Όποτε πέφτει το τείχος του Βερολίνου, ξεμπερδεύουν οι Τεύτονες με τον κομμουνισμό, ξεδοντιάζεται η περιβόητη Στάζι, ενοποιείται η Γερμανία, μια χώρα, μια σημαία, ένα νόμισμα κλπ. κλπ. κλπ.
Σε πιάνει μια ανατριχίλα άμα έχουν σφάξει οι Φριτς τη μισή σου οικογένεια, αλλά νταξ απαντάνε οι ευρωπαϊστές, αυτά τ’ αφήσαμε πίσω μας, η πατρίδα είναι κοινή πλέον, όπως και η κονόμα.
Ωραίο ακουγόταν εκείνη την εποχή, δροσερό, ευάερο και ευήλιο και είμαι σίγουρος ότι οι ανατολικογερμανοί ονειρεύονταν λούσα, χορό και πολύστροφα αυτοκίνητα μετά απ’ τα μάλλον μολυβένια χρόνια του Έριχ Χόνεκερ.
Για να καταλήξουν σαν τους τραγικούς πρωταγωνιστές στο τραγούδι των Bauhaus:
Το μόνο που θέλαμε ήταν τα πάντα
το μόνο που πήραμε ήταν παγετός…
Έτσι είναι παλικάρια και γοργόνες, αλήθειες να λέμε και να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή, ως προτεκτοράτο την αντιμετώπισαν την Ανατολική Γερμανία οι Δυτικογερμανοί και ως προτεκτοράτο την άρμεξαν.
Με δυο λόγια, δώσε ό,τι έχεις και δεν έχεις και πάρε ανεργία, πάρε φτώχεια, πάρε καντήφλα, πάρε αρρώστια και άμα δε σας αρέσει λυπούμαστε πολύ, την πατήσατε, μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
Και θα με ρωτήσει τώρα εδώ το τζιμάνι της τάξης, που ευλογήθηκε πολλάκις λόγω πίστεως στην ελεύθερη οικονομία και την κομματική πειθαρχία:
Καλά ρε Ξανθάκη, τέτοιος Παράδεισος ήταν η Ανατολική Γερμανία, για να βλαστημάνε πρωί βράδυ οι πρώην πολίτες της μετά απ’ την ενοποίηση;
Σιγά τα δύσκολα ρε φίλε, σιγά τον Παράδεισο.
Προτεκτοράτο των Σοβιετικών ήταν κι αυτή, πριν πάει κατά διαόλου το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.
Με μια διαφορά, όμως.
Οι Ανατολικογερμανοί αποτελούσαν τα αγαπημένα παιδιά και το μακρύ χέρι της Μόσχας, οπότε κάπως καλύτερα τη βόλευαν και κάπως πιο ελαφρύς ήταν ο ζυγός τους σε σχέση με τα λοιπά καϊνάρια της Ανατολικής Ευρώπης.
Εξ ου και ο ντουβρουτζάς, όταν συνειδητοποίησαν ότι με την ενοποίηση χάσανε και τα λίγα που είχανε.
Κρίση λιποθυμική κανονικά, που λίαν συντόμως μεταφράστηκε σε κάποιου είδους παράλογη νοσταλγία για τις κομμουνιστικές εποχές.
Στην “Ostalgie” εκ των Ost (Ανατολή) και Nostalgie (καταλαβαινόμαστε), που ξεκίνησε από ανέκδοτο και έφτασε ν’ αγγίζει πολύ, πάρα πολύ κόσμο:
Σε έρευνα του 2023, ποσοστό 40 % απ’ όσους και όσες διέμεναν στην πρώην Ανατολική Γερμανία, εξακολουθούσαν να αυτοπροσδιορίζονται ως “Ανατολικογερμανοί” και όχι ως “Γερμανοί”…
Επιστρέφει εδώ το τζιμάνι, ρεύεται μια στιγμούλα το τελευταίο ΕΣΠΑ που ξεκοκάλισε και ξαναρωτάει: Ναι, αλλά τι σχέση έχει η “Ostalgie” με την “Syrizostalgie”;
Απαντώ, λοιπόν, ότι μοιάζουν πολύ σε ένα σωρό σημεία:
- * Με χαρά τους ξεφορτωθήκανε τους κομμουνιστές, με χαρά τους ξεφορτωθήκαμε τους κατσαπλιάδες.
- * Να φάνε με χρυσά κουτάλια περιμένανε, να φάμε με χρυσά κουτάλια περιμέναμε.
- * Νουμεράκια, στατιστικές και αριστείες τους πουλήσανε, νουμεράκια, στατιστικές και αριστείες μας πουλήσανε.
Με αποτέλεσμα;
Να τελειώνει ο μισθός στις 18 του μήνα για το 62,5 % των νοικοκυριών…
Οπότε οι Ανατολικογερμανοί νοσταλγούν ένα παρελθόν όπου δεν αισθάνονταν παρίες μέσα στην ίδια τους τη χώρα και οι Έλληνες μια πενταετία όπου δεν τους κορόιδευαν με παραμύθια του ταλήρου.
Μάλιστα, ερασιτέχνες οι συριζαίοι, μάλιστα αδέξιοι οι συριζαίοι, μάλιστα ούφο οι συριζαίοι, αλλά αυτό το πράγμα το τωρινό από τη μία να σε γδέρνουν και από την άλλη να σε λένε και βλάκα θα έλεγα ότι είναι σαφώς πιο δυσάρεστο.
Αναγκάζοντας ακόμη και κάποτε ορκισμένους ακροκεντρώους να κοιτάνε πίσω και να ανακαλύπτουν ένα σωρό θετικά σημεία στις κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα.
Με κορυφαίο όλων;
Γράφτηκε τις προάλλες στα σόσιαλ και λέει πολλά με λίγα λόγια:
“Απουσία οικονομικών σκανδάλων.
Η κυβέρνηση διήλθε τη θητεία της χωρίς οικονομικά σκάνδαλα, σε χώρα με βαριά παράδοση κυβερνητικής διαφθοράς, αυτό αποτελεί δείκτη από μόνο του”.
