Μήπως να περιμένουμε μέσα στις επόμενες μέρες, σχετική ενημέρωση από τον πρωθυπουργό μας ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο με το Ιράν» ή μπα; Όπως συνέβη και στην περίπτωση της Ρωσίας. Όπου δεν μας εξήγησε βέβαια γιατί πρέπει η πατρίδα μας να βρίσκεται σε πόλεμο με οποιαδήποτε άλλη χώρα, που δεν έχει παραβιάσει την εθνική μας κυριαρχία. Αλλά, γιατί να μας εξηγήσει; Μας χρωστάει; Άλλωστε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, λογαριασμό δεν δίνει. Για τίποτα.
Όχι σαν τον Σάντσεθ, στην Ισπανία. Που, ενώ απελευθερώναμε το Ιράν από το θεοκρατικό καθεστώς, βγήκε και δήλωσε ότι «σήμερα περισσότερο από ποτέ πρέπει να θυμόμαστε ότι μπορεί κάποιος και να είναι αντίθετος σε ένα μισητό καθεστώς, όπως είναι η περίπτωση του ιρανικού καθεστώτος, και ταυτόχρονα να είναι αντίθετος σε μια αδικαιολόγητη, επικίνδυνη στρατιωτική επέμβαση έξω από τη διεθνή νομιμότητα. Να είναι αντίθετος σε έναν πόλεμο που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος παραβιάζει το διεθνές δίκαιο».
Άκου εκεί πράγματα. Να είμαστε – λέει – και κατά των συμμάχων μας. Επειδή… έτυχε να πραγματοποιήσουν μια «επικίνδυνη στρατιωτική επέμβαση» εκτός του πλαισίου της διεθνούς νομιμότητας. Αν είναι δυνατόν. Δικιά μας είν’ η νομιμότητα, ό,τι θέλουμε την κάνουμε. Και άλλωστε «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», που θα ‘λεγε και ο Μητσοτάκης.
Ευτυχώς όμως μέσα στην απέραντη δυστοπία και την βαθιά κρίση πολιτικής ηγεσίας παγκοσμίως, υπάρχουν κάποιοι σαν τον Σάντσεθ που κάνουν την διαφορά, κάνοντας απλώς τα «βασικά», τα απολύτως βασικά. Και αυτό το «τα βασικά», δεν είναι καθόλου λίγο μέσα στην παγκόσμια πολιτική δυστοπία. Γιατί δείχνουν πως τα πράγματα όντως μπορούν να γίνουν αλλιώς. Αρκεί να το θέλουμε και οι πολίτες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σάντσεθ στέλνει ένα ξεκάθαρο, «διαφορετικό», κόντρα μήνυμα, εκτός της λογικής(;) των… προθύμων της ΕΕ που σπεύδουν να κάνουν όλα τα χατήρια των ΗΠΑ.
Τον περασμένο Ιούνιο, σχολιάζοντας τις συζητήσεις στο ΝΑΤΟ για την αύξηση των δαπανών κατά πως απαιτούσε ο Αμερικανός πρόεδρος, ο Ισπανός πρωθυπουργός τόνιζε το αυτονόητο: Ότι η υπέρμετρη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών θα απαιτούσε αύξηση φορολογίας στη μεσαία τάξη και περικοπές σε δημόσιες υπηρεσίες και σε κοινωνικές παροχές. Κι αυτό αποτελεί μια κατάσταση που η Ισπανία «επιλέγει να αρνηθεί». Νέτα-σκέτα. Και υπογράμμιζε πως, «δεν θα θυσιάσουμε το κράτος πρόνοιας για την ασφάλεια». Κι αυτά τα εξηγούσε και μέσω επιστολής και στον γ.γ. του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε που παρίστανε πως δεν καταλαβαίνει πως «η πρόταση να αυξηθεί νη αμυντική δαπάνη στο 5 % του ΑΕΠ είναι ασυμβίβαστη με το κράτος πρόνοιας της Ισπανίας και το όραμά της για τον κόσμο».
Όλα αυτά βέβαια τα έλεγε ο Σάντσεθ, την ώρα που εδώ στη χώρα μας, εκτός από την ακρίβεια, είμαστε πρωταθλητές και στις νατοϊκές δαπάνες, την μεσαία τάξη την έχουμε για «αφήγημα» όταν γίνει κανά λάθος και βγουν οι «κομμουνιστές» στην εξουσία και άμα είσαι αντίθετος με τα εξοπλιστικά και μιλάς για κράτη πρόνοιας και για άλλες τέτοιες χαζομάρες, τότε είσαι καιμ ανθέλληνας και άλλα τέτοια «ακροδεξιοχαριτωμένα».
Έχει πει κι άλλα ο Σάντσεθ. Και εδώ το ζήτημα δεν είναι το πρόσωπο αυτό καθεαυτό, αλλά η πολιτική κατεύθυνση στην οποία δείχνει μέσα σε μια κατάμαυρη πολιτικά Ευρώπη. Ενώ το ερώτημα που τίθεται, είναι το ποιοι μπορούν να ακολουθήσουν αυτή την διαφορετική κατεύθυνση. Γιατί κανένα δόγμα ασφάλειας δεν μπορεί να οικοδομηθεί επάνω στα ερείπια του κοινωνικού κράτους. Αλλά και γιατί η φτώχεια – που οι οικονομικές και πολιτικές κρίσεις «γεννούν» – δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε με «πολεμικές οικονομίες», ούτε με αυξήσεις των στρατιωτικών δαπανών.
Και επειδή ποτέ στην Ιστορία της Ανθρωπότητας δεν ξεκίνησε πόλεμος «για το καλό μας», απαιτεί πολιτικό θάρρος το αυτονόητο: το να μπορεί κάποιος να είναι αντίθετος δηλαδή σε αυταρχικά καθεστώτα και ταυτόχρονα να είναι αντίθετος και στην παράκαμψη των κανόνων του διεθνούς δικαίου, προκειμένου να μην ανοίγει ο δρόμος σε στρατιωτικές λύσεις χωρίς νομιμοποίηση. Κι αυτό δεν είναι ουδετερότητα. Ούτε δείγμα πολιτικής αφέλειας. Είναι η ίδια η πολιτική – με πυξίδα το διεθνές δίκαιο και το κοινωνικό συμφέρον.
