«Αυτό που μας έτριψε στα μούτρα η έκρηξη στο εργοστάσιο Βιολάντα είναι ότι η εργατική τάξη δεν πάει αυτομάτως σούμπιτη και ως τέτοια στον παράδεισο»
Στην ιταλική ταινία «Η εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο», ο αφοσιωμένος εργάτης όταν χάνει στη δουλειά το δάχτυλό του κι απολύεται, συνειδητοποιεί πόσο αναλώσιμος είναι.
Από κείνη τη στιγμή το πιστό σκυλί αποκτά ταξική συνείδηση κι αρχίζει να δείχνει τα δόντια του. Από υποστηρικτής της παραγωγικότητας, ο ήρωας μετατρέπεται σε αγωνιστή που δίνει μάχη ανάμεσα στην επιβίωση και την αξιοπρέπεια.
Αυτό που μας έτριψε στα μούτρα η φονική έκρηξη στο εργοστάσιο μπισκοτοποιίας Βιολάντα είναι ότι τελικά η εργατική τάξη δεν πάει αυτομάτως σούμπιτη και ως τέτοια στον παράδεισο.
Διότι ενίοτε επιλέγει τον ευτελισμό πετώντας την ανθρωπιά της. Όπως έκαναν εργαζόμενοι/ες που κατσικώθηκαν έξω από τα δικαστήρια Τρικάλων εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους στον αφεντικό της επιχείρησης κατά τη διάρκεια της απολογίας του.
Χειροκροτήματα «μπράβο», «δύναμη» κι «όλοι μαζί είμαστε»!
Κι εν προκειμένω δεν κόπηκε απλά ένα δάχτυλο αλλά η ζωή 5 εργατριών.
Ναι, από ένα σημείο και μετά είναι ατομική επιλογή να ζήσεις όσο καλύτερα γίνεται στη νεοφιλελεύθερη κόλαση από το να πας στον ταξικό σου παράδεισο.
Αλλά πως γίνεται να γυρνούν την πλάτη στις νεκρές συναδέλφισσες Έλενα, Βασιλική, Βούλα, Αναστασία, Αγάπη και πρώην συντοπίτισσες επιλέγοντας έτσι την ηθική και υπαρξιακή τους κατάρρευση μέσα στο κοινωνικό σύνολο; Με την ελπίδα ενός προσωπικού οφέλους;
Μα με αυτή τους τη στάση ακυρώνουν την ίδια τους την υπόσταση. Διότι δεν ήταν μια απλή υπακοή σε κανόνες, αλλά μια εθελοντική υποταγή.
Αυτή η προδοσία ήταν και για εμάς, που δεν χάσαμε κάποιον εκεί μέσα, επώδυνη. Δεν απαίτησε κανείς από τους συμπαραστάτες του αφεντικού Τζιωρτζιώτη να γίνουν ένα με τις χιλιάδες αφανείς μορφές της εργατικής τάξης, άξιες σεβασμού για την ηρωϊκότητά τους.
Απλά να σεβαστούν τις νεκρές και τους εναπομείναντες συγγενείς, κι όχι να ταυτιστούν με το κυβερνητικό πιστόλι Άδωνι Γεωργιάδη που δήλωνε την Βιολάντα ως υποδειγματική επιχείρηση.
Το δια ταύτα είναι ότι όποιος προδίδει την τάξη του χάνει και το στήριγμά του.
Τη δουλειά του μπορεί να μην τη χάσει, αλλά ποτέ δεν θα είναι πραγματικά αρεστός κι αποδεκτός από την κυρίαρχη τάξη.
