κατασκευάζει fake news: ο γιατρός δήθεν του επιτέθηκε, υπήρχε δήθεν βίντεο, θα το έστελνε δήθεν ο υπουργός. Ο δήθεν υπουργός. Γιατί δεν πιστεύει κανείς βέβαια ότι ο «ρόλος Άδωνις» αφήνει χρόνο και χώρο στον υπουργό Άδωνη.

Ε. Ο αυτοσκοπός Άδωνις

Γιατί όλα αυτά; Η πιο εύκολη εξήγηση θα ήταν πως έχει αποκτήσει εξάρτηση από τη δημοσιότητα. Όμως, ας μην ψυχολογικοποιούμε μια πολιτική τακτική. Εκείνος λειτουργεί αντίστροφα από τη δική μας λογική. Ξέρει καλά τι κάνει. Νομίζουμε πως μένει στον αφρό παρόλο που κάνει ακρότητες. Εκείνος ξέρει πως μένει στον αφρό επειδή ακριβώς τις κάνει. Το περιεχόμενο του σόου είναι ο ίδιος. Επιτελεί τον εαυτό του. Το μήνυμα είναι η εικόνα του, οι απειλές του, οι φωνές του. Δεν υπάρχει πολιτική άλλη από την οργή που γεννάει. Υπάρχει μόνο το ολόγραμμα Άδωνις, η φωνή Άδωνις, η γκριμάτσα Άδωνις, το στήσιμο Άδωνις. Έχει γίνει προϊόν του εαυτού του, έχει πιστέψει στο ρόλο που παίζει.

Αποτελεί το σύγχρονο Alt-right θέαμα: ακροδεξιές σαχλαμάρες και σόου, επιθετικός τόνος και προσβολές, μεταλλάξεις και προσαρμογή. Στην εποχή του Τραμπ, η ευλυγισία ασπόνδυλου, ο θόρυβος, οι εκπλήξεις, η διαρκής επίθεση είναι θέαμα που κερδίζει. Δεν έχει όμως εγκαταλείψει τον πυρήνα του: ο ύστερος Άδωνις, με το νεοφιλελεύθερο εκσυγχρονιστικό κουστούμι της αριστείας και της ανάπτυξης, δεν έπαψε να καλλιεργεί εμφυλιοπολεμικά πάθη, εθνικισμό, ξενοφοβία και πούρο αντικομμουνισμό. Δεν έπαψε ποτέ να αναζητά εσωτερικούς εχθρούς, να διεγείρει τα ένστικτα.

Παραμένει το καλύτερο παράδειγμα κανονικοποίησης του ακραίου λόγου και των διαχρονικών σχημάτων του φασιστικού μύθου (θεωρίες συνωμοσίας, fake news, επιθέσεις κατά της πολιτικής ορθότητας, εσωτερικοί εχθροί, νοσταλγία για το ένδοξο παρελθόν, λατρεία πατριαρχικής οικογένειας). Καβάλα στα μνημόνια έγινε ο ανενδοίαστος κήρυκας του νέου κόσμου: κράτος ισχυρής καταστολής και ανύπαρκτης πρόνοιας.

Πώς αντιμετωπίζουμε λοιπόν όλες μαζί τις ιδιότητές του; Πώς αντιμετωπίζουμε την κατάντια ενός συστήματος εξουσίας που χρειάζεται τον Γεωργιάδη σαν “πολιορκητικό κριό”; Το κόμμα του και ο αρχηγός του τον χρειάζονται για αυτόν τον λόγο. Για να διαχέει τοξικότητα, να λερώνει τους άλλους, να τους εμπλέκει σε διενέξεις, να προκαλεί συνεχή ένταση μακριά από τις δικές τους πολιτικές ευθύνες. Υπουργός κρότου λάμψης.

Εμείς πρέπει να αναδεικνύουμε τις χαμαιλεωντικές μεταλλάξεις, τις ανακολουθίες, τις κωλοτούμπες και τα ψέματα, χωρίς να παίζουμε το επικοινωνιακό του παιχνίδι, χωρίς να ακολουθούμε την ατζέντα του. Κάθε επίφαση διαλόγου είναι παιχνίδι στο δικό του γήπεδο, ο ρόλος του ορίζει τους κανόνες. Αυτός ο ρόλος πρέπει να αποκαλύπτεται: και κακός υπουργός και τερατολόγος και ημιμαθής αρχαιολάτρης και ακροδεξιός και καιροσκόπος και αυτοφωράκιας.

Να στεκόμαστε απέναντι στις μεθόδους του, με απόσταση από τη θεματολογία που κατασκευάζει. Έτσι όπως αντιμετωπίζουμε τα τρολ.