Κατερίνα Κοκκαλιάρη
Ποια στρατηγική επιλέγεται απέναντι στην αντιπολίτευση
Να προσεγγίσει εκ νέου ψηφοφόρους που έχουν απογοητευτεί και παραμένουν αναποφάσιστοι θέλει η κυβέρνηση
Να προσεγγίσει εκ νέου ψηφοφόρους που έχουν απογοητευτεί και παραμένουν αναποφάσιστοι θέλει η κυβέρνηση, εξαπολύοντας μια επίθεση σε πολλαπλά μέτωπα. Οι «γαλάζιοι» -με το βλέμμα στραμμένο σε ένα κεντρώο κοινό- θέλουν να δείξουν πως τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και ο Αλέξης Τσίπρας δεν καταθέτουν ουσιαστική πρόταση για την επόμενη ημέρα. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, από τη Ν.Δ. δεν θέλουν να αφήσουν χώρο στα κόμματα που κινούνται στα δεξιά της να προσεγγίσουν ένα παραδοσιακό ακροατήριο και επομένως οι πολιτικές «μονομαχίες» γίνονται ταυτόχρονα σε πολλά πεδία.
«Το δίλημμα στις εκλογές του 2027 δεν θα είναι Μητσοτάκης ή χάος αλλά Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου» τονίζουν από την κυβέρνηση. Σε μια περίοδο που οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία κάτω από το ψυχολογικό όριο των 30% από το «γαλάζιο» στρατόπεδο αναγνωρίζουν πως υπάρχει κόπωση σε μερίδα της κοινής γνώμης. Ωστόσο, υπενθυμίζουν πως το 2023 ελάχιστοι μπορούσαν να προβλέψουν την αυτοδυναμία της Ν.Δ. με αυτό το ποσοστό και μάλιστα με αυτή την απόσταση από το δεύτερο κόμμα.
Σχετικά με το ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση αυτό που τονίζεται είναι πως το τι θα κάνει η Χαριλάου Τρικούπη με τον κ. Τσίπρα είναι δικό τους θέμα. Ενδεικτική του κλίματος ήταν και η αναφορά του Κυριάκου Πιερρακάκη στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ πως «με τον κ. Τσίπρα πλειοδοτείτε στην τοξικότητα για τη δεύτερη θέση. Δεν έχω ξαναδεί τόσο μεγάλο πολιτικό ανταγωνισμό για ένα τόσο μικρό πολιτικό έπαθλο».
Παράλληλα από το γαλάζιο στρατόπεδο κατηγορούν το ΠΑΣΟΚ πως παρότι αυτοπροβάλλεται ως υπεύθυνη δύναμη, πήρε τη σκυτάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ για να γίνει το κόμμα του «όχι» σε όλα και του «ναι» σε τίποτα. Και ενδεικτικά αναφέρονται στη στάση που τηρεί η Χαρίλαου Τρικούπη σε θέματα όπως οι Ανεξάρτητες Αρχές αλλά και ο διάλογος για τη Συνταγματική Αναθεώρηση που ξεκινά αυτό τον μήνα.
Την ίδια στιγμή σε μια περίοδο που τα σενάρια έχουν πάρει φωτιά για το πότε θα προχωρήσει σε ανακοινώσεις ο Αλέξης Τσίπρας για το νέο κόμμα, από τη Ν.Δ. εντείνουν τα πυρά. Κυβερνητικά στελέχη υπογραμμίζουν πως «ο κ. Τσίπρας επανέρχεται με τους ίδιους βουλευτές, τα ίδια λόγια, τα ίδια στελέχη, τις ίδιες υποσχέσεις» και προσθέτουν «αναρωτιέται κανείς αν βρισκόμαστε στο 2015, το 2019 ή το 2023». Μάλιστα σημειώνουν πως «η μόνη διαφορά είναι ότι παραιτήθηκε το 2023 και γυρνάει σήμερα, διεκδικώντας ένα μικρότερο ποσοστό από εκείνο που πήρε τότε και μετατρέποντας το πρώην κόμμα του σε προϊόν με ημερομηνία λήξης»
Από την κυβέρνηση θέλουν να συσπειρώσουν ένα κεντρώο κοινό που δεν θέλει περιπέτειες και αυξάνουν τις αιχμηρές αναφορές για τα πεπραγμένα της περιόδου 2015 - 19. Την ίδια στιγμή ωστόσο δεν θέλουν να αφήσουν χώρο στα δεξιά, όπου κόμματα επιδιώκουν να προσεγγίσουν απογοητευμένους ψηφοφόρους της Ν.Δ.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας το Σάββατο στο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, αναφέρθηκε εκ νέου στον «πατριωτισμό της ευθύνης». Ειδικότερα τόνισε πως «πατριωτισμός δεν είναι οι κραυγές, τα βαρύγδουπα συνθήματα στα τηλεοπτικά παράθυρα» και εστίασε στα όσα έχει κάνει η κυβέρνηση σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αλλά και για την αμυντική θωράκιση της χώρας.
Με ανάλογη στρατηγική σκοπεύει να φτάσει η κυβέρνηση μέχρι τις επόμενες κάλπες επιδιώκοντας να αποφύγει διαρροές προς τα δεξιά αλλά ταυτόχρονα να διατηρήσει την κυριαρχία σε ένα κεντρώο κοινό. Μέσα σ’ αυτό το τοπίο από το γαλάζιο στρατόπεδο τονίζουν πως κάλπες θα στηθούν το 2027 και θέλουν να βάλουν φρένο στη σεναριολογία περί πρόωρων εκλογών, ωστόσο αυτό δε σημαίνει πως έχουν κοπάσει εισηγήσεις για έναν εκλογικό αιφνιδιασμό το φθινόπωρο
Γιατί πάει στη Γερμανία σήμερα ο Μητσοτάκης
O πρωθυπουργός μεταβαίνει σήμερα στο Άαχεν της Γερμανίας, όπου θα μιλήσει στην τελετή απονομής του «Βραβείου Καρλομάγνου» στον Μάριο Ντράγκι. Κυβερνητικές πηγές σημειώνουν πως η πρόσκληση στον Κ. Μητσοτάκη να απευθύνει ομιλία αποτελεί «αναγνώριση της πορείας της Ελλάδας από το χείλος του γκρεμού σε χώρα δημοσιονομικής και μεταρρυθμιστικής αξιοπιστίας στην Ευρώπη».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρέντριχ Μερτς θα είναι οι δύο κεντρικοί ομιλητές της τελετής, που θα πραγματοποιηθεί στο Δημαρχείο του Άαχεν, σε μια κομβική οικονομική και γεωπολιτική συγκυρία για την Ευρώπη. Ο πρωθυπουργός αναμένεται να συνδέσει το μήνυμα του Μάριο Ντράγκι για την ανάγκη ενίσχυσης της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας με τις προκλήσεις της Ε.Ε. στην άμυνα, την ενέργεια, τη στρατηγική αυτονομία. Σύμφωνα με πληροφορίες θα προβάλλει παράλληλα την ελληνική εμπειρία ως παράδειγμα μετασχηματισμού εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Η συμμετοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη συνδέεται στενά με τη βιογραφία και το έργο του φετινού βραβευμένου: κατά την κρίση χρέους της Ευρωζώνης, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο των εντάσεων που κλόνισαν την εμπιστοσύνη στο κοινό νόμισμα και συνολικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση» σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση του Δημαρχείου του Άαχεν. Παράλληλα τονίζεται πως «υπό την κυβέρνηση Mητσοτάκη, η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έδειξε εντυπωσιακά πώς οι μεταρρυθμίσεις, η οικονομική ανάκαμψη και μια φιλοευρωπαϊκή ατζέντα μπορούν να συμβαδίζουν. Η χώρα αποτελεί σήμερα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η πολιτική σταθεροποίησης που συνέβαλε να διαμορφώσει ο Ντράγκι μπορεί μακροπρόθεσμα να δημιουργήσει νέες προοπτικές για ανάπτυξη, επενδύσεις και κοινωνική αισιοδοξία».
Μητσοτάκης στο Βραβείο Καρλομάγνος για τον Ντράγκι: Καμία χώρα δεν υπέφερε περισσότερο από την Ελλάδα στην κρίση
«Σ' ευχαριστώ, Μάριο, που πίστεψες στην επιμονή μας» τόνισε ο πρωθυπουργός
«Σήμερα τιμούμε τον άνθρωπο που βοήθησε τη διατήρηση της Ευρώπης σε μια στιγμή υπαρξιακής κρίσης και τιμούμε εκείνον τον Ευρωπαίο που τώρα μας ζητά να ανανεώσουμε την Ευρώπη πριν υπάρξει ένας καινούριος, μη αναστρέψιμος κίνδυνος», ανέφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας την βράβευση στο Άαχεν της Γερμανίας, του πρώην προέδρου της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, με το Βραβείο Καρλομάγνου.
«Καμία χώρα δεν υπέφερε περισσότερο από την Ελλάδα στην κρίση. Σ' ευχαριστώ, Μάριο, που πίστεψες στην επιμονή μας» επισήμανε μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός.
Παράλληλα, μιλώντας για τη στρατηγική αυτονομία, είπε ότι «σημαίνει η Ευρώπη να λαμβάνει κυρίαρχες αποφάσεις για τις τεχνολογίες, τις αμυντικές δυνατότητες και την ενέργεια».
Αναλυτικά η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη
Κυρία Πρόεδρε von der Leyen, κ. Καγκελάριε Merz, κ. Δήμαρχε Ziemons, Δρ Draghi, αγαπητέ Mario, αξιότιμοι καλεσμένοι, κυρίες και κύριοι,
Είναι μεγάλη τιμή και προνόμιο να βρίσκομαι εδώ, στο Άαχεν, μια πόλη που φέρει τόσες πολλές αναμνήσεις της Ευρώπης.
Το Άαχεν μας υπενθυμίζει ότι η Ευρώπη δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια «γεωγραφική κατασκευή». Ήταν πάντα μια ιδέα, και κάτι περισσότερο από αυτό, ήταν μια επιλογή: μια επιλογή που έκαναν ξανά και ξανά έθνη με διαφορετική ιστορία, γλώσσα, συμφέροντα και, συχνά, οδυνηρές αναμνήσεις, για να συνδέσουν το μέλλον τους.
Αυτός είναι ο λόγος που το βραβείο αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία. Τιμά όσους όχι μόνο πίστεψαν στην Ευρώπη, αλλά και την ενίσχυσαν όταν η Ευρώπη το χρειαζόταν περισσότερο. Όσους βοήθησαν την Ένωσή μας να αντέξει στιγμές σοβαρού κινδύνου. Όσους μπόρεσαν να δουν πέρα από τον ορίζοντα και να μας προετοιμάσουν για ένα αβέβαιο μέλλον.
Σήμερα, τιμούμε έναν από αυτούς τους αληθινούς Ευρωπαίους: τον Mario Draghi.
Mario, η ζωή σου χαρακτηρίζεται από πνευματική σοβαρότητα, προσωπική πειθαρχία, αφοσίωση στους θεσμούς και το θάρρος να αναλαμβάνεις ηγετικό ρόλο σε στιγμές που η διστακτικότητα θα ενείχε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο από την τολμηρή δράση.
Έχετε υπηρετήσει τη χώρα σας και την Ευρώπη ως οικονομολόγος, ως κεντρικός τραπεζίτης, ως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ως Πρωθυπουργός και τώρα και πάλι ως μία από τις σημαντικότερες φωνές στον διάλογο για το μέλλον της Ευρώπης.
Για όσους από εμάς ανήκουμε σε μια άλλη γενιά, ήσασταν πηγή έμπνευσης για το τι σημαίνει πραγματικά να υπηρετείς τα κοινά. Πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, ο Max Weber, στο εμβληματικό του δοκίμιο «Η πολιτική ως επάγγελμα» -που αποτελεί υποχρεωτική ανάγνωση για όλους τους πολιτικούς, θα προσέθετα-, έγραψε για την ηθική της ευθύνης. Αυτή ακριβώς η αίσθηση ευθύνης, όχι μόνο απέναντι στη χώρα σας αλλά και απέναντι στο ευρωπαϊκό εγχείρημα στο σύνολό του, ήταν πάντα η ηθική «πυξίδα» σας.
Ίσως το βαθύτερο χαρακτηριστικό που διατρέχει τη μακρά καριέρα σας είναι το γεγονός ότι βοηθήσατε την Ευρώπη να αντικρίσει με κριτικό βλέμμα τον εαυτό της στον παγκόσμιο οικονομικό και γεωπολιτικό «καθρέφτη».
Η Ευρώπη, όπως γνωρίζετε, διακρινόταν πάντοτε για τις διαδικασίες, τη διαβούλευση και τους συμβιβασμούς. Αυτά δεν αποτελούν αδυναμίες, έτσι λειτουργεί μια Ένωση δημοκρατιών. Υπάρχουν, όμως, στιγμές στην ιστορία όπου απαιτείται θάρρος, τόλμη και την ικανότητα να πούμε ξεκάθαρα: «αυτό είναι το μέγεθος της πρόκλησης, και αυτό πρέπει να γίνει για να την αντιμετωπίσουμε».
Και βέβαια, η πιο γνωστή από αυτές τις στιγμές ήρθε το 2012. Η Ευρώπη βρισκόταν αντιμέτωπη με μια κρίση που δεν ήταν μόνο οικονομική, αλλά και υπαρξιακή. Οι αγορές αμφισβητούσαν το μέλλον του ενιαίου νομίσματος. Οι πολίτες ανησυχούσαν. Οι κυβερνήσεις ήταν διχασμένες. Η πιθανότητα κατακερματισμού, που κάποτε ήταν σχεδόν αδιανόητη, είχε γίνει πραγματικότητα.
Έπειτα, στο Λονδίνο, όπως είπε ο Friedrich, ο Mario Draghi είπε τα λόγια που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας του ευρώ: «Στο πλαίσιο της εντολής μας, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι έτοιμη να κάνει ό,τι χρειαστεί για να διαφυλάξει το ευρώ. Και πιστέψτε με, αυτό θα είναι αρκετό». Δεν χρειάστηκε καν να υψώσεις τη φωνή σου, Mario.
Καμία χώρα δεν υπέφερε περισσότερο από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κρίσης της Ευρωζώνης. Δεν είμαστε ευγνώμονες μόνο σε όσους έσωσαν το ευρώ, αλλά και σε όσους πάλεψαν σκληρά για να πείσουν τον καθένα εκείνη την εποχή ότι η Ευρωζώνη ήταν τόσο ισχυρή όσο και ο πιο αδύναμος κρίκος της. Σ' ευχαριστώ, Mario, που πίστεψες στην επιμονή μας. Σ' ευχαριστώ, Jean-Claude, που στήριξες τη χώρα μου σε μια εποχή που οι σκεπτικιστές επέμεναν ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να μεταρρυθμιστεί.
Η διαδρομή από το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της κρίσης της Ευρωζώνης έως την προεδρία του Eurogroup ήταν μακρά και επώδυνη. Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο: ο ελληνικός λαός αποδείχθηκε άξιος της εμπιστοσύνης της Ευρώπης.
Κυρίες και κύριοι,
Σήμερα, ο Mario Draghi τιμάται όχι μόνο για όσα έκανε το 2012. Αναγνωρίζεται, επίσης, επειδή, τα τελευταία χρόνια, είπε ξανά στην Ευρώπη αυτό που πρέπει να ακούσει, σε μια γλώσσα που είναι ωμή και -ευπρόσδεκτα- μη διπλωματική.
Αυτή τη φορά, ο κίνδυνος είναι διαφορετικός. Δεν αφορά το ξαφνικό ενδεχόμενο κατάρρευσης του ευρώ. Η απειλή είναι πιο αθόρυβη, πιο αργοκίνητη και, ίσως γι’ αυτόν τον λόγο, πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί.
Πρόκειται για τη σταδιακή διάβρωση της ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης: το διευρυνόμενο χάσμα στην παραγωγικότητα και την καινοτομία, τον κατακερματισμό των κεφαλαιαγορών και των αγορών ενέργειας, τη δυσκολία αύξησης του μεγέθους των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων, την εξάρτηση από τρίτους όσον αφορά κρίσιμες τεχνολογίες, την ενέργεια, τις αμυντικές δυνατότητες και τις στρατηγικές αλυσίδες εφοδιασμού. Πρόκειται για τον κίνδυνο η Ευρώπη να παύσει να είναι ο δημιουργός του μέλλοντός της και να καταστεί περισσότερο θεατής αποφάσεων που λαμβάνονται αλλού.
Αυτή είναι η προειδοποίηση στην «καρδιά» της έκθεσης Draghi. Δεν πρέπει να την αντιμετωπίσουμε απλώς ως ένα ακόμη έγγραφο προς συζήτηση σε συνέδρια που διοργανώνουν κέντρα μελετών. Πρόκειται για ένα κάλεσμα αφύπνισης. Ταυτόχρονα, αποτελεί και ένα λεπτομερές σχέδιο δράσης για το τι πρέπει να γίνει.
Μας υπενθυμίζει ότι η οικονομική ισχύς δεν είναι πολυτέλεια, η ανταγωνιστικότητα δεν είναι μια στενή οικονομική έννοια. Αυτά είναι τα θεμέλια για όλα τα άλλα που εκτιμούμε: για το κοινωνικό μας μοντέλο, την παγκόσμια επιρροή μας, τη δημοκρατία μας και τις ευκαιρίες για την επόμενη γενιά.
Το 2012, η φράση «ό,τι χρειαστεί» σήμαινε τη διατήρηση του ευρώ. Σήμερα, το ερώτημα είναι τι απαιτούν από εμάς αυτές οι λέξεις τώρα.
Απαιτούν, καταρχάς, η Ευρώπη να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της. Αν δεν αναπτυχθούμε, δεν μπορούμε να επενδύσουμε. Αν δεν καινοτομήσουμε, θα καταστούμε εξαρτημένοι. Αν οι επιχειρήσεις μας δεν μπορούν να αναπτυχθούν, οι ιδέες μας θα αξιοποιηθούν εμπορικά αλλού. Και αν η βιομηχανική μας βάση αποδυναμωθεί, το ίδιο θα συμβεί και με το στρατηγικό μας βάρος.
Η Ευρώπη πρέπει να γίνει ένας τόπος όπου οι ιδέες μπορούν να μετατραπούν σε επιχειρήσεις και οι επιχειρήσεις να αναδειχθούν σε παγκόσμιους ηγέτες. Ένας τόπος όπου η καινοτομία χρηματοδοτείται, δεν οδεύει στο εξωτερικό. Ένας τόπος όπου η βιομηχανία δεν αντιμετωπίζεται ως κατάλοιπο του παρελθόντος, αλλά ως στρατηγικό πλεονέκτημα για το μέλλον.
Δεύτερον, η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα το ζήτημα της ασφάλειας, με την ευρύτερη έννοια του όρου. Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας γκρέμισε την ψευδαίσθηση ότι η ειρήνη στην ήπειρό μας ίσχυε αξιωματικά και δεν θα αμφισβητούνταν ποτέ. Ωστόσο, η ασφάλεια σήμερα εκτείνεται πολύ πέρα από την άμυνα. Περιλαμβάνει την ενέργεια, την ανθεκτικότητα στον κυβερνοχώρο, τα σύνορα, τις κρίσιμες υποδομές, την τεχνολογία, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και την προστασία των δημοκρατικών μας θεσμών. Μια Ευρώπη που δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό της δεν μπορεί να είναι πλήρως κυρίαρχη.
Τρίτον, η Ευρώπη πρέπει να οικοδομήσει πραγματική στρατηγική αυτονομία. Η στρατηγική αυτονομία, όπως έχουμε συζητήσει πολλές φορές στο Συμβούλιο, δεν σημαίνει απομόνωση, δεν σημαίνει προστατευτισμό, δεν σημαίνει αντιαμερικανισμό. Δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη απομακρύνεται από τους συμμάχους της. Αντιθέτως, μια ισχυρότερη Ευρώπη είναι καλύτερος σύμμαχος, μια πιο ικανή Ευρώπη είναι πιο αξιόπιστος εταίρος, μια Ευρώπη που συνομολογεί εμπορικές συμφωνίες με εταίρους που μοιράζονται τις ίδιες αξίες είναι μια Ευρώπη με αυτοπεποίθηση.
Η στρατηγική αυτονομία σημαίνει απλώς ότι η Ευρώπη πρέπει να έχει τη δυνατότητα να λαμβάνει κυρίαρχες αποφάσεις. Δεν πρέπει να εξαρτόμαστε μόνιμα από άλλους όσον αφορά τις τεχνολογίες που διαμορφώνουν τις οικονομίες μας, τις αμυντικές δυνατότητες που προστατεύουν τους πολίτες μας, την ενέργεια που τροφοδοτεί τις βιομηχανίες μας ή τις εισροές στη βιομηχανία μας που διατηρούν την ευημερία μας.
Η στρατηγική αυτονομία αποτελεί, στον πυρήνα της, μια πράξη υπευθυνότητας, αυτοσεβασμού και μακροπρόθεσμης ανθεκτικότητας.
Αυτή είναι η νέα έννοια της φράσης «ό,τι κι αν χρειαστεί»: ανταγωνιστικότητα, ασφάλεια και η δυνατότητα να ενεργούμε με δική μας πρωτοβουλία.
Επιτρέψτε μου να προσθέσω δύο τελευταία σημεία.
Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα το ζήτημα της ασφάλειας της Ευρώπης, τότε η συλλογική μας άμυνα πρέπει να καταστεί κεντρικό στοιχείο της γεωπολιτικής μας σκέψης. Η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής -το Άρθρο 42, παράγραφος 7, της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση- παρέχει το πλαίσιο. Έχει έρθει ο χρόνος να το καταστήσουμε επιχειρησιακά αξιόπιστο, πολιτικά ουσιαστικό και πρακτικά εφαρμόσιμο σε περιόδους κρίσης.
Και οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδίως η άμεση και αποφασιστική στήριξη που προσέφεραν κράτη μέλη -μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ολλανδία και η Ισπανία- προς την Κύπρο, αποδεικνύουν ότι η αρχή αυτή δεν είναι αφηρημένη. Μπορεί να καθοδηγήσει την πραγματική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και δράση.
Πρόκειται για μια φιλόδοξη ατζέντα, απαιτεί φιλόδοξη χρηματοδότηση. Τα ιδιωτικά κεφάλαια πρέπει να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να ολοκληρωθεί η Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων. Ωστόσο, οι δημόσιες επενδύσεις θα είναι επίσης ζωτικής σημασίας. Οι κοινές μας προτεραιότητες πρέπει να αντικατοπτρίζονται σε έναν ευρωπαϊκό προϋπολογισμό που να ανταποκρίνεται στις φιλοδοξίες μας.
Και όπου αντιμετωπίζουμε πραγματικά κοινές προκλήσεις, όπως η ενέργεια και η άμυνα, θα πρέπει να παραμείνουμε ανοιχτοί στον κοινό ευρωπαϊκό δανεισμό. Διότι τα κοινά αγαθά δικαιολογούν κοινά εργαλεία και οι κοινές προκλήσεις απαιτούν από κοινού θάρρος και τους απαραίτητους συμβιβασμούς. Όλοι πρέπει να θυσιάσουμε κάτι προκειμένου να ενισχύσουμε την Ευρώπη συνολικά.
Αγαπητέ Mario,
Το 2012, βοήθησες την Ευρώπη να πιστέψει ότι το ευρώ θα αντέξει. Το 2024, προκάλεσες την Ευρώπη να διασφαλίσει ότι η ευημερία, η ασφάλεια και η σημασία της θα αντέξουν επίσης.
Σήμερα, στο Άαχεν, τιμούμε αυτό και πολλά άλλα. Τιμούμε τον άνθρωπο που συνέβαλε στη διατήρηση της Ευρώπης σε μια στιγμή υπαρξιακού κινδύνου και τιμούμε τον Ευρωπαίο που μας ζητά τώρα να ανανεώσουμε την Ευρώπη, προτού ένας διαφορετικός κίνδυνος καταστεί μη αναστρέψιμος.
Πάνω απ’ όλα, όμως, Mario, η Ευρώπη σού χρωστάει ευγνωμοσύνη όχι μόνο για τις αποφάσεις που έλαβες σε στιγμές κρίσης, αλλά και για το πρότυπο υπηρεσίας στα κοινά που εκπροσωπείς: θάρρος που βασίζεται στο αίσθημα του καθήκοντος, πατριωτισμός που συνοδεύεται από ευρωπαϊκή ευθύνη, και μια αληθινή ευρωπαϊκή ψυχή, που πηγάζει από μια κοινή ταυτότητα, ένα μείγμα Δύσης και Ανατολής, Βορρά και Νότου.
Το Βραβείο Καρλομάγνου αποτελεί αναγνώριση της προσφοράς. Όμως, στην περίπτωσή σας, αποτελεί επίσης μια υπενθύμιση για όλους μας. Το έργο της Ευρώπης δεν τελειώνει ποτέ. Η ενότητα δεν είναι ποτέ δεδομένη. Η δύναμη δεν κληροδοτείται στο διηνεκές. Ηγεσία σημαίνει να λέμε την αλήθεια, ακόμα κι αν είναι δυσάρεστη. Και η παρακμή δεν είναι κάτι μοιραίο, αν το θάρρος έρθει την κατάλληλη στιγμή.
Ας αποχαιρετήσουμε λοιπόν το Άαχεν όχι μόνο με αίσθημα ευγνωμοσύνης, αλλά και με αποφασιστικότητα. Ας λάβουμε σοβαρά υπόψη την προειδοποίηση. Ας αξιοποιήσουμε με σύνεση τον οδικό χάρτη. Ας βρούμε κοινό τόπο όπου η Ευρώπη απαιτεί συμβιβασμούς, ας επενδύσουμε όπου η Ευρώπη απαιτεί κλίμακα, ας προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις όπου η Ευρώπη απαιτεί θάρρος και ας οικοδομήσουμε όπου η Ευρώπη απαιτεί δυνατότητες.
Δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε τους εαυτούς μας. Χρειάζεται μόνο να πιστέψουμε στους εαυτούς μας. Και ας αποδείξουμε, για άλλη μια φορά, ότι όταν η Ευρώπη αποφασίζει να κάνει ό,τι χρειαστεί, μπορεί ακόμα να διαμορφώνει την ιστορία.
Σας ευχαριστώ.
